Φτάνοντας στην τελική δεκάδα των θέσεων 1 έως 10, το αφιέρωμα στα καλύτερα άλμπουμ του 2025 ολοκληρώνεται εκεί όπου η έννοια της κατάταξης αποκτά πλέον ουσιαστικό περιεχόμενο. Πρόκειται για τους δίσκους που ξεχώρισαν περισσότερο από κάθε άλλον μέσα στη χρονιά, όχι μόνο χάρη στην ποιότητα, αλλά επειδή κατάφεραν να εναρμονιστούν σε μεγάλο βαθμό με το προσωπικό μου γούστο και να αντέξουν στον χρόνο και στις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις (τα λέει και το spotify wrapped άλλωστε).

Η δεκάδα αυτή συγκεντρώνει άλμπουμ που είτε συμπυκνώνουν ιδανικά τον ήχο και το πνεύμα της εποχής τους είτε τόλμησαν να ανοίξουν νέους δρόμους, ισορροπώντας ανάμεσα στη δημιουργική ωριμότητα και τη φρέσκια έμπνευση. Η πρώτη όμως θέση ανήκει σε μια μπάντα που δεν περίμενα να με απασχολήσει τόσο εν έτη 2025, αλλά διαλέγοντας μια απρόσμενη, ανανεωτική διαδρομή κατάφερε να με κερδίσει στο απόλυτο.

No.10 Scorpion Milk – Slime Of The Times (Peaceville Records): Αναμειγνύοντας απρόβλεπτη post-punk ορμή με goth-ενέσεις, το "Slime Of The Times" παρουσιάζει τον Mat McNerney να εξελίσσει τον ήχο του σε μια ωμή, άμεση και σκοτεινή καταγραφή του σύγχρονου apocalyptic rock και να τον φέρνει πολύ πιο κοντά στους Beastmilk σε σχέση με τους Grave Pleasures.

Ακούστε: She-Wolf Of London

No.09 The Murder Capital - Blindness (Human Seasons): Οι The Murder Capital έχουν καταφέρει να "παίζουν" με τις post-punk δυναμικές εξαιρετικά έχοντας παράλληλα και κοινωνικό/συναισθηματικό βάθος, Στην πιο ώριμη δουλειά τους μέχρι σήμερα, οι στιβαρές ενορχηστρώσεις και οι εστιασμένες ερμηνείες συμβάλλουν σε έναν δίσκο με σαφή κατεύθυνση και ενιαίο χαρακτήρα.

Ακούστε: Words Lost Meaning

No.08 Turnstile - Never Enough (Roadrunner Records): Συνδυάζοντας υψηλής ενέργειας punk/ hardcore ήχους με πιο pop και πιο πειραματικές στιγμές, το "Never Enough" προσφέρει έναν μελετημένο δίσκο με τρομερή παραγωγή, όπου η τόλμη στην εκτέλεση και οι μελωδικές πινελιές αναδεικνύουν την ικανότητα των Turnstile να επεκτείνουν τα όρια του είδους τους χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους.

Ακούστε: Never Enough

No.07 Lord Of The Lost - Opus Noir Vol.II (Napalm Records): Καλό το πρώτο μέρος του "Opus Noir" αλλά το δεύτερο είναι καλύτερο. Και αυτό όχι επειδή έχει περισσότερη ποικιλία (άλλωστε ποτέ δεν έλειψε αυτό από το σχήμα), αλλά επειδή έχει καλύτερες συνθέσεις κρατώντας ζεστό το ενδιαφέρον για το τρίτο μέρος της σειράς που κυκλοφορεί τον Απρίλιο καθώς και το επερχόμενο λάιβ τους τον Μάρτιο.

Ακούστε: Would You Walk With Me Through Hell?

No.06 Peter Murphy - Silver Shade (Metropolis Records): Εδώ έχουμε άλλη μια ώριμη, με τρομερή συνοχή δουλειά από τον νονό της goth. Το Silver Shade ισορροπεί ανάμεσα σε ανανεωμένες δυναμικές και γνώριμες goth/post-punk αναφορές, προσφέροντας έναν δίσκο που αντανακλά την εξέλιξη του Murphy χωρίς να χάνει την προσωπική του σφραγίδα.

Ακούστε: Soothsayer

No.05 Paradise Lost - Ascension (Nuclear Blast): Πέντε χρόνια μετά το φανταστικό "Obsidian", οι Paradise Lost επέστρεψαν με μια πιο δυνατή, βαριά, doom δουλειά που (αν και όχι καλύτερη από την προηγούμενη) συνεχίζει την κυκλοφορία απολαυστικών δίσκων, τιμώντας στο έπακρο την πλούσια κληρονομιά τους.

Ακούστε: Tyrants Serenade

No.04 Sleep Token - Even In Arcadia (RCA): To "Even in Arcadia" είναι το σημείο που το υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα συναντά την μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ενσωματώνοντας pop, R&B και metal στοιχεία, ποντάρει στην ατμόσφαιρα και τη μελωδία, με το αποτέλεσμα να είναι τολμηρό, εκφραστικό αλλά και άμεσο και αρκετά εθιστικό.

Ακούστε: Caramel

No.03 John Maus - Later Than You Think (Young): Η αδυναμία μου στον John Maus είναι γνωστή. Αυτή η αδυναμία γίνεται ακόμα πιο δυνατή και έντονη με κυκλοφορίες σαν τον περσινό του δίσκο, που θα μπορούσε να είναι Νο.1 σε αρκετές από τις αντίστοιχες λίστες μου των τελευταίων 15 χρόνων. Σε όποιον αρέσει θα τον λατρέψει εδώ και όποιον δεν τον γνωρίζει το "Later Than You Think" αποτελεί μια καλή εισαγωγή στον πειραματικό, lo-fi, σκοτεινό κόσμο του.

Ακούστε: Came & Got

No.02 Creeper - Sanguivore II: Mistress of Death (Spinefarm Music Group): Το πρώτο "Sanguivore" αποτέλεσε το κορυφαίο άλμπουμ του 2023 για το POEt'S SOUND. Το δεύτερο μέρος παραλίγο να το επαναλάβει. Το "Mistress of Death" συνεχίζει τη θεατρική, δυναμική προσέγγιση με τις έντονες 80s επιρροές, εστιάζοντας λίγο πιο πολύ στο goth/glam στοιχείο. Α έχει και το κομμάτι της χρονιάς για το 2025.

Ακούστε: Headstones

No.01 AFI - Silver Bleeds the Black Sun… (Run For Cover Records): Η αγαπημένη μου δουλειά των AFI ήταν το "Sing The Sorrow" του 2003 και αυτό βρέθηκε στην 2η θέση στην αντίστοιχη λίστα εκείνης της χρονιάς. Σίγουρα δεν περίμενα μετά από 22 χρόνια να ασχοληθώ τόσο πολύ με το σχήμα. Δεν ξέρω τι holy visions είχαν αλλά πρόκειται για μια από τις πιο επιτυχημένες μουσικές μεταλλάξεις που έχω βιώσει, προσφέροντας τον ίσως καλύτερο post-punk δίσκο από μια μη post-punk μπάντα.

Ακούστε: Holy Visions