Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα ερχόταν ποτέ η μέρα που θα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους Three Days Grace στην Ελλάδα. Κυρίως μιας και μιλάμε για μια μπάντα που έκανε επιτυχία περίπου πριν από δυο δεκαετίες. Όμως λίγο ότι η διασκέδαση έχει αλλάξει, μιας και τα λάιβ - είτε μιλάμε για συναυλίες είτε για πανηγύρια είναι το νέο τρεντ - λίγο και οι προσφορές του Release Athens Festival, έφερε στην Πλατεία Νερού 16.000 κόσμο. Αν υπολογίσει κανείς και την προσθήκη των Black Veil Brides στο line-up, η συγκεκριμένη πρόταση ήταν πολύ θελκτική. Το πρόγραμμα της ημέρας άνοιξε το σχήμα των Overgrown, το οποίο δυστυχώς δεν κατάφερα να το παρακολουθήσω. 

Οι Black Veil Brides ήρθαν στην χώρα μας φέρνοντας στις "αποσκευές" τους το ολοκαίνουριο, φετινό, άλμπουμ τους με τίτλο "Vindicate". Το συγκρότημα επέδειξε υψηλό επίπεδο τεχνικής κατάρτισης και σκηνικής παρουσίας, με τον ήχο τους να διατηρείται συμπαγής καθ' όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Η ανταπόκριση των παρευρισκόμενων στην αρένα υπήρξε θερμή, με το κοινό να συμμετέχει ενεργά τόσο στα ρυθμικά μέρη όσο και στα φωνητικά των πιο γνωστών συνθέσεών τους, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή βάση οπαδών που διαθέτει το σχήμα στη χώρα. Βασικά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το γεγονός ότι είδα πολύ κόσμο με μπλουζάκια του συγκροτήματος ή που ήξερε όλους τους στίχους των κομματιών τους. Και κάπως έτσι δικαιολογείται το πρόσφατο sold out συναυλία τον ερχόμενο Φεβρουάριο στην Αθήνα.

Το setlist των Black Veil Brides περιελάμβανε κομμάτια-σταθμούς της πορείας τους, με τη ροή των εκτελέσεων να αναδεικνύει την κιθαριστική δουλειά των Jake Pitts και Jinxx, όμως  τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Andy Biersack ήταν το στοιχείο που ξεχώρισε. Η μπάντα διατήρησε μια στιβαρή σκηνική παρουσία, αποφεύγοντας τις μεγάλες παύσεις και δίνοντας έμφαση στη συνεχή ροή των συνθέσεων. Η ανταπόκριση του κοινού στις πρώτες γραμμές της αρένας ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτική, με συνεχή συνθήματα και ρυθμικές αντιδράσεις, γεγονός που επιβεβαίωσε τον ρόλο του συγκροτήματος ως ενός εκ των κυρίων πόλων έλξης της συγκεκριμένης φεστιβαλικής ημέρας. Το σχήμα μας αποχαιρέτησε με το "In The End" με το τέλος να επιφυλάσσει τον μεγαλύτερο χαμό.

Είχε έρθει η ώρα για την παρθενική εμφάνιση των Three Days Grace επί ελληνικού εδάφους, η οποία ξεκίνησε στις 21:45 και διήρκεσε περίπου μία ώρα και σαράντα λεπτά. Το συγκρότημα παρουσίασε ένα εκτενέστατο πρόγραμμα χωρισμένο σε δύο βασικά μέρη, δίνοντας έμφαση τόσο στο νέο τους υλικό από τον δίσκο "Alienation" όσο και στις ιστορικές τους επιτυχίες. Η έναρξη έγινε με τα "It's All Over", "Dominate" και το δημοφιλές "Animal I Have Become", θέτοντας αμέσως τις βάσεις για υψηλή κινητικότητα στην αρένα, όπου τα mosh pits άνοιγαν το ένα μετά το άλλο.

