Πέμπτη, Ιουνίου 20, 2019

Η Chelsea Wolfe ανακοίνωσε τον νέο της δίσκο


Το προηγούμενο άλμπουμ της Chelsea Wolfe, το "Hiss Spun", συμπεριλήφθηκε στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα του 2017. Δυο χρόνια μετά η Wolfe ανακοίνωσε τη νέα της δουλειά, η οποία ονομάζεται "Birth of Violence" και θα κυκλοφορήσει στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 και πάλι από τη Sargent House. Το "The Mother Road" αποτελεί το πρώτο single από το νέο άλμπουμ της Chelsea Wolfe, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

Birth of Violence - Tracklist:
01. The Mother Road
02. American Darkness
03. Birth of Violence
04. Deranged for Rock & Roll
05. Be All Things
06. Erde
07. When Anger Turns to Honey
08. Dirt Universe
09. Little Grave
10. Preface to a Dream Play
11. Highway

Αυτό το Σάββατο οι Light Asylum στην Αθήνα


Το 2012 οι Light Asylum είχαν κυκλοφορήσει το φανταστικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, το οποίο βρέθηκε μέσα στα τρία κορυφαία μου άλμπουμ της χρονιάς εκείνης. Μάλιστα το 2013 έκαναν μια στάση και στην Αθήνα, για μια καταπληκτική εμφάνιση στο Death Disco. Αυτό το Σάββατο 22 Ιουνίου, το δίδυμο επιστρέφει στον ίδιο χώρο για άλλο ένα από τα ξεσηκωτικά live τους. 

Τρίτη, Ιουνίου 18, 2019

Δεύτερος προσωπικός δίσκος για τον Liam Gallagher


Δυο χρόνια μετά το "As You Were", ο Liam Gallagher επιστρέφει με το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ. Αυτό θα ονομάζεται "Why Me? Why Not." και θα είναι διαθέσιμο στις 20 Σεπτεμβρίου από τη Warner. Στον επερχόμενο δίσκο συνεργάζεται με τους Andrew Wyatt και Greg Kurstin, με τους οποίους είχε δουλέψει και στο ντεμπούτο του. Στο παρακάτω επίσημο βίντεο μπορείτε να ακούσετε το πρώτο single, από το "Why Me? Why Not.", με τίτλο "Shockwave".

Κυριακή, Ιουνίου 16, 2019

Live Review: Tool, Smashing Pumpkins @ Firenze Rocks, 13.06.2019


Το Firenze Rocks είναι ένα μουσικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται εδώ και τρία χρόνια στην Φλωρεντία. Ήδη έχει καθιερωθεί ως ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στην Ιταλία, μιας και έχει φιλοξενήσει ονόματα όπως οι Aerosmith, Placebo, Eddie Vedder, System of A Down, Iron Maiden, Ozzy Osbourne, Judas Priest, Foo Fighters και Guns N’ Roses. Για την πρώτη ημέρα της τρίτης του χρονιάς επέλεξε τους Tool και τους The Smashing Pumpkins, ενώ τις επόμενες ημέρες θα εμφανιστούν οι Ed Sheeran, Eddie Vedder (ξανά), The Cure και πολλοί ακόμα. Tην αδυναμία μου στο συγκρότημα του Billy Corgan την έχω εκδηλώσει πολλές φορές μέσα από αυτό το blog. Ήταν επίσης το μοναδικό από τα πολύ αγαπημένα μου εν ενεργεία γκρουπ που δεν είχα δει ζωντανά και το μεγαλύτερο συναυλιακό μου απωθημένο, μιας και δεν τους είχα παρακολουθήσει το 1997 στον Λυκαβηττό. Είκοσι δυο χρόνια μετά και με αυτό το ταίριασμα με τους Tool, δεν θα έχανα την ευκαιρία...


