Στις 22 Μαΐου κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος των Exitmusic με τίτλο "Passage" από την Secretly Canadian, και βάση όσων έχω ακούσει μέχρι τώρα, είναι ένα από τα ντεμπούτα που αναμένω περισσότερο. Κάποια κομμάτια από το άλμπουμ είναι επίσημα διαθέσιμα εδώ και κάποιο καιρό όπως το ομώνυμο και το "The Modern Age", με το δεύτερο να είναι βασικό μέρος της playlist μου από το τέλος της περσινής χρονιάς. Πλέον είναι διαθέσιμο προς ακρόαση όλο το "Passage" το οποίο και μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:
Η πολύ ενεργή ομάδα Melotron φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την Τρίτη 15 Μαΐου στο Coo cafe bar basement στη Θεσσαλονίκη, την Molly Nilsson. Η Nilsson έχει κυκλοφορήσει 4 δίσκους, ενώ ξεχωρίζει και η συνεργασία της με τον John Maus στο κομμάτι της "Hey Moon!", στο δίσκο του τελευταίου "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" ο οποίος αποτέλεσε τον κορυφαίο μου για την περσινή χρονιά (το κομμάτι πρωτοεμφανίστηκε στο πρώτο cdr άλμπουμ της "These Things Take Time" του 2008). Η ονειρική ηλεκτρονική ποπ της κινείται σε παρόμοια μονοπάτια με το μουσικό στυλ του Maus ενώ τον Απρίλιο κυκλοφόρησε το πολύ αξιόλογο "History". Μαζί με την Nilsson στη σκηνή του Coo θα βρίσκεται ο Αθηναίος Hior Chronik.
Οι Λονδρέζοι The I.D είναι μια post-punk μπάντα που ξεκίνησε το 2009 και τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησε το πρώτο της single "Age Anti Age" από την Duchamp Records, ενώ το δεύτερο single της αναμένεται τον Ιούνιο. Οι συγκρίσεις με τους Interpol μόνο άτοπες δεν είναι μιας και είναι φανερό ότι το συγκρότημα έχει ακούσει αρκετά τους Νεοϋορκέζους, αλλά θεωρώ ότι η σύγκριση δείχνει πόσο αξιόλογο είναι, αφού άλλο οι επιρροές και άλλο η αντιγραφή και οι Βρετανοί σίγουρα ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Μάλιστα έχουν εξασφαλίσει και την έγκριση του ντράμερ των Libertines, Gary Powell ο οποίος τους προσκάλεσε σε live μαζί του. Αν οι The I.D έχουν και άλλα κομμάτια σαν το καταπληκτικό "Age Anti Age", πιθανότητα θα μιλάμε για έναν από τους καλύτερους δίσκους στο είδος εδώ και κάποιο καιρό.
theidmusic.com
Οι Depeche Mode έχουν ήδη 20 τραγούδια για το επικείμενο 13ο άλμπουμ τους. Σύμφωνα με δηλώσεις του τραγουδιστή τους, Dave Gahan κάποιες ιδέες είναι σε αρκετά προχωρημένο στάδιο ολοκλήρωσης ενώ για τον επερχόμενο δίσκο ξανασυνεργάζονται με τον παραγωγό Ben Hillier, που συμμετείχε στα δυο τελευταία άλμπουμ της μπάντας αλλά και τον dj/ παραγωγό/ ιδιοκτήτη δισκογραφικής εταιρίας Christoffer Berg, γνωστό από τις δουλειές του με τους Hird και The Knife. Το deadline του κορυφαίου electropop σχήματος είναι τον Νοέμβριο και ο Gahan εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι όλα θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τότε. Άλλωστε όπως είχε δηλώσει παλιότερα και ο Martin L. Gore ο διάδοχος του "Sounds of the Universe" αναμένεται το αργότερο ως τις αρχές του 2013, ενώ θα ακολουθήσει και περιοδεία για την προώθησή του.
