Οι Metallica επέστρεψαν στην Αθήνα στις 9 Μαΐου, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα μετά από δεκαέξι χρόνια, στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ήταν το 1999 όταν με εισιτήριο στα χέρια δεν είχα καταφέρει να τους δω (να είναι καλά οι πανελλήνιες και οι δικοί μου) και ούτε τους είδα ξανά από τότε. Οπότε αυτό θα ήταν το πρώτο σόου των Metallica που θα παρακολουθούσα, μιας και για τέτοιο πρόκειται πλέον. Και μόνο το όλο σκηνικό με τη 360 μοιρών σκηνή είναι κάτι που ελάχιστοι καλλιτέχνες / μπάντες στον πλανήτη που θα μπορούσαν να το υποστηρίξουν. Η συναυλία αποτέλεσε την εναρκτήρια στάση του ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας M72 World Tour και πλαισιώθηκε από τους Gojira και Knocked Loose. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν μετά τη συναυλία, η προσέλευση ξεπέρασε τις 90.000 θεατές, στο κοινό διαπιστώθηκε κόσμος από πολλά και διαφορετικά κράτη, καταγράφοντας μία από τις μεγαλύτερες συναυλιακές συγκεντρώσεις που έχουν φιλοξενηθεί στο ΟΑΚΑ.

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Αμερικανοί Knocked Loose λίγο μετά τις 18:00, παρουσιάζοντας ένα σαραντάλεπτο σετ βασισμένο στον σύγχρονο hardcore και metalcore ήχο τους. Η απόδοση του συγκροτήματος χαρακτηρίστηκε από υψηλή ένταση, γεγονός που προκάλεσε την άμεση ενεργοποίηση της αρένας με τη δημιουργία των πρώτων mosh pits της ημέρας. Η ανταπόκριση των παρευρισκόμενων, ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιακά ομάδων, υπήρξε μαζική, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική της μπάντας σε επίπεδο σταδίου. Τη σκυτάλη παρέλαβαν ακολούθως οι Γάλλοι Gojira, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια εμφάνιση υψηλών τεχνικών απαιτήσεων και παρέδωσαν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της σύγχρονης πορείας τους. Η γαλλική μπάντα κινήθηκε σε γνώριμα επίπεδα απόδοσης, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα που βασίστηκε σε υλικό των τελευταίων ετών και επιβεβαίωσε τον λόγο για τον οποίο συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά metal ονόματα της τελευταίας δεκαετίας. Η αποδοχή από το κοινό ήταν καθολική, με χιλιάδες θεατές να συμμετέχουν ενεργά στα περισσότερα κομμάτια αλλά κυρίως στα "Stranded" και "Amazonia". Η παρουσία των Gojira επιβεβαίωσε την ικανότητά τους να υποστηρίζουν παραγωγές τέτοιου βεληνεκούς, λειτουργώντας ως ιδανική γέφυρα για το κυρίως μέρος της βραδιάς.

Στις 20:45, υπό τους ήχους της παραδοσιακής εισαγωγής "The Ecstasy of Gold" του Ennio Morricone, οι Metallica κατέλαβαν την ειδικά διαμορφωμένη κυκλική σκηνή 360 μοιρών, η οποία ήταν τοποθετημένη στο κέντρο του γηπέδου. Η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική διάταξη, που περιλάμβανε και το λεγόμενο "Snake Pit" στο εσωτερικό της, επιτρέπει στα μέλη του συγκροτήματος να κινούνται περιμετρικά, εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις από τους θεατές σε όλες τις πλευρές του σταδίου. Η αρχή ήρθε με το "Creeping Death" και στη συνέχεια οι καμπάνες ήχησαν για το "For Whom the Bell Tolls". Από τα πρώτα λεπτά έγινε σαφές ότι η βραδιά θα κινηθεί γύρω από έναν κατάλογο τραγουδιών με έμφαση στις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές της δισκογραφίας τους και όχι στο πρόσφατο "Lux Æterna" (πράγμα που δεν νομίζω ότι χάλασε κανέναν). Στο πρώτο μισό του προγράμματος συνυπήρξαν συνθέσεις από διαφορετικές περιόδους της πορείας τους, όπως τα "Moth Into Flame", "King Nothing", "Lux Æterna", "The Unforgiven" και "Fuel", διαμορφώνοντας ένα setlist που κάλυπτε μεγάλο χρονικό εύρος του καταλόγου του συγκροτήματος.

Στο μέσο της συναυλίας εντάχθηκε το καθιερωμένο πλέον Doodle των Kirk Hammett και Robert Trujillo, το οποίο περιλάμβανε Ζορμπά αλλά και Τρύπες. Μια πολύ έξυπνη κίνηση γιατί αυτά πρέπει να πω ότι είναι και από τα πράγματα που σου μένουν περισσότερο σε μια συναυλία. Ακολούθησαν τα "Fade to Black", "Wherever I May Roam" και "Nothing Else Matters", όπου όλο το στάδιο φωτίστηκε πλήρως από τις συσκευές τηλεφώνων των θεατών, δημιουργώντας ένα ομοιόμορφο οπτικό αποτέλεσμα. Η συνέχεια έρχεται με τα "Sad but True" και "One" και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η μπάντα έχει δώσει μεγαλύτερη βάση στο ομώνυμο άλμπουμ της (συνολικά 5 κομμάτια). Το τελευταίο μέρος της συναυλίας βασίστηκε σε τρεις από τις πλέον καθιερωμένες επιλογές του συγκροτήματος για το κλείσιμο των εμφανίσεών του. Τα "Seek & Destroy", "Master of Puppets" και "Enter Sandman" ολοκλήρωσαν ένα πρόγραμμα διάρκειας περίπου δύο ωρών και δεκαπέντε λεπτών. Η δομή του setlist έδειξε σαφή προτίμηση σε τραγούδια με ευρεία αναγνωρισιμότητα, επιλογή που συνδέεται και με το γεγονός ότι επρόκειτο για μεμονωμένη εμφάνιση στην Αθήνα και όχι για διήμερη στάση της περιοδείας με διαφορετικά setlists ανά βραδιά.

Σε επίπεδο εκτέλεσης, η μπάντα κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα συνοχής, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα χωρίς σημαντικές παρεκκλίσεις από τη δομή που ακολουθεί στις μεγάλες σταδιοδρομικές εμφανίσεις της. Η ανταπόκριση του κοινού παρέμεινε έντονη καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, με ιδιαίτερα αυξημένη συμμετοχή στα κλασικά κομμάτια του συγκροτήματος. Η επιστροφή των Metallica στην Ελλάδα έπειτα από πολυετή απουσία συνοδεύτηκε από μία από τις μεγαλύτερες συναυλιακές συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών, επιβεβαιώνοντας το διαχρονικό εκτόπισμα του συγκροτήματος στην ελληνική συναυλιακή αγορά. Άλλωστε είναι ακριβώς τέτοια σόου που σε κάνουν να λες "ήμουν και εγώ εκεί"...