Σύμφωνα με το πρόγραμμα του φεστιβάλ, οι Pumpkins εμφανίστηκαν στη σκηνή του Firenze Rocks ακριβώς στις επτάμισι με το "Siva" και τι καλύτερη αρχή με ένα από τα κορυφαία κομμάτια από το ντεμπούτο τους. Προσπάθησαν να ζεστάνουν από νωρίς το κοινό με το "Zero", πριν συνεχίσουν με τα "Solara" (η καλύτερη στιγμή του "Shiny And Oh So Bright") και "Knights of Malta", που ήταν τα μοναδικά κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο. Μην έχοντας δει το σετλιστ νωρίτερα, δεν περίμενα να ακούσω το "Eye", ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους, και να ακούγετε και τόσο φανταστικά ζωντανά. Το "Bullet With Butterfly Wings" είχε την αναμενόμενη ζεστή ανταπόκριση, με τον κόσμο να τραγουδάει το ρεφρέν, ενώ το "Disarm" δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο.


Από την πρόσφατη περίοδό τους έπαιξαν μόνο το "Tiberius" από το "Monuments Τo Αn Elegy" (αν δεν θα παραπονιόμουν αν άκουγα κάτι από το καταπληκτικό "Oceania"), ενώ σίγουρα αποτέλεσε έκπληξη ότι παρουσίασαν τα σινγκλάκια του 2008 "G.L.O.W." και "Superchrist". Ακολούθησαν πέντε κλασσικά κομμάτια τους, "The Everlasting Gaze", "Ava Adore", "1979", "Cherub Rock" και "To Sheila", πριν το κλείσιμό τους που περιελάμβανε μια διασκευή στο "Wish You Were Here" των Pink Floyd, με ολόκληρο το στάδιο να τραγουδάει τους στίχους, και το "The Aeroplane Flies High (Turns Left, Looks Right)" από το ομώνυμο boxset. Ο Billy Corgan εμφανίστηκε ιδιαίτερα κεφάτος και κινητικός, έκανε και τα χορευτικά του στο "Ava Adore", ενώ προσπαθούσε συνέχεια να ξεσηκώσει το χλιαρό, σε γενικές γραμμές, ιταλικό κοινό, έχοντας συνεχή επικοινωνία με αυτό όπως και με τον James Iha που πρόσφατα επέστρεψε στο σχήμα. Συνολικά οι Smashing Pumpkins ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω στις προσδοκίες μου, σε μια εμφάνιση που θα κάνω πολύ καιρό να ξεχάσω...


Έχοντας χάσει τους Tool τις δυο φορές που βρέθηκαν στην Ελλάδα και έχοντας ακούσει αρκετά αρνητικά σχόλια ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Το ρολόι έδειχνε δέκα παρά τέταρτο και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα έσβησαν τα φώτα. Αυτό που βγήκε από τα ηχεία ήταν τερατώδες και από μόνο του μια εμπειρία. Από τις πρώτες νότες του "Ænema", αλλά και σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, ο ήχος ήταν απλά α σ ύ λ λ η π τ ο ς . Με τα "The Pot" και "Parabola", αρχίζει επιτέλους το ιταλικό κοινό να κουνιέται λίγο περισσότερο. Τα δυο νέα κομμάτια, "Descending" και "Invincible", ακούγονται εξαιρετικά και μεγαλώνουν την προσδοκία των φίλων τους για το νέο άλμπουμ.


Τα "Schism", "Jambi" και "Forty Six & 2" προκαλούν τον ανάλογο χαμό, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το "Sweat" από το "Opiate" (από το "Undertow" δεν έπαιξαν κανένα κομμάτι). Το "Vicarious" ήταν το κομμάτι που ήθελα περισσότερο να ακούσω από το "10,000 Days" και αποτέλεσε άλλη μια απίθανη στιγμή του σετ τους, ενώ έκλεισαν πολύ φυσιολογικά με το κορυφαίο "Stinkfist". Ο Maynard James Keenan είχε εξαιρετική απόδοση, εμφανίστηκε με μοικάνα, αλλά βρισκόταν σε όλη τη διάρκεια του live των Tool πίσω από τα ντραμς. Εννοείται το οπτικό μέρος ήταν φανταστικό και συνολικά ήταν μια υπέροχη παράσταση και μια αξέχαστη συναυλία αφήνοντας όλο τον κόσμο (που όπως μας είχε ενημερώσει νωρίτερα ο Corgan κόπηκαν πάνω από 65.000 εισιτήρια) εκστασιασμένο.