Η νέα ψηφοφορία του POEt'S SOUND αφορά τον καλύτερο τραγουδιστή-frontman. Η κατάρτιση μιας τέτοιας λίστας είναι λίγο πολύπλοκη υπόθεση αφού δεν είναι δυνατό να περιλαμβάνει όλους τους μουσικούς που διακρίθηκαν στο τομέα αυτό. Οπότε η συγκεκριμένη δεν αναφέρεται απαραίτητα στον καλύτερο τραγουδιστή όλων των εποχών και δεν περιέχει καλλιτέχνες από όλα τα μουσικά είδη(σίγουρα στο hard-classic rock/metal όπως και σε άλλα είδη υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι), αλλά κυρίως προέρχονται από τα μουσικά είδη που ασχολείται το συγκεκριμένο blog(όχι δεν περιέχει τους Beatles καθώς και γυναίκες τραγουδίστριες που πιθανότητα πάνε για μελλοντική ψηφοφορία γιατί ο κατάλογος θα γινόταν ατελείωτος). Παρόλ'αυτά οποιοδήποτε hate-mail ευπρόσδεκτο...
Νικητές της τελευταίας ψηφοφορίας με 30 ψήφους σε σύνολο 135 και ποσοστό 22% αναδείχτηκαν οι The Smiths. Το συγκρότημα από το Manchester, που δημιουργήθηκε το 1982, είχε διάρκεια μόλις 5 χρόνια αλλά μέσα σε αυτά πρόλαβε να κυκλοφορήσει 4 αριστουργηματικά άλμπουμ. Από τότε τα μέλη του ασχολήθηκαν με αρκετά project, με τον Morrissey να ξεχωρίζει ακολουθώντας solo πορεία. Με τα μέλη των Smiths να είναι εδώ και χρόνια σε απόσταση λόγω δικαστικών διαμαχών για τα δικαιώματα του καταλόγου τους, ένα reunion φαντάζει δύσκολο. Τελευταία η ερώτηση για την επανασύνδεση γίνεται όλο και πιο συχνά στον κιθαρίστα Johnny Marr, με τον τελευταίο όμως να απορρίπτει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά πιστεύω ότι σίγουρα έχει γλυκαθεί σε αυτή την προοπτική σκεπτόμενος τα ποσά που δαπανήθηκαν για το reunion των The Stone Roses. Ακολούθησαν με μόλις μια ψήφο διαφορά και ποσοστό 21% οι shoegazers/post-punkers The Jesus And Mary Chain. Οι Σκωτσέζοι ξεκίνησαν την πορεία τους το 1983 και κυκλοφόρησαν 6 άλμπουμ ως το 1999 όταν και διαλύθηκαν. Το 2007 πραγματοποίησαν κάποια reunion shows αλλά το μόνο που προέκυψε από την επανασύνδεση αυτή, ήταν ένα νέο κομμάτι το "All Things Must Pass". Πριν λίγο καιρό το συγκρότημα ανακοίνωσε κάποιες ημερομηνίες για το 2012 σε Κίνα και Αμερική. Κοντά σε Smiths και Jesus And Mary Chain βρέθηκε η επιλογή "Κανένα-Όχι άλλες αρπαχτές" συγκεντρώνοντας 28 ψήφους και ποσοστό 20%. Παρόλο που μια τέτοια ψηφοφορία αποτελεί ένα μικρό δείγμα, πιστεύω ότι αντικατοπτρίζει την αγανάκτηση του κόσμου για τις "ασφαλείς" συναυλιακές και μη, μουσικές επιλογές. Σε μια χώρα που όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις κάποιον να δηλώνει dj ή μουσικός παραγωγός, κυριαρχεί η επιλογή της σιγουριάς είτε μιλάμε για μπαράκια(που 10 χρόνια που παίζω μουσική οι περισσότεροι επιχειρηματίες που έχω συναντήσει πιστεύουν ότι με το να παίζεις το "Smells like Teen Spirit" ή οποιοδήποτε άλλο κομμάτι-σούπα, ανάλογα με το ύφος και την "άποψη" του κάθε μαγαζιού, για εκατομμυριοστή φορά είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσεις τον κόσμο), είτε για διοργανωτές συναυλιών(οι James,Puressence και τόσοι άλλοι μόνο στο σαλόνι μου δεν έχουν παίξει ακόμα). Αλλά για να μην ξεφεύγω σε άλλο θέμα, τι πιο σίγουρο από reunion συναυλίες; Το τελευταίο εννοείται δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά γενικότερο, με τους διοργανωτές να γνωρίζουν καλά ότι θα εκμεταλλευτούν το "άχτι" μερίδας του μουσικού κοινού να δει ένα από τα αγαπημένα του συγκροτήματα που προηγουμένως δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει για τον οποιοδήποτε λόγο. Μόνο αν αλλάξει η ανταπόκριση που έχουν τέτοιες εκδηλώσεις μπορεί κάτι να διαφοροποιηθεί. Και εννοείται ότι μέσα σε αυτή την κατηγορία βάζω και τον εαυτό μου έχοντας πάει σε αρκετές από αυτές τις συναυλίες-αρπαχτές(άλλωστε την στιγμή που επέλεγα το "Κανένα", έβαζα και ένα τικ στους Jesus). Κόντρα σε αυτό υπάρχουν μικρές ή και νέες εταιρίες που πραγματοποιούν αξιόλογες προσπάθειες στον χώρο και εύχομαι πραγματικά να έχουν το κουράγιο και την υποστήριξη για να συνεχίσουν.
