Μετά την πολύ πετυχημένη περσινή διοργάνωση, το Plisskën Festival επέστρεψε φέτος με ένα αρκετά πιο μεγάλο και γεμάτο line-up, αλλά και μερικά πολύ δυνατά ονόματα, κάτι ήταν ίσως το μοναδικό που έλειπε από πέρσι. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Η κατανομή των ονομάτων ανάμεσα στις δυο μέρες ήταν κάπως ανομοιόμορφη, τουλάχιστον για τα συγκροτήματα που ήθελα να παρακολουθήσω, καθιστώντας την Παρασκευή μια αρκετά γεμάτη μέρα. Αν και ήθελα αρκετά να δω τους Metz, δυστυχώς έφτασα στον χώρο του Ελληνικού Κόσμου λίγο πριν ξεκινήσουν οι The Twilight Sad, οπότε δεν υπήρχε θέμα επιλογής. Οι Σκωτσέζοι κυκλοφόρησαν πέρσι το εξαιρετικό "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave" (album review εδώ), και πολύ σωστά βάσισαν το σετ τους σε αυτό. Έχοντας δει το γκρουπ και πριν δυο χρόνια στο Kookoo, γνώριζα για την πολύ καλή σκηνική τους παρουσία - ιδίως του τραγουδιστή James Graham, και πραγματικά δεν με απογοήτευσαν. Μπορεί μια εξωτερική σκηνή να μην είναι η ιδανική για την μουσική των The Twilight Sad, αλλά η μπάντα κατάφερε να ξεχωρίσει και να μας χαρίσει μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ.

Σειρά στο πρόγραμμα για μένα είχαν οι Iceage, που εμφανίστηκαν στην ίδια σκηνή με τους The Twilight Sad. Η μπάντα είναι δεμένη και πραγματοποίησε μια αξιοπρεπή εμφάνιση, αλλά λείπει το πάθος που περιμένεις ιδίως από ένα punk σχήμα. Το σόου τους ήταν περισσότερο αποστειρωμένο και από χειρουργική αίθουσα, ενώ ο Elias Bender Rønnenfelt πολύ θα ήθελε να ήταν στους Birthday Party. Μπορεί να μην κατάφεραν να έχουν την ίδια θετική αποδοχή με το "Plowing Into The Field Of Love", το οποίο βρέθηκε στις προτιμήσεις μου για το 2014, αλλά ήταν τα κομμάτια από αυτό που ξεχώρισαν στο live τους.

Και πάλι στη Republic σκηνή πάλι για ένα από τα βασικά ονόματα που ήθελα να δω στο φετινό event, τους Austra. Το 2011 είχα κολλήσει άσχημα με το "Feel It Break", ενώ δυο χρόνια αργότερα το "Olympia" εκπλήρωσε την ανάγκη για νέο υλικό. Μπορεί η εμφάνιση της Katie Stelmanis να έφερνε περισσότερο σε Lady Gaga παρά σε τραγουδίστρια κάποιου dark electro σχήματος, αλλά με τα καταπληκτικά και παθιασμένα φωνητικά της κατάφερε να κερδίσει το κοινό. Στα συν και η πολύ ωραία διαφορετική εκδοχή στο "Lose It".

Στη κεντρική σκηνή οι Mudhoney πάλι αποδείκνυαν γιατί έχουν τόσο καλή συναυλιακή φήμη. Με απίστευτη ενέργεια και τον Mark Arm σε μεγάλη φόρμα, φωνητικά και σκηνικά, και παρότι δεν είχαν και ιδιαίτερα καλό ήχο, κατάφεραν να παρασύρουν το κοινό σε ένα grunge πάρτι με κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος. Η μεγάλη στιγμή της πρώτης ημέρας, και μάλλον όλου του διημέρου, ήταν αναμφίβολα η εμφάνιση των Savages. To post-punk σχήμα, που κυκλοφόρησε μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2013 - το ντεμπούτο τους με τίτλο "Silence Yourself", το περίμεναν αρκετοί, και θεωρώ ότι ήταν μια από τις μεγάλες επιτυχίες της διοργάνωσης που κατάφερε να φέρει τις κοπέλες. Η Jehnny Beth, τραγουδίστρια του γκρουπ, είναι μια χαρισματική frontwoman, καταφέρνοντας να περάσει το πάθος και την ορμή που είχε στον κόσμο. Έκανε ακόμα και stagediving, ενώ στο "Husbands" της κρατούσε τα πόδια το κοινό. Παρουσίασαν επίσης και μερικά νέα κομμάτια, τα οποία φαίνεται ότι θα συνεχίσουν τον δικαιολογημένο ντόρο γύρω από το όνομά τους. Απλά εκπληκτικές...

