Η συναυλιακή ημέρα της 7ης Ιουλίου 2026 στο πλαίσιο του Release Athens Festival στην Πλατεία Νερού ήταν αφιερωμένη κυρίως στον αμερικανικό punk rock/ pop punk ήχο. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική από νωρίς, με τις καιρικές συνθήκες να μην εμποδίζουν τη ροή του προγράμματος και μιλάω κυρίως για την πρώτη μπάντα που βγήκε στη σκηνή της Πλατείας Νερού κάτω από αφόρητη ζέστη. 

Η εμφάνιση των High Vis ξεκίνησε ακριβώς στις 19:00, με το βρετανικό σχήμα να παρουσιάζει έναν δυναμικό post-punk ήχο. Παρά την πρώιμη ώρα και τις επικρατούσες θερμοκρασίες, η μπάντα απέδωσε το υλικό της με υψηλή ενέργεια και εκτελεστική ακρίβεια, μοιράζοντας τα κομμάτια του σετ τους και στους τρεις δίσκους που έχουν. Στο πρόσωπο του Graham Sayle, το σχήμα έχει βρει έναν εξαιρετικό frontman. Ο ήχος τους διατηρήθηκε καθαρός και συμπαγής, γεγονός που βοήθησε στην άμεση ενεργοποίηση των πρώτων παρευρισκόμενων στην αρένα, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν θετικά στον ρυθμό και τη σκηνική παρουσία του συγκροτήματος, προσφέροντας το κατάλληλο εισαγωγικό έναυσμα για τη συνέχεια της ημέρας.

Η αλήθεια είναι το απόγευμα της Τρίτης 7 Ιουλίου βρέθηκα στην Πλατεία Νερού για τους Bad Religion, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή προσφέροντας ένα εξαιρετικό setlist, το οποίο κάλυψε ένα μεγάλο μέρος της εκτενούς δισκογραφίας τους, αλλά βασίστηκε σε κομμάτια από πολλά - πιο παλιά - ιστορικά άλμπουμ τους. Το συγκρότημα επέδειξε υψηλή εκτελεστική ακρίβεια, με τα χαρακτηριστικά μελωδικά φωνητικά της μπάντας σε πρώτο πλάνο. Βασικά η φωνή του Greg Graffin ακουγόταν να είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση, απλώς προσωπικά μου έλειψε λίγο μεγαλύτερη ένταση. Η εμφάνισή τους περιέλαβε εμβληματικές συνθέσεις του σχήματος, όπως τα "21st Century (Digital Boy)", "Infected", "Punk Rock Song", "A Walk" και "I Want to Conquer the World", διατηρώντας την ένταση σταθερή καθ' όλη τη διάρκεια της παρουσίας τους.

Η ανταπόκριση του κοινού στην αρένα κατά την εμφάνιση των Bad Religion υπήρξε κάτι παραπάνω από θερμή. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής δημιουργήθηκαν mosh pits, ενώ καταγράφηκε έντονη συμμετοχή των παρευρισκόμενων στα ρεφρέν των περισσότερων τραγουδιών. Η μπάντα διατήρησε ελάχιστες παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια, επιλέγοντας να δώσει έμφαση στη συνεχή ροή της μουσικής, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρηση του ρυθμού στην Πλατεία Νερού μέχρι και την ολοκλήρωση του προγράμματός τους. Η εμφάνισή τους υπήρξε αντάξια του ονόματός τους, αλλά προσωπικά μόνο και μόνο που έπαιξαν το αγαπημένο μου "Anesthesia" με άφησαν απόλυτα ευχαριστημένο. Μας αποχαιρέτησαν με το "American Jesus" ολοκληρώνοντας μια ιστορική συναυλία.

Το κυρίως μέρος της βραδιάς ανήκε στους The Offspring, οι οποίοι κατάφεραν να γεμίσουν την Πλατεία Νερού σε μεγάλο βαθμό. Το setlist τους ήταν δομημένο γύρω από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της καριέρας τους, ξεκινώντας δυναμικά και περιλαμβάνοντας κομμάτια-σταθμούς όπως τα "Come Out and Play", "All I Want", "Want You Bad" και "Staring at the Sun" (το αγαπημένο μου από το "Americana"). Τα μάτια όλων ήταν επικεντρωμένα στον Noodles και στον Dexter Holland οι οποίοι εμφανίστηκαν με μεγάλη ενέργεια, ευχάριστοι και αρκετά ομιλητικοί. 

Η ροή του προγράμματος συνεχίστηκε με τη συμπερίληψη των δημοφιλών singles "Bad Habit" και "Gotta Get Away", καθώς και των πιο ρυθμικών "Pretty Fly (For a White Guy)", "Why Don't You Get a Job?" και "The Kids Aren't Alright", τα οποία οδήγησαν σε καθολική συμμετοχή του πλήθους στα φωνητικά μέρη και άπειρο χοροπηδητό. Οι The Offspring ενέταξαν επίσης στο setlist τους ορισμένες διασκευές σε Black Sabbath, Ozzy και Taylor Swift. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ θετικά σε αυτές, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω 2,3 δικά τους κομμάτια καλύτερα. Άλλωστε δεν μου λείπει να δω μια πανκ μπάντα να διασκευάζει συνθέσεις κλασικού rock.

