Δεν είναι η Captured Tracks η μοναδική Νεοϋορκέζικη δισκογραφική εταιρία που συμπλήρωσε φέτος πέντε χρόνια ζωής, αλλά και η Mexican Summer. Μάλιστα το γιόρτασε με παρόμοιο τρόπο με την εταιρία του Mike Sniper, διοργανώνοντας δηλαδή ένα διήμερο φεστιβάλ με την συμμετοχή ονομάτων όπως οι Spiritualized, Ariel Pink, The Fresh & Onlys και πολλών ακόμα. Ανάμεσα στις πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες της, θεωρώ κορυφαία αυτή των Light Asylum και του περσινού electro-goth ομώνυμου ντεμπούτο τους (συγκρότημα που είδαμε και ζωντανά φέτος τον Μάιο στην Αθήνα). Από την Mexican Summer, που ξεκίνησε σαν ένα παράπλευρο project από την Kemado Records πριν την ξεπεράσει σε αναγνωρισιμότητα και πωλήσεις, έχουν κυκλοφορήσει δουλειές συγκροτήματα όπως οι Haunted Graffiti του Ariel Pink, Washed Out, Oneohtrix Point Never, ο Kurt Vile και ο Tim Hecker ενώ αποτέλεσε και στέγη των πρώτων singles από γκρουπ όπως οι Weekend (που θα δούμε σε λίγες μέρες στην χώρα μας), οι Cold Showers και οι Young Prisms. Κάποια από τα πιο δυνατά και σταθερά χαρτιά της εταιρίας αποτελούν οι shoegazers No Joy, το surf pop συγκρότημα των Best Coast, το Νεοζηλανδέζικο σχήμα των Tamaryn, οι synth/ chillwavers Part Time και πιο πρόσφατα οι indie rock μπάντες των The Fresh & Onlys και The Soft Pack. Επίσης το "Lucifer" των psych Peaking Lights συμπεριλήφθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς. Φέτος έχουν ξεχωρίσει οι δουλειές των No Joy, Autre Ne Veut, του Connan Mockasin αλλά και η συνεργασία του Ariel Pink με τον Jorge Elbrecht.
Το "Cut Yourself Free" είναι το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του κιθαρίστα των Fresh & Onlys, Wymond Miles, που κυκλοφόρησε περίπου πριν ένα μήνα από την Sacred Bones. Ηχητικά ξεφεύγει από το garage/ indie pop της μπάντας του, υπάρχει σε σημεία μια synth διάθεση αλλά συνολικά είναι αρκετά πιο σκοτεινό και πιο κοντά στο ύφος των Interpol, ενώ δανείζεται συνεχώς στοιχεία από David Bowie. Το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό και μπορεί να χρωστάει πολλά στις επιρροές του, αλλά είναι ανέλπιστα απολαυστικό. Η αρχή είναι ιδανική με το Cur-ικό "The Ascension" και τα επόμενα δυο κομμάτια είναι ίσως τα καλύτερα του δίσκου. Το "Passion Play" θα μπορούσε να βρίσκεται στο "Turn On The Bright Lights" (όπως και το "Anniversary Song"), ενώ το "Night Drives" φαντάζει σαν μια σύγχρονη άποψη του Miles για το "Love Will Tear Us Apart". Το "Vacant Eyes" χρωστάει πολλά σε Nick Cave και επίσης συγκαταλέγεται στις πιο ξεχωριστές στιγμές του άλμπουμ. Στο "White Nights" είναι εμφανείς οι Roxy Music αναφορές, ενώ στα δυο τελευταία τραγούδια του δίσκου, "Why Are You Afraid?" και "Love Will Rise" αυτές σε Bowie. Σίγουρα μπορεί το "Cut Yourself Free" να φαίνεται σαν ο Wymond Miles να διασκευάζει τις αγαπημένες του μπάντες, αλλά προσφέρει όλους τους λόγους για να σταματήσουν να ασχολούνται με το μαλλί του και να προσέξουν ακόμα περισσότερο την μουσική του.
Βαθμολογία: 7,5 / 10