Το μεγάλο όνομα της πρώτης μέρας του Plisskën ήταν φυσικά οι The Horrors, που όμως αποτέλεσαν και τη μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Ξεκίνησαν με κάκιστο ήχο, που στην πορεία βελτιώθηκε, με τον Faris Badwan να έχει νεύρα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Το χειρότερο είναι αυτό το πέρασε στον κόσμο, καταφέρνοντας να χάσουν μέσα σε τέσσερα - πέντε κομμάτια το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που τους παρακολουθούσε. Το σχήμα παρουσίασε live το "Who Can Say" και ήταν σαν να το έπαιζαν οι Foster The People ή κάποιο αντίστοιχα άθλιο γκρουπ. Μόνο στα δυο τελευταία κομμάτια βελτιώθηκε ελάχιστα η κατάσταση, στο "I See You" από το τελευταίο τους άλμπουμ "Luminous" και στο "Moving Further Away" από το "Skying", αλλά ήταν πλέον αργά. Κοινώς, απίστευτη φόλα. Αυτό αποτέλεσε και το κλείσιμο για μένα σε μια από τις πιο γεμάτες μέρες που έχει παρουσιάσει το φεστιβάλ.

Ο Justin Vellesteros κυκλοφόρησε πέρσι με τους Craft Spells το πολύ καλό δεύτερο δίσκο του με τίτλο "Nausea", μια από τις δουλειές που ξεχώρισα το 2014, από την Captured Tracks. Για την προώθηση του άλμπουμ το σχήμα βρέθηκε και στην χώρα μας για μια εμφάνιση στην Αθήνα, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Πριν λίγες μέρες η Captured Tracks έκανε γνωστό το βίντεο για το "Twirl", ένα από τα καλύτερα κομμάτια του "Nausea".

Οι Mourn είναι μια νέα, κατά τα 3/4 γυναικεία, μπάντα από την Ισπανία που παρουσίασε το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της φέτος τον Φεβρουάριο από την Captured Tracks. Μετά τα δυο εξαιρετικά singles από το "Mourn", τα "Otitis" και "Your Brain Is Made of Candy", το γκρουπ έχει ήδη έτοιμο νέο υλικό με τρία κομμάτια, με το πρώτο με τίτλο "Gertrudis, Get Through This!" να μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Οι Refused ετοιμάζονται να επιστρέψουν δισκογραφικά μετά από 17 χρόνια με νέο δουλειά, η οποία θα ονομάζεται "Freedom" και θα κυκλοφορήσει στις 30 Ιουνίου από την Epitaph. Το συγκρότημα που είχε διαλυθεί το 1998 επανενώθηκε το 2012 για το Coachella, και από τότε υπήρχε αρκετή ανυπομονησία για νέα υλικό. Οι Σουηδοί είχαν βγάλει πριν διαλυθούν το εξαιρετικό τρίτο τους άλμπουμ "The Shape of Punk to Come", μια από τις καλύτερες punk κυκλοφορίες που έχω ακούσει - τουλάχιστον για τα 90s. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το τελευταίο τους νέο κομμάτι με τίτλο "Dawkins Christ", αλλά και τα λίγο παλαιότερα "Elektra" και "Françafrique":