Η συναυλία οδηγήθηκε στην κορύφωσή της στο encore, με την εκτέλεση των "You're Gonna Go Far, Kid" και "Self Esteem", προκαλώντας τις εντονότερες αντιδράσεις και άλματα σε όλο το χώρο, μέσα σε ένα πλαίσιο μαζικής ανταπόκρισης. Ήμουν αρκετά επιφυλακτικός μιας και όταν είχα δει το σχήμα πριν από δυο δεκαετίες περίπου (σε ένα Rockwave μαζί με την Siouxsie αν θυμάμαι καλά) μου είχε αφήσει τις χειρότερες εντυπώσεις. Ευτυχώς όμως οι The Offspring εμφανίστηκαν σε μεγάλη διάθεση χαρίζοντας μας μια από τις πιο διασκεδαστικές φετινές συναυλίες.

Η φεστιβαλική δραστηριότητα του Release Athens συνεχίστηκε την Τετάρτη 1 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, με ένα πρόγραμμα προσανατολισμένο στους εναλλακτικούς rock και ηλεκτρονικούς ήχους των τελευταίων δεκαετιών. Δυστυχώς τους Pale Blue Eyes δεν τους πρόλαβα, αλλά είχα πολλή περιέργεια να δω πως θα εμφανίζονταν τα επόμενα δυο ονόματα, τα οποία τα είχα ξαναπαρακολουθήσει πριν από δυο δεκαετίες περίπου. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική, οδηγώντας σε υψηλή πληρότητα του χώρου πριν από την είσοδο των κύριων ονομάτων της βραδιάς. Η διοργάνωση εξελίχθηκε βάσει του προγραμματισμένου χρονοδιαγράμματος, με τον ήχο και τις οπτικές εγκαταστάσεις να ανταποκρίνονται στις τεχνικές απαιτήσεις των δύο μεγάλων προσκεκλημένων acts.

Η εμφάνιση των Garbage ξεκίνησε στις 19:45, με το συγκρότημα να παρουσιάζει ένα πρόγραμμα διάρκειας μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών. Η Shirley Manson και η υπόλοιπη μπάντα στήριξαν το setlist τους τόσο σε πρόσφατες συνθέσεις από τον δίσκο Let All That We Imagine Be the Light, όπως το εναρκτήριο "There's No Future in Optimism", το "Hold", το "Chinese Fire Horse" και το "The Day That I Met God" που έκλεισε την εμφάνισή τους, όσο και σε ιστορικές τους επιτυχίες. Η απόδοση του σχήματος χαρακτηρίστηκε από σταθερότητα, με τα "I Think I'm Paranoid", "Stupid Girl", "Special" και "Push It" να αποτελούν τα σημεία αιχμής του προγράμματος.

Στο ενδιάμεσο του set, οι Garbage ενέταξαν και μια διασκευή του κομματιού "Lovesong" των The Cure, εμπλουτίζοντας τη δομή του προγράμματός τους. Η ανταπόκριση των παρευρισκόμενων υπήρξε ιδιαίτερα θερμή κατά την εκτέλεση του "Only Happy When It Rains", όπου καταγράφηκε η εντονότερη συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά. Η ηχητική κάλυψη κατά τη διάρκεια της παρουσίας των Garbage επέτρεψε την καθαρή ανάδειξη των κιθαριστικών μερών και των φωνητικών, εξασφαλίζοντας μια συμπαγή παρουσίαση της εναλλακτικής rock πλευράς του φεστιβάλ.

Στη συνέχεια, ο headliner της βραδιάς Moby ανέλαβε τη σκηνή, συνοδευόμενος από πλήρη ζωντανή μπάντα και γυναικεία φωνητικά, προσφέροντας ένα setlist προσανατολισμένο στις μεγαλύτερες εμπορικές του επιτυχίες. Η έναρξη της εμφάνισής του περιέλαβε τα "Bodyrock", "In My Heart" και "Go", δίνοντας αμέσως έναν έντονα ρυθμικό χαρακτήρα στην αρένα. Η δομή του προγράμματος περιέλαβε ένα mashup του "Next Is The E" με το "Without Me" του Eminem, καθώς και μια διασκευή του "Heroes" του David Bowie, επιβεβαιώνοντας τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα της ζωντανής του παρουσίασης.

Η απόδοση του Moby και των μουσικών του διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα ενέργειας, με κομμάτια όπως τα "Why Does My Heart Feel So Bad?", "Raining Again", "Disco Lies", "Honey" και "Extreme Ways" να προκαλούν συνεχή κινητικότητα στην Πλατεία Νερού. Το βασικό μέρος του προγράμματος ολοκληρώθηκε με το "Natural Blues", ενώ για το encore ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη σκηνή εκτελώντας τα "Lift Me Up" και "Feeling So Real". Η ανταπόκριση του πλήθους κατά τη διάρκεια του κλεισίματος ήταν καθολική, με την ηλεκτρονική και rave αισθητική των συνθέσεων να κυριαρχεί στην αρένα μέχρι τη λήξη της εκδήλωσης.

Οι Black Veil Brides επιστρέφουν στην Αθήνα την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2027, στο Floyd Live Music Venue. Μετά την καταιγιστική εμφάνισή τους στο Release Athens - την πρώτη τους στη χώρα μας για την οποία θα μιλήσω σε άλλη ανάρτηση - το σχήμα επιστρέφει για το πρώτο headline show τους στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας ένα full set με όλα τα αγαπημένα κομμάτια τους. Κυρίως όμως φαντάζομαι ότι θα παρουσιάσουν υλικό από το πολύ καλό φετινό τους άλμπουμ με τίτλο "Vindicate", το οποίο κινείται στα πιο πρόσφατα metalcore μονοπάτια τους.