Το 2025 αποδείχθηκε μια χρονιά πλούσια σε μουσικές εκπλήξεις, φιλόδοξες, πειραματικές δουλειές μέχρι πιο εσωστρεφή άλμπουμ, προτείνοντας ήχους και δουλειές που δύσκολα ξεχνιούνται. Στη παρούσα ανάρτηση ξεκινά η παρουσίαση των αγαπημένων μου άλμπουμ του 2025, εγκαινιάζοντας το πρώτο από τα τέσσερα μέρη της συνολικής λίστας. Εδώ θα ασχοληθούμε με τις θέσεις 31 έως 40, με μια σημαντική διευκρίνιση: για τις θέσεις 21 έως 40 η κατάταξη δεν είναι απολύτως αυστηρή, αλλά περισσότερο ενδεικτική, καθώς όλα τα άλμπουμ αυτών των δεκάδων ξεχώρισαν για διαφορετικούς λόγους.
Η συγκεκριμένη δεκάδα λειτουργεί και θεματικά. Στις θέσεις 31–40 επέλεξα να δώσω χώρο σε πιο παλιά και καταξιωμένα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, ονόματα με ιστορία που είτε επέστρεψαν δυναμικά είτε απέδειξαν πως εξακολουθούν να έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Αντίθετα, η επόμενη δεκάδα θα στραφεί περισσότερο σε νεότερες μπάντες και φρέσκιες παρουσίες, που εκπροσωπούν το μέλλον της σκηνής.
Νο. 40 White Lies - Night Light (PIAS): Σκέφτηκα να μην συμπεριλάβω αυτό τον δίσκο μιας και οι White Lies αποτελούν μια από τις αγαπημένες μπάντες και έχω πολλές προσδοκίες από αυτούς. Με τις γνωστές μελωδικές γραμμές να χτίζονται αργά αλλά σταθερά, το "Night Light" προσπαθεί να δώσει prog pop προεκτάσεις στον χαρακτηριστικό ήχο, παραδίδοντας έναν αρκούντως ευχάριστο δίσκο.
Ακούστε: Juice
No.39 Ash Code - Synthome (SwissDarkNights): Με έντονη κινηματογραφική διάθεση, ψυχρά synths και μια σκοτεινή, σχεδόν δυστοπική αισθητική, το Synthome αναδεικνύεται ως μια από τις πιο συνεκτικές και ατμοσφαιρικές στιγμές των Ash Code, επιβεβαιώνοντας τη θέση τους στον σύγχρονο darkwave χώρο.
Ακούστε: Ángel Oscuro
No.38 Panic Priest - Once Wild (Negative Gain Productions): Με τον 80s goth συναντά το 80s new wave, italodisco ήχο τους, το "Once Wild" αποτελεί άλλη μια επιτυχημένη και αποτελεσματική σκοτεινή, χορευτική μίξη από τους Panic Priest.
Ακούστε: Wait for Night
No.37 Ritual Howls - Ruin (Felte Records): Με βαριά, υπνωτική ατμόσφαιρα, μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις και έναν ήχο που ακροβατεί ανάμεσα στο post-punk και το darkwave, το Ruin αναδεικνύεται ως μια από τις πιο ώριμες και συναισθηματικά φορτισμένες δουλειές των Ritual Howls.
Ακούστε: Follow the Sun
No.36 Mark E Moon - Pop Noir (Cold Transmission Music): Με έντονη κινηματογραφική αισθητική, σκοτεινή ποπ ευαισθησία και προσεγμένες μελωδίες, το Pop Noir ξεχωρίζει ως ένας ατμοσφαιρικός και κομψός δίσκος που ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στο darkwave και την synthpop.
Ακούστε: Fading
No.35 The Halo Effect - March Of The Unheard (Nuclear Blast): Με καταιγιστικά riffs, μελωδικές death metal αναφορές και άψογη παραγωγή, το "March Of The Unheard" επιβεβαιώνει τη δυναμική των The Halo Effect, προσφέροντας έναν δίσκο που τιμά την παράδοση του είδους χωρίς να ακούγεται παρωχημένος.
Ακούστε: What We Become
No.34 This Eternal Decay – Spettro (SwissDarkNights): Με σκοτεινή αισθητική, χορευτικούς ρυθμούς και έντονες post-punk και darkwave επιρροές, το "Spettro" ξεχωρίζει ως ένας καλοδουλεμένος και ατμοσφαιρικός δίσκος που αναδεικνύει τη συνεχή εξέλιξη των This Eternal Decay.
Ακούστε: The Drowning
No.33 Warfield - Deathrock Devotionals (Cleopatra Records): Η δουλειά τιμά την παράδοση και τον post-punk ήχο των She Wants Revenge, απαιτεί περισσότερες ακροάσεις για να αποκαλύψει πλήρως τα δυνατά του στοιχεία, ενώ έχει και μια αμεσότητα που φιλοδοξεί να "τραβήξει" ακόμα περισσότερο κόσμο από τους SWR.
Ακούστε: All The Fun (Kiss, Kiss, Kiss)
No.32 Cold in Berlin - Wounds (New Heavy Sounds): Εκεί που το doom συναντά τον darkwave ήχο έρχονται οι Cold in Berlin με ένα πολύ ωμό, βαρύ και συναισθηματικό δίσκο και παράλληλα μάλλον τον καλύτερο της καριέρας τους μετά το ντεμπούτο τους.
Ακούστε: Hangman's Daughter
No.31 Lord Of The Lost - Opus Noir Vol.I (Napalm Records): Η κυκλοφορία αυτή επαναπροσδιορίζει τον ήχο του συγκροτήματος , ξεφεύγοντας από το πιο πολύχρωμο και πιο eurovision friendly "Blood & Glitter", με πιο σκοτεινές και πιο πολύπλοκες συνθέσεις. Αν έλειπαν και κάποια "ανοίγματα" σε άλλους χώρους (βλέπε το power metal του "Lords Of Fyre") ή κομμάτια όπως το χορευτικό "Damages" θα μιλούσαμε για μια πιο δυνατή δουλειά.