Πέρσι τον Νοέμβριο οι The Jesus And Mary Chain πραγματοποίησαν κάποιες ξεχωριστές εμφανίσεις στην Αγγλία, παρουσιάζοντας ολόκληρο το "Psychocandy" - δίσκος που συμπλήρωσε 30 χρόνια από την ημερομηνία κυκλοφορίας του. Η περσινή συναυλία τους στο Barrowlands Ballroom της Γλασκόβης αν και ήταν προγραμματισμένο να παρουσιαστεί για τη φετινή Record Store Day, θα κυκλοφορήσει τελικά σε συλλεκτικό box-set, που θα περιλαμβάνει LP, 10" και CD, στις 31 Ιουλίου από την Demon. Φέτος η μπάντα συνεχίζει τις συγκεκριμένες εμφανίσεις για το "Psychocandy" πραγματοποιώντας παγκόσμια περιοδεία. Να θυμίσω ότι πριν δυο χρόνια είχε κυκλοφορήσει και το βιβλίο για το συγκρότημα με τίτλο "Barbed Wire Kisses: The Jesus and Mary Chain Story".

Αφού πρώτα οι Metric έκαναν γνωστό το πρώτο κομμάτι από τη νέα τους δουλειά, το "The Shade", ανακοίνωσαν ότι το έκτο άλμπουμ τους με τίτλο "Pagans In Vegas" θα κυκλοφορήσει στις 18 Σεπτεμβρίου. Επίσης το συγκρότημα έκανε διαθέσιμο προς ακρόαση άλλο ένα νέο κομμάτι, το "Cascades", το οποίο μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:

Μετά το πολύ καλό "The New Life" του 2013, οι προσδοκίες για τον νέο δίσκο των Girls Names είναι αρκετά μεγάλες. Αφού πρώτα παρουσίασε το εντεκάλεπτο "Zero Triptych", η μπάντα από το Μπέλφαστ ανακοίνωσε ότι το τρίτο της άλμπουμ με τίτλο "Arms Around A Vision" θα κυκλοφορήσει στις 2 Οκτωβρίου από την Tough Love Records. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το tracklist του δίσκου αλλά και να ακούσετε και το νέο κομμάτι "Reticence" από την επερχόμενη δουλειά των Girls Names:

01. Reticence

02. An Artificial Spring

03. Desire Oscillations

04. (Obsession)

05. Chrome Rose

06. A Hunger Artist

07. Málaga

08. Dysmorphia

09. (Convalescence)

10. Exploit Me

11. Take Out The Hand

12. I Was You

Είναι νομίζω περιττό να τονίσω πόσο ωραίο είναι να μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα, με παγκόσμια εμπορική το λιγότερο αναγνώριση, σαν τους The Black Keys όταν αυτό βρίσκεται στη μάλλον καλύτερη φάση της καριέρας του. Αυτό πρέπει να σκέφτηκαν αρκετοί που ανταποκρίθηκαν στη γιορτή για τα είκοσι χρόνια του Rockwave, με την προσέλευση του κόσμου να είναι εντυπωσιακή, καθιστώντας τη συγκεκριμένη συναυλία την πιο πολυπληθή που έχω δει στο Terra Vibe. Φυσικά η βραδιά περιελάμβανε και τους The Black Angels, αλλά και τρία ελληνικά συγκροτήματα, τους 1000mods, The Big Nose Attack και Puta Volcano. Δυστυχώς έφτασα στο χώρο του φεστιβάλ την ώρα που ακούγονταν οι πρώτες νότες των Black Angels, αν και για τους Mods που πρόλαβαν φίλοι, μου είπαν τα καλύτερα για την ζωντανή τους εμφάνιση. 