Album Review : The Twilight Sad - No One Can Ever Know (Fat Cat Records)
Album Reviews Μαΐου 03, 2012
Οι The Twilight Sad είναι από τα συγκροτήματα που δίσκο με τον δίσκο εξελίσσουν τον ήχο τους, ενώ αρχικά είχαν χαρακτηριστεί ως οι Σκωτσέζοι Joy Division. Στην τρίτη τους κυκλοφορία, με τίτλο "No One Can Ever Know", αγκαλιάζουν ακόμα περισσότερο τις post-punk επιρροές τους, προσεγγίζοντας όμως και μια πιο μουσική κατεύθυνση παρόμοια με αυτή που ακολούθησαν οι Editors στον αντίστοιχο τρίτο τους δίσκο "In This Light and on This Evening".
Σίγουρα αποτελεί το πιο άμεσο άλμπουμ τους, ενώ η synth προσέγγιση τους βγαίνει ιδίως σε κομμάτια όπως τα "Don't Move" και "Another Bed" με το δεύτερο να αποτελεί κάτι σαν το δικό τους "Papillon". Τα shoegaze στοιχεία που ήταν εμφανή στις προηγούμενες κυκλοφορίες των Σκοτσέζων παραμένουν και έχουν εμπλουτιστεί με αρκετά ηλεκτρονικά μέσα από μια "goth" αισθητική που οφείλει τα μέγιστα στους The Cure. Τα προαναφερθέντα κομμάτια όπως και τα "Sick" και "Alphabet" είναι από τα highlights του δίσκου, με τα "Nil" και "Dead City" να έχουν γίνει σχεδόν άμεσα δυο από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους, αν και δεν μπορώ να πω ότι υστερεί κάπου.
Το μόνο που μπορεί να παραξενεύσει όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με την μουσική της μπάντας, είναι η ιδιαίτερη και τόσο ξεχωριστή φωνή του τραγουδιστή James Graham (με αυτό τραγούδι-μασουλητό όπως αναφέρουν μερικοί "κακεντρεχείς"), αλλά προσωπικά μου αρέσει αυτή η ιδιαιτερότητά τους. Αν και είναι σχετικά πρόσφατο το "No One Can Ever Know", θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος δίσκος των The Twilight Sad, αλλά μόνο ο χρόνος θα δείξει.
Σίγουρα αποτελεί το πιο άμεσο άλμπουμ τους, ενώ η synth προσέγγιση τους βγαίνει ιδίως σε κομμάτια όπως τα "Don't Move" και "Another Bed" με το δεύτερο να αποτελεί κάτι σαν το δικό τους "Papillon". Τα shoegaze στοιχεία που ήταν εμφανή στις προηγούμενες κυκλοφορίες των Σκοτσέζων παραμένουν και έχουν εμπλουτιστεί με αρκετά ηλεκτρονικά μέσα από μια "goth" αισθητική που οφείλει τα μέγιστα στους The Cure. Τα προαναφερθέντα κομμάτια όπως και τα "Sick" και "Alphabet" είναι από τα highlights του δίσκου, με τα "Nil" και "Dead City" να έχουν γίνει σχεδόν άμεσα δυο από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους, αν και δεν μπορώ να πω ότι υστερεί κάπου.
Το μόνο που μπορεί να παραξενεύσει όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με την μουσική της μπάντας, είναι η ιδιαίτερη και τόσο ξεχωριστή φωνή του τραγουδιστή James Graham (με αυτό τραγούδι-μασουλητό όπως αναφέρουν μερικοί "κακεντρεχείς"), αλλά προσωπικά μου αρέσει αυτή η ιδιαιτερότητά τους. Αν και είναι σχετικά πρόσφατο το "No One Can Ever Know", θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος δίσκος των The Twilight Sad, αλλά μόνο ο χρόνος θα δείξει.
Βαθμολογία: 8 / 10