Η απόδοση της μπάντας χαρακτηρίστηκε από σταθερή ενέργεια και ακρίβεια στην εκτέλεση, με το setlist να περιλαμβάνει κομμάτια όπως τα "Break", "I Am Machine", "Pain" και "I Hate Everything About You". Ιδιαίτερο σημείο του προγράμματος αποτέλεσε μια ακουστική εκτέλεση του "Don't Wanna Go Home Tonight", καθώς και ένα medley που ένωσε τα "Chalk Outline", "Porn Star Dancing" και "My Sharona". Η ροή του live διατηρήθηκε σε έντονους ρυθμούς, με το κοινό να ακολουθεί αδιάκοπα τις οδηγίες του συγκροτήματος για συμμετοχή.

Το δεύτερο μέρος της εμφάνισης των Three Days Grace περιέλαβε κομμάτια όπως το "World So Cold", το οποίο εκτελέστηκε με μια εισαγωγή βασισμένη στο "Parabol" των Tool, καθώς και τα "Just Like You", "The Good Life" και "Painkiller". Η οριστική λήξη της συναυλίας επήλθε στις 23:25 με τα "Never Too Late" και "Riot", τα οποία προκάλεσαν τη μέγιστη δυνατή ανταπόκριση και ένταση από την πλευρά της αρένας, σφραγίζοντας την πρώτη επίσημη παρουσία του συγκροτήματος στην Αθήνα με απόλυτη οργανωτική και εκτελεστική επιτυχία.

Η εναρκτήρια ημέρα του Release Athens Festival για το 2026 πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 15 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, σηματοδοτώντας παράλληλα και την πρώτη επίσκεψη των Limp Bizkit στην Ελλάδα. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για περίπου 20.000 παρευρισκόμενους. Το πρόγραμμα της ημέρας συμπλήρωσαν το σουηδικό post-punk σχήμα των Viagra Boys και η Αυστραλή Ecca Vandal, προσφέροντας ένα πολυσυλλεκτικό line-up που κάλυψε ένα ευρύ φάσμα από τον εναλλακτικό, τον punk και τον nu-metal ήχο, με τη ροή των εμφανίσεων να τηρείται με ακρίβεια βάσει του χρονοδιαγράμματος.

Το φεστιβάλ άνοιξε με την Ecca Vandal, η οποία εμφανίστηκε μπροστά σε ένα ήδη πυκνό κοινό παρά την πρώιμη ώρα. Η καλλιτέχνης, πλαισιωμένη από την μπάντα της, παρουσίασε ένα δυναμικό κράμα από nu metal. punk, hip-hop και electro στοιχεία. Η εμφάνισή της βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην πρόσφατη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο "Looking for People to Unfollow". Η απόδοση του σχήματος χαρακτηρίστηκε από σταθερότητα και υψηλή κινητικότητα επί σκηνής, με τον ήχο να διατηρείται καθαρός, γεγονός που προκάλεσε την άμεση και θετική ανταπόκριση του κοινού και μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Θα την έχω στο νου μου...

Στη συνέχεια, τη σκυτάλη παρέλαβαν οι Viagra Boys, οι οποίοι επιβεβαίωσαν τη σταθερή απήχηση που απολαμβάνουν τα τελευταία χρόνια στο εγχώριο κοινό. Η εξαμελής μπάντα από τη Στοκχόλμη παρουσίασε ένα set βασισμένο στο ιδιότυπο, σατιρικό post-punk ύφος της, με τον τραγουδιστή Sebastian Murphy να ηγείται της σκηνικής παρουσίας. Το συγκρότημα εκτέλεσε δημοφιλείς συνθέσεις όπως τα "Sports", "Punk Rock Loser", "Ain't No Thief" και "Troglodyte", ενώ το setlist περιέλαβε και κομμάτια από το περσινό τους άλμπουμ, κλείνοντας την εμφάνισή τους με το "Research Chemicals". Η απόδοσή τους συνοδεύτηκε από έναν συμπαγή και δυνατό ήχο, με το σαξόφωνο του Oskar Carls και τα πλήκτρα του Elias Jungqvist να ξεχωρίζουν, προετοιμάζοντας το έδαφος για το κυρίως μέρος της βραδιάς μέσα σε ένα έντονα ρυθμικό κλίμα στην αρένα. Συνολικά μια εξαιρετική εμφάνιση που στηρίζει τη φήμη που έχει η μπάντα σχετικά με τα λάιβ της, αλλά προσωπικά την προηγούμενη φορά που τους είχα δει, στο Release Athens το 2023, μου είχαν φανεί ακόμα καλύτεροι.