Οι Τεξανοί, που είχαν βρεθεί για μια sold-out συναυλία στην Αθήνα πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, είχαν όπως φάνηκε φανατικό κοινό και ένα μικρό μέρος του κοινού φάνηκε να ήρθε ίσως αποκλειστικά γι' αυτούς. Εννοείται πάντως ότι τα κομμάτια από το πιο εμπορικό άλμπουμ "Indigo Meadow" είχαν την μεγαλύτερη ανταπόκριση. Παρόλο που δεν είμαι και ιδιαίτερος φίλος του ήχου τους, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το πόσο δουλεμένη μπάντα ήταν, άψογη εκτελεστικά, συντελώντας σε μια σχετικά ευχάριστη συναυλιακή εμπειρία με κορυφαία στιγμή το κλείσιμο του "Molly Moves My Generation".

Με το ανακοινωμένο πρόγραμμα να ακολουθείται επιμελώς, κατά τις 22:00 ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε με τους The Black Keys στη σκηνή. Από το πρώτο κομμάτι ήρθε και η πρώτη κρυάδα, μιας και η ένταση μου θύμιζε σαν να ακούω μουσική σπίτι σε ώρα κοινής ησυχίας προσέχοντας μην κάνω φασαρία. Το δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού με την ώρα διορθώθηκε το πρώτο, ήταν ο ήχος του Patrick Carney και των ντράμς. Μπορεί η κιθάρα του Dan Auerbach να μην αντιμετώπισε αντίστοιχα προβλήματα χαρίζοντας μερικές αρκετά ξεχωριστές στιγμές, αλλά το θεωρώ απαράδεκτο όταν μιλάμε για μπάντα δυο ατόμων και το ένα να μην ακούγεται. Εναλλακτικά αυτό το άρθρο θα μπορούσε να έχει τίτλο - ένα πιατίνι ρε παιδιά, ένα πιατίνι... Στα περισσότερα κομμάτια είχαν και τη βοήθεια δυο session μουσικών, με τον πληκτρά να παίζει μόνο για την πάρτη του μιας και ακούστηκε μόνο όταν έπαιξε μόνος του. Βασικά η καλύτερη ηχητικά στιγμή της συναυλίας των Keys ήταν όταν έπαιξαν οι δυο τους. Κατά τα άλλα εννοείται έπαιξαν το "Lonely Boy", με τον μισό πληθυσμό στη Μαλακάσα να φαίνεται ότι ξέρει ή έχει πάει μόνο για το συγκεκριμένο κομμάτι, όπως και όλες τις επιτυχίες τους, ενώ οι πιο blues στιγμές άνετα πρόσθεσαν το κάτι παραπάνω στο live. Είναι πραγματικά δυσάρεστο το ότι ασχολούμαι τόσο πολύ με τα προβλήματα ήχου, αλλά τουλάχιστον για μένα μετέτρεψαν μια από τις υποτιθέμενες κορυφαίες συναυλιακές στιγμές της χρονιάς σε μια αδιάφορη εμπειρία που δεν νομίζω ότι αντιπροσωπεύει τους The Black Keys.

The Black Keys setlist:

01. Dead and Gone 

02. Next Girl 

03. Run Right Back 

04. Same Old Thing 

05. Gold on the Ceiling 

06. Strange Times 

07. Nova Baby 

08. Leavin' Trunk 

09. Too Afraid to Love You 

10. Howlin' for You 

11. I Got Mine 

12. Money Maker 

13. Gotta Get Away 

14. She's Long Gone 

15. Fever 

16. Tighten Up 

17. Your Touch 

18. Lonely Boy 

19. Little Black Submarines 

Οι Dead Skeletons είναι ένα ψυχεδελικό ροκ σχήμα από την Ισλανδία που το 2011 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του με τίτλο "Dead Magick" ενώ ακολούθησε μια σειρά από μίνι δουλειές. Ο Shaun Nunutzi των τελευταίων επηρεάστηκε αρκετά από τα ταξίδια του στο Μεξικό, την πατρίδα της ψυχεδέλειας όπως δηλώνει ο ίδιος, κάτι που φαίνεται και στο νέο του σχήμα ονόματι TAU. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το πρώτο κομμάτι με τίτλο "Huey Tonantzin (Madre Tierre)" από το EP "Wirikuta", το οποίο θα είναι διαθέσιμο από την Fuzz Club στις 20 Ιουλίου.