Η συναυλία των Russian Circles ήταν μια από τις πιο αναμενόμενες μιας και λόγω κορωνοϊού είχε αναβληθεί αρκετές φορές. Τόσο τα καλά λόγια που είχα ακούσει για τις εμφανίσεις τους, όσο και το πολύ αξιόλογο τελευταίο τους άλμπουμ, "Blood Year", μου είχαν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες. Οι Αμερικανοί από το Σικάγο κατάφεραν στο έπακρο να ανταποκριθούν σε αυτές τις προσδοκίες με μια φανταστική εμφάνιση. Είναι σπάνιο όταν παίζει κάποια instrumental μπάντα και σε έχει συνέχεια στη τσίτα και δεν υπάρχει ούτε σημείο που να βαρεθείς και ακόμα πιο σπάνιο όταν ο κόσμος ανταποκρίνεται σε τέτοιο βαθμό σε κομμάτια σαν να πρόκειται για κάποια μεγάλα ραδιοφωνικά χιτάκια. Σε αυτή τη κατηγορία θα μπορούσε να συμπεριληφθεί το καταπληκτικό "Harper Lewis", αλλά και το "Youngblood", κομμάτι που έκλεισαν την εμφάνισή τους, που έτυχαν θερμής υποδοχής από τις πρώτες νότες τους. Συνολικά όμως όλα τα κομμάτια ζωντανά ακούγονταν πιο δυνατά, με περισσότερο όγκο, ενώ τις εντυπώσεις έκλεψε για εμένα ο ντράμερ τους, Dave Turncrantz. Οι Russian Circles απέδειξαν περίτρανα γιατί θεωρούνται ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα της post-rock/metal σκηνής και παράλληλα ανήκουν σε εκείνη τη κατηγορία που σου δίνουν το κάτι (πολύ) παραπάνω ζωντανά.

Δεν είναι τυχαίο, συνήθως, όταν μια μπάντα καταφέρνει να "βγάλει" sold out το Gagarin και είναι πολύ πιο όμορφο όταν ακούς τον κόσμο κατά την αποχώρησή του από το χώρο να μιλάει για μια απίστευτη εμπειρία. Μοναδικό μελανό σημείο της βραδιάς ήταν ο ανεπαρκής (ή μάλλον ανύπαρκτος) εξαερισμός, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες που επικρατούν και τον όγκο του κόσμο που συγκεντρώθηκε για αυτό το live. Παρόλ' αυτά άξιζε το κάθε δευτερόλεπτο και τίποτα δεν θα μπορούσε να μειώσει αυτή τη πολύ μεγάλη εμφάνιση από τους Russian Circles.

Η δεκαετία του 80 χαρακτηρίζεται συνολικά από υπερβολή, κάτι που φυσικά ισχύει και στη μουσική. Το hard/ glam/ hair/ poser rock γνωρίζει ημέρες δόξας, με την Αμερική να κατέχει φυσικά τη μερίδα του λέοντος σε αυτή τη σκηνή, με μπάντες που, ανεξαρτήτως καλλιτεχνικής αξίας και αποτελέσματος, γεμίζουν στάδια εκεί που σε άλλες εποχές ίσως απευθύνονταν σε πολύ μικρότερα ακροατήρια. Αλλά επειδή τα συγκεκριμένα δεν είναι ακριβώς στα μουσικά μου γούστα, η παρακάτω λίστα αποτελείται ως επί τον πλείστων από αγγλικές μπάντες (με εξαίρεση αυτή των Βέλγων The Names, των The Lords Of The New Church που αποτελούν μια αγγλοαμερικανική μουσική σύμπραξη και των Αυστραλών The Birthday Party στο τελευταίο τους άλμπουμ πριν ο Nick Cave ξεκινήσει τη μεγαλειώδη πορεία του). 

