Η φεστιβαλική δραστηριότητα του Release Athens συνεχίστηκε την Τετάρτη 1 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, με ένα πρόγραμμα προσανατολισμένο στους εναλλακτικούς rock και ηλεκτρονικούς ήχους των τελευταίων δεκαετιών. Δυστυχώς τους Pale Blue Eyes δεν τους πρόλαβα, αλλά είχα πολλή περιέργεια να δω πως θα εμφανίζονταν τα επόμενα δυο ονόματα, τα οποία τα είχα ξαναπαρακολουθήσει πριν από δυο δεκαετίες περίπου. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική, οδηγώντας σε υψηλή πληρότητα του χώρου πριν από την είσοδο των κύριων ονομάτων της βραδιάς. Η διοργάνωση εξελίχθηκε βάσει του προγραμματισμένου χρονοδιαγράμματος, με τον ήχο και τις οπτικές εγκαταστάσεις να ανταποκρίνονται στις τεχνικές απαιτήσεις των δύο μεγάλων προσκεκλημένων acts.

Η εμφάνιση των Garbage ξεκίνησε στις 19:45, με το συγκρότημα να παρουσιάζει ένα πρόγραμμα διάρκειας μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών. Η Shirley Manson και η υπόλοιπη μπάντα στήριξαν το setlist τους τόσο σε πρόσφατες συνθέσεις από τον δίσκο Let All That We Imagine Be the Light, όπως το εναρκτήριο "There's No Future in Optimism", το "Hold", το "Chinese Fire Horse" και το "The Day That I Met God" που έκλεισε την εμφάνισή τους, όσο και σε ιστορικές τους επιτυχίες. Η απόδοση του σχήματος χαρακτηρίστηκε από σταθερότητα, με τα "I Think I'm Paranoid", "Stupid Girl", "Special" και "Push It" να αποτελούν τα σημεία αιχμής του προγράμματος.

Στο ενδιάμεσο του set, οι Garbage ενέταξαν και μια διασκευή του κομματιού "Lovesong" των The Cure, εμπλουτίζοντας τη δομή του προγράμματός τους. Η ανταπόκριση των παρευρισκόμενων υπήρξε ιδιαίτερα θερμή κατά την εκτέλεση του "Only Happy When It Rains", όπου καταγράφηκε η εντονότερη συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά. Η ηχητική κάλυψη κατά τη διάρκεια της παρουσίας των Garbage επέτρεψε την καθαρή ανάδειξη των κιθαριστικών μερών και των φωνητικών, εξασφαλίζοντας μια συμπαγή παρουσίαση της εναλλακτικής rock πλευράς του φεστιβάλ.

Στη συνέχεια, ο headliner της βραδιάς Moby ανέλαβε τη σκηνή, συνοδευόμενος από πλήρη ζωντανή μπάντα και γυναικεία φωνητικά, προσφέροντας ένα setlist προσανατολισμένο στις μεγαλύτερες εμπορικές του επιτυχίες. Η έναρξη της εμφάνισής του περιέλαβε τα "Bodyrock", "In My Heart" και "Go", δίνοντας αμέσως έναν έντονα ρυθμικό χαρακτήρα στην αρένα. Η δομή του προγράμματος περιέλαβε ένα mashup του "Next Is The E" με το "Without Me" του Eminem, καθώς και μια διασκευή του "Heroes" του David Bowie, επιβεβαιώνοντας τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα της ζωντανής του παρουσίασης.

Η απόδοση του Moby και των μουσικών του διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα ενέργειας, με κομμάτια όπως τα "Why Does My Heart Feel So Bad?", "Raining Again", "Disco Lies", "Honey" και "Extreme Ways" να προκαλούν συνεχή κινητικότητα στην Πλατεία Νερού. Το βασικό μέρος του προγράμματος ολοκληρώθηκε με το "Natural Blues", ενώ για το encore ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη σκηνή εκτελώντας τα "Lift Me Up" και "Feeling So Real". Η ανταπόκριση του πλήθους κατά τη διάρκεια του κλεισίματος ήταν καθολική, με την ηλεκτρονική και rave αισθητική των συνθέσεων να κυριαρχεί στην αρένα μέχρι τη λήξη της εκδήλωσης.