Η εμφάνιση των Limp Bizkit ξεκίνησε με ένα προγραμματισμένο οπτικό παιχνίδι στις γιγαντοοθόνες, όπου μια αντίστροφη μέτρηση μαζί με κάποια memes, προκάλεσαν τις αντιδράσεις του πλήθους πριν την είσοδο του συγκροτήματος. Η έναρξη έγινε με τα "Just Like This" και "9 Teen 90 Nine", ενώ πολύ νωρίς στο πρόγραμμα τοποθετήθηκε το "Break Stuff", προκαλώντας άμεση κινητικότητα και τη δημιουργία των πρώτων μεγάλων mosh pits στην αρένα. Η σκηνική παρουσία του Fred Durst χαρακτηρίστηκε από την τυπική του άνεση, επικοινωνία και τις χαρακτηριστικές κινήσεις - πόζες του, ενώ ο κιθαρίστας Wes Borland, με την παραδοσιακά εκκεντρική ενδυμασία του, καθοδήγησε το ηχητικό μέρος με βαριά riffs, ενσωματώνοντας μάλιστα το εισαγωγικό θέμα του "Master of Puppets" των Metallica πριν από το κομμάτι "Hot Dog". Σε αντίθεση με αυτά που διαβάζαμε στα 90s και στα 00s, ο Durst εμφανίστηκε ευγενέστατος, χαμογελαστός και φυσικά άψογα επαγγελματικός.

Το setlist των Αμερικανών nu-metalάδων κινήθηκε γύρω από το "Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water", τις μεγαλύτερες εμπορικές τους επιτυχίες δηλαδή, διατηρώντας την ενέργεια σε υψηλά επίπεδα. Ακούστηκαν μεταξύ άλλων τα "My Generation", "Boiler", "Rollin'" και "My Way". Κατά τη διάρκεια του "Full Nelson", το συγκρότημα ανέβασε δύο γυναίκες από το κοινό στη σκηνή για να συμμετάσχουν στα φωνητικά. Ήταν απόλυτα εμφανές ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είχε έρθει να ακούσει τα 2,3 χιτάκια από αυτό τον δίσκο και εντύπωση μου έκανε η χλιαρή ανταπόκριση, τουλάχιστον γύρω μου, που είχε ακόμα και το "Nookie" σε σχέση με τα προαναφερθέντα κομμάτια. Το μεγαλύτερο αρνητικό όμως της εμφάνισης των Limp Bizkit ήταν το γεγονός ότι στα ενδιάμεσα των κομματιών, ο DJ Lethal αναλάμβανε τη ροή, παίζοντας γνωστά κομμάτια δίνοντας ανάσες στο συγκρότημα κόβοντας εντελώς όμως τον ρυθμό της συναυλίας.

Προς το κλείσιμο της βραδιάς, το συγκρότημα παρουσίασε το "Bring It Back" και τη γνωστή διασκευή στο "Behind Blue Eyes" των The Who, η οποία οδήγησε σε καθολική συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά. Η εμφάνιση ολοκληρώθηκε με το "Take a Look Around" και με  το "Break Stuff", σε μια ασυνήθιστη κίνηση που έφερε το γκρουπ να παίζει το κομμάτι για δεύτερη φορά, γεγονός που οδήγησε στην κορύφωση των αντιδράσεων του κόσμου. Παρά τις επιμέρους παρατηρήσεις μερίδας των παρευρισκόμενων για την ανάγκη υψηλότερης έντασης στον ήχο ή για την προσθήκη περισσότερων κομματιών αντί των ενδιάμεσων dj μουσικών διαλειμμάτων, η ανταπόκριση του κοινού παρέμεινε θερμή καθ' όλη τη διάρκεια, με mosh pits να εμφανίζονται σε όλη την Πλατεία Νερού.