Το 1982 αποτελεί μια φανταστική χρονιά για τη new wave / post-punk σκηνή. Οι The Cure κυκλοφορούν το μνημειώδες "Pornography", ενώ και τα "A Kiss In The Dreamhouse", "The Sky's Gone Out" και "Epic Garden Music" των Siouxsie And The Banshees, Bauhaus και Sad Lovers And Giants αντίστοιχα, είναι δίσκοι - σταθμοί γενικότερα για τον συγκεκριμένο ήχο. Φυσικά υπήρξαν αρκετές ακόμα απολαυστικές δουλειές που δεν χώρεσαν στην συγκεκριμένα λίστα, όπως αυτές των The Fall, Cocteau Twins, Solid Space, The Sound, Killing Joke, The Damned, A Flock Of Seagulls αλλά και του "Rio" των Duran Duran (που περιλαμβάνει και ένα από τα αγαπημένα μου 80s κομμάτια - το  "The Chauffeur"). 

Την ίδια χρονιά έχουμε και την αρχή του ιστορικού deathrock συγκροτήματος των Αμερικανών Christian Death. Φυσικά έχουμε και άλλες αξιόλογες δισκογραφικές προσπάθειες από την Αμερική, από τις οποίες ξεχωρίζω αυτές των Bad Religion, Sonic Youth, The Descendents και των The Gun Club.

10. The Lords Of The New Church - The Lords Of The New Church (Illegal Records)

09. The Clash - Combat Rock (CBS Records)

08. The Birthday Party - Junkyard (4AD Records)

07. The Names - Swimming (Les Disques du Crépuscule)

06. Depeche Mode - A Broken Frame (Mute Records)

05. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (Virgin)

04. Sad Lovers And Giants - Epic Garden Music (Midnight Music)

03. Bauhaus - The Sky's Gone Out (Beggars Banquet)

02. Siouxsie And The Banshees - A Kiss In The Dreamhouse (Polydor Records)

01. The Cure - Pornography (Fiction)

Δεν ήταν καλός μήνας ο φετινός Μάιος. Πρώτα είχαμε την είδηση πριν από δέκα ημέρες του χαμού του τεράστιου Βαγγέλη Παπαθανασίου σε ηλικία 79 ετών και προχθές γνωστοποιήθηκε ο θάνατος του Andy Fletcher σε ηλικία 60 ετών από φυσικά αίτια σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές. Ο Fletcher, που γεννήθηκε το 1961 στο Νότινγκαμ, υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Depeche Mode στους οποίους παρέμενε μέχρι και σήμερα. Οι Pet Shop Boys, OMD, Faithless, Vernon Reid των Living Colour, Alison Moyet, Lol Tolhurst των The Cure και πολλοί ακόμα μουσικοί απέτισαν φόρο τιμής στον Fletch και εξέφρασαν τα συλλυπητήριά τους. Rest In Peace ...

Autofiction tracklist:

Μετά από πέντε χρόνια η Zola Jesus επιστρέφει με νέα δισκογραφική δουλειά στις 24 Ιουνίου από την Sacred Bones Records (ήταν αρχικά να κυκλοφορήσει στις 20 Μαΐου). Από το "Arkhon" είχε ήδη δημοσιοποιήσει τα κομμάτια "Lost" και "Desire", με το "The Fall" να αποτελεί το πιο πρόσφατο που κάνει γνωστό. Για το τελευταίο η η Nika Roza Danilova δήλωσε ότι αποτελεί ένα πολύ προσωπικό, καθαρτικό κομμάτι, ενώ εμφανίστηκε και ενθουσιασμένη από τη συνεργασία της με τη σκηνοθέτη Jenni Hensler για τις ανάγκες του βίντεο του "The Fall".

Στις 13 Μαΐου οι Florence And The Machine κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Dance Fever". Μια εβδομάδα σχεδόν μετά, παρουσίασαν μια ειδική έκδοση του δίσκου, η οποία περιλαμβάνει κάποιες ακουστικές εκτελέσεις αλλά και μια διασκευή στο "Search And Destroy" από το άλμπουμ "Raw Power" του 1973 των The Stooges. Μπορείτε να την ακούσετε παρακάτω:

Τον προηγούμενο μήνα οι Interpol ανακοίνωσαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "The Other Side Of Make-Believe". Επίσης έκαναν διαθέσιμα προς ακρόαση τα κομμάτια "Toni" και "Something Changed". Πριν από λίγες ημέρες παρουσίασαν το τρίτο τους κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο τους, το οποίο ονομάζεται "Fables" και μπορείτε να το ακούσετε στο ακόλουθο βίντεο.