Το Firenze Rocks θα έλεγα ότι αποτελεί μια εξαιρετική διοργάνωση, δεδομένου κυρίως του μεγάλου όγκου του κόσμου που φιλοξενεί. Πραγματοποιείται σε έναν πολύ όμορφο χώρο, τον ιππόδρομο της Φλωρεντίας που βρίσκεται μέσα σε πάρκο, με προσιτά εισιτήρια (λίγο πάνω από 60 ευρώ, ενώ τα αρχικά στάδια προπώλησης είχαν χαμηλότερες τιμές), έχει εξαιρετικό ήχο και κάθε λογής άλλες υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα τέτοιο event. Σίγουρα υπήρξαν κάποια προβλήματα (όχι δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο), όπως οι μεγάλες ουρές αναμονής λόγω των πολλών σημείων ελέγχου ή οι ακριβές τιμές μέσα στο χώρο (8 ευρώ η μπύρα), αλλά η συνολική εικόνα που μου άφησε ήταν κάτι παραπάνω από θετική. Σε όποιον θα έχει την ευκαιρία να το επισκεφτεί, θα πρότεινα το συγκεκριμένο φεστιβάλ ανεπιφύλακτα...

Δευτέρα, Ιουνίου 10, 2019

Live Review: Iggy Pop, James, Shame @ Release Athens, 08.06.2019


Ο ερχομός ενός θρύλου όπως είναι ο Iggy Pop είναι από μόνο του ένα τεράστιο συναυλιακό γεγονός. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Iggy ότι σκέφτεται μάλιστα να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις, έδωσε σίγουρα ένα επιπλέον κίνητρο, τουλάχιστον για όποιον δεν τον είχε παρακολουθήσει ξανά, ώστε να γεμίσει σε μεγάλο βαθμό ο χώρος της Πλατείας Νερού. Μαζί του βρέθηκε το νεανικό βρετανικό συγκρότημα των Shame, αλλά και οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού, James. 


Οι Shame κατάφεραν πέρσι με το ντεμπούτο τους να μαγέψουν κοινό και κριτικούς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Songs Of Praise", εδώ. Πολύ φυσιολογικά σε αυτό στηρίχτηκε και το σετ που παρουσίασαν, το οποίο περιελάμβανε και μερικά νέα κομμάτια. Παρόλο που εμφανίστηκαν στο Release Athens Festival σε μια "δύσκολη" ώρα, κατάφεραν να συγκεντρώσουν αρκετό κόσμο μπροστά στη σκηνή. Ο ενθουσιασμός της μπάντας ήταν φανερός, με τον μπασίστα του γκρουπ να μην σταματάει να χοροπηδάει κατά τη διάρκεια ολόκληρου του σετ του. Ο τραγουδιστής, Charlie Steen, είναι αυτό που λέμε γεννημένος frontman, μιας και καταφέρνει να τραβάει τα βλέμματα πάνω του, ξεσηκώνοντας το κοινό, ενώ δεν παρέλειψε να κάνει και stage diving. Εννοείται έλαμψαν κομμάτια όπως τα "Dust on Trial" και "One Rizla", ενώ έκλεισαν πολύ επιτυχημένα με το "Gold Hole". Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν δεν είμαι και ιδιαίτερα μεγάλος φίλος των James. Τους έχω ξαναδεί και δυστυχώς μου είχαν περάσει αρκετά αδιάφοροι, οπότε δεν είμαι και ο καλύτερος κριτής για την εμφάνισή τους. Σε σχέση με την προηγούμενη φορά που τους είχα παρακολουθήσει μου φάνηκαν σχετικά πιο ευχάριστοι. Σίγουρα χάρηκα με κάποια κομμάτια - "χιτάκια" τους, όπως τα "Come Home", "Getting Away With It (All Messed Up)" και "Sometimes", αλλά και με το κλείσιμο του live τους με το "Sit Down".


