Τους Δανούς The Love Coffin τους γνώρισα μέσα από το EP "Buffalo Thunder", που κυκλοφόρησε το 2016 από τη Third Coming Records. Από το ξεκίνημά τους είχαν χτίσει όνομα στη τοπική σκηνή της χώρας, παρά τις αρχικά ελάχιστες ζωντανές εμφανίσεις τους, με το single "Sheets of Ice" να ανακηρύσσετε από το δανέζικο Noisey το κορυφαίο κομμάτι του 2015. 

Στον ήχο τους θα εντοπίσει κανείς, σίγουρα κάποιες αναφορές από τη post-punk, shoegaze και darkwave σκηνή των 80s, δοσμένα όμως από μια πιο 90s alternative rock οπτική. Τα στοιχεία από μπάντες όπως οι Gun Club, The Jesus And Mary Chain, Killing Joke είναι εύκολα ανιχνεύσιμα, αλλά οι δυο βασικές κολόνες του μουσικού οικοδομήματος των The Love Coffin, είναι οι The Cure και οι The Smashing Pumpkins. Από ένα πρώτο επιφανειακό άκουσμα, ο τραγουδιστής του σχήματος, Jonatan K. Magnussen, φαντάζει ως το νόθο παιδί του Billy Corgan. Αλλά η ερμηνεία του μας δίνει πολλά περισσότερα, μιας και είναι πιο πολύπλευρη, σκοτεινή, θεατρική και αποτελεί ένα από τα δυνατά χαρτιά της μπάντας. 

Ένα από τα σημεία που ξεχώρισα στο σχήμα από την Κοπεγχάγη είναι η αμεσότητα που σου βγάζει, όπως και το γεγονός ότι μπορεί τη μια στιγμή να σε κάνει να φαντάζεσαι ότι ακούς ένα κομμάτι του σε κάποιο μικρό συναυλιακό χώρο και την επόμενη ότι βρίσκεσαι σε κάποια αρένα και τραγουδάς με το υπόλοιπο κοινό. Αλλά στη σύνθεση των κομματιών και μελωδιών είναι το σημείο που υπερέχουν οι The Love Coffin. Το ντεμπούτο τους αποτελείται από 9 εξαιρετικά κομμάτια, που πραγματικά αξίζουν να ακουστούν περισσότερο. Ίσως θα μου έλειπε το μπάσο να είναι λίγο πιο μπροστά, αλλά και γενικότερα η παραγωγή δεν βοηθάει στο να αναδείξει την διαφορετικότητα του κάθε κομματιού.

Τα περισσότερα κομμάτια ξεκινούν με μια βασική μελωδία σε ακουστική κιθάρα και με βάση αυτή χτίζεται το υπόλοιπο, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό και από το dark rock εναρκτήριο κομμάτι "Sense Of Indifference". Υπάρχουν αναφορές ακόμα και σε Marilyn Manson εποχής "Mechanical Animals", όπως φαίνεται στο "See Me When I Crawl", ή ακόμα και στον Nick Cave του "Let Love In" στο "Life Is Beautiful". Αυτά όμως ξεχωρίζουν περισσότερο είναι τα "Pure" και "Save It All', που είναι κατασκευασμένα, σε ένα δικό μου ιδανικό σκοτεινό σύμπαν, για τεράστια singalongs.

Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90 (με μια μεγαλύτερη αδυναμία στους Pumpkins), αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μπορεί να είναι ο αρχικό δίμηνος ενθουσιασμός, μιας και ο δίσκος κυκλοφόρησε τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά μετά από συνεχόμενες ακροάσεις αυτό το διάστημα και επειδή με καλύπτει πλήρως η παραπάνω πρόταση, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς.

Βαθμολογία: 8,5 /10

Είναι δύσκολο να γράψω τη συγκεκριμένη ανάρτηση, χωρίς να αναφέρω το συγκρότημα των Wu Lyf. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν γίνεται για να μειώσω την αξία του συγκροτήματος των Holy Esque, που ακολούθησε αυτό του Ellery James Roberts, αλλά γιατί απλά είναι ίσως τα δυο κορυφαία βρετανικά indie rock συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στην αρχή της δεκαετίας που διανύουμε. Και μπορεί να πέρασαν αρκετά χρόνια, έξι για την ακρίβεια, για να ακούσουμε επιτέλους το ντεμπούτο των Holy Esque, αλλά άξιζε την αναμονή μιας και ήταν ένας από τους κορυφαίους δίσκους του 2016. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "At Hope’s Ravine" εδώ.
Για τη δεύτερη δουλειά του σχήματος όμως, ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Δεν μπορούσα να φανταστώ που θα μπορούσαν να κινηθούν και να εξελίξουν τον ήχο τους, πέρα από το να παρουσιάσουν λίγα ή περισσότερα καλά κομμάτια στο ίδιο στυλ. Στιχουργικά σαφώς δείχνουν επηρεασμένοι από τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Μουσικά όμως προσφέρουν την μεγαλύτερη έκπληξη. Δεν είναι ότι μεταμορφώθηκαν σε άλλη μπάντα ή ότι παίζουν jazz ή shoegaze black metal. Διατηρώντας αρκετά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία τους, όπως τα ιδιαίτερα φωνητικά, μας παραδίδουν ένα αρκετά πιο σκοτεινό αποτέλεσμα με πολύ έντονη θεατρικότητα. Είναι σαν οι Bauhaus, βασιζόμενοι σε έναν synth ήχο, να προσπαθούν να φέρουν στα μέτρα τους το Φάντασμα της Όπερας.
Αυτό γίνεται φανερό από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το "Image of Man", που σε βάζει σταδιακά στο στοιχειωτικό κόσμο τους. Το εξαιρετικό πρώτο single "I Am The Truth" έρχεται σαν μια μίξη Sisters Of Mercy με The Twilight Sad. Η ίδια ενέργεια συνεχίζεται και με το "House Of Hounds", με την φανταστική αλλαγή στη μέση του κομματιού. Το ίδιο μαγικές είναι και οι πιο εύθραυστες στιγμές τους, όπως αυτές αποτυπώνονται με τα ατμοσφαιρικά "Give Me Your Stillness" και "Anxiety" (με μια χαρακτηριστική Cure μελωδία). Οι πιο ποπ ευαισθησίες των Σκτωτζέζων φαίνονται σε κομμάτια όπως τα "Belly full of dread", "He, Spectral Electra" ή το "To the Cage You Go" που κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί μια Lana Del Rey διασκευή.
Βασικά ακούγεται σαν ένα concept album, στη μέση του οποίου υπάρχει το postpunk-οειδές "Modern Tones", που είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι που έχει παρουσιάσει το σχήμα. Θα μπορούσα να το φανταστώ ως ένα θεατρικό ή μια ταινία, με τις στιγμές μεγάλης έντασης να ακολουθούνται από πιο ήρεμες και τον Pat Hynes πρωταγωνιστή να μεταμορφώνεται από σκηνή σε σκηνή.
Η κορύφωση έρχεται με το επιθετικό "Filth Or Passion", πριν την κάθαρση με το νικειβικό ομώνυμο κομμάτι του "Television/Sweet". Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η σχεδόν μηδαμινή προσοχή που έχει λάβει η συγκεκριμένη κυκλοφορία μέχρι σήμερα. Ανεξάρτητα πάντως αν πρόκειται έναν σκοτεινό indie rock δίσκο ή έναν darkwave δίσκο για indie ακροατήρια, οι Holy Esque μας πρόσφεραν μια καταπληκτική δεύτερη δουλειά.

Βαθμολογία: 8,5 / 10