Μπορεί ο Iggy Pop να διανύει το 73ο χρόνο της ζωής του, αλλά επί σκηνής έχει τόση ενέργεια που θα ζήλευαν οι περισσότεροι εικοσάρηδες. Η εμπειρία του να τον βλέπεις ζωντανά είναι μοναδική, όπως άλλωστε και η ιδιαίτερη επικοινωνία που έχει με το κοινό και αυτό είναι κάτι που λίγοι που το έχουν καταφέρει στην καριέρα τους. Η φωνή του βρίσκεται σε απροσδόκητα καλά, σχετικά με την ηλικία του, έως εξαιρετικά καλά επίπεδα και υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια άλλη εποχή. Το σετ του νονού της πανκ ήταν ιδανικό μιας και περιελάμβανα αρκετά από τα κορυφαία του κομμάτια, τόσο από την προσωπική του καριέρα όσο από αυτή με τους The Stooges. Το τετράπτυχο "I Wanna Be Your Dog", "Gimme Danger", "The Passenger" και "Lust for Life", με τα οποία άνοιξε το live του, έβαλε τους πάντες στη σωστή διάθεση. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω περισσότερο κάποιες στιγμές από μια καταπληκτική εμφάνιση, μάλλον θα διάλεγα το αγαπημένο μου "T.V. Eye", όπως και τα "No Fun" και "I'm Sick of You". Εννοείται δεν έλειψαν οι διασκευές σε David Bowie ("The Jean Genie"), The Dee Jays ("Real Wild Child"), ενώ έκλεισε θριαμβευτικά το σετ του με το "Red Right Hand" του Nick Cave, το οποίο το έχει φέρει στα δικά του μέτρα. Το πραγματικό άγριο παιδί της μουσικής χάρισε σε όσους βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού, μια αξέχαστη ανάμνηση...

Κυριακή, Ιουνίου 09, 2019

Top10: Αναμενόμενες κυκλοφορίες...


Με τη μισή χρονιά να έχει σχεδόν περάσει, θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι μέχρι τώρα διανύουμε μια συναρπαστική χρονιά. Ήδη αρκετές κυκλοφορίες έχουν ξεχωρίσει για διάφορους λόγους, όπως αυτές των The Twilight Sad, Foals, The NationalRammstein και πολλές ακόμα. Μέχρι να ανακοινώσουν όμως οι Tool τον επερχόμενο δίσκο τους, οι δέκα πιο αναμενόμενες δουλειές για το POEt'S SOUND για τους επόμενους μήνες είναι (κατάταξη βάση επίσημης ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. The Raconteurs - Help Us Stranger (21 Ιουνίου, Third Man Records)
02. The Black Keys - Let’s Rock (28 Ιουνίου, Easy Eye Sound/ Nonesuch Records)
03. Drab Majesty - Modern Mirror (12 Ιουλίου, Dais Records)
04. She Past Away - Disko Anksiyete (14 Ιουλίου, Fabrika Records)
05. Slipknot - We Are Not Your Kind (9 Αυγούστου, Roadrunner Records)
06. Ride - This Is Not A Safe Place (16 Αυγούστου, Wichita Recordings)
07. Pixies - Beneath the Eyrie (13 Σεπτεμβρίου, BMG)
08. Foals - Everything Not Saved Will Be Lost (Part 2) (20 Σεπτεμβρίου, Warner)
09. Temples - Hot Motion (29 Σεπτεμβρίου, Ato Records)
10. Mark Lanegan - Somebody's Knocking (18 Οκτωβρίου, Heavenly Records)

Παρασκευή, Ιουνίου 07, 2019

Η Florence στο Ηρώδειο!


Οι μεγάλες ανακοινώσεις ονομάτων μέσα στο 2019 συνεχίζονται... Δέκα χρόνια μετά τη μοναδική τους εμφάνιση στην Ελλάδα, οι Florence And The Machine έρχονται στην Αθήνα για μια μοναδική εμφάνιση. Η Florence, που αποτελεί μεγάλο απωθημένο όσων δεν είχαν την ευκαιρία να την δουν, θα εμφανιστεί την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2019 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Μέχρι τότε όμως.. lay me down, let the only sound be the overflow...

Τετάρτη, Ιουνίου 05, 2019

Νέο single από τους Lost Under Heaven


Στις αρχές του 2019 οι Lost Under Heaven κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό νέο δίσκο τους. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Love Hates What You Become", εδώ. Δεν έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες και οι Ellery James Roberts και Ebony Hoorn παρουσίασαν άλλο ένα φανταστικό νέο single με τίτλο "Teen Violence", ένα κομμάτι το οποίο έμεινε εκτός της πρόσφατης δισκογραφικής δουλειάς τους. Ακούστε το παρακάτω: