Ας είναι καλά η Google, που εξαιτίας μάλλον κάποιου προβλήματος στην εφαρμογή ψηφοφορίας που διαθέτει στο blogger, μηδένησε την τρέχουσα ψηφοφορία (με συνεχόμενα reset παρακαλώ), με αποτέλεσμα το κλείσιμο αυτής. Φυσικά αυτό δεν ήταν ένα πρόβλημα που αντιμετώπισα μόνο εγώ, αλλά πάρα πολλοί χρήστες, του blogger και της συγκεκριμένης εφαρμογής, σε όλο τον κόσμο, με μερικούς να χάνουν αποτελέσματα μηνών(όσους ενδιαφέρει παραπάνω ας πατήσουν εδώ). Αλλά επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι όμως σε τέτοια έκταση (να είχαν χαθεί μερικές ψήφοι, που συνήθως μετά από μέρες επανέρχονταν, αλλά ποτέ μηδενισμός), είχα μάθει να διατηρώ κάποια backup της εξέλιξης κάθε ψηφοφορίας. Οπότε μόλις δυο εβδομάδες μετά την έναρξη του poll για τα καλύτερα άλμπουμ των 90s, η κατάσταση είχε ως εξής:



Με 48 ψήφους από τους 129, μέχρι εκείνη την ώρα, το "Nevermind" των Nirvana, ήταν ο δίσκος που είχατε ξεχωρίσει, με μόλις δυο ψήφους διαφορά από το "Ok Computer" των Radiohead. Το γεγονός είναι ότι όσο και αν διαρκούσε αυτή η ψηφοφορία, η άτυπη μάχη για τον δίσκο των 90s φαινόταν ότι θα κρινόταν μεταξύ αυτών των άλμπουμ, μιας και ακολουθούσαν με μεγάλη διαφορά το "Violator" των Depeche Mode(25 ψήφοι), και το "Ten" των Pearl Jam(22 ψήφοι - που ήταν και η δική μου προτίμηση). Χωρίς να κρύβω το κόλλημα από τέτοιου είδους λίστες περίμενα με ενδιαφέρον να δω πως θα εξελιχθεί, γιατί πάντα μου άρεσε η συζήτηση και ίσως και ο χαβαλές γύρω από ανάλογες μουσικές ψηφοφορίες. Οπότε σύντομα θα υπάρξει νέα ψηφοφορία, σίγουρα όμως όχι ξανά με εφαρμογή της Google.

Οι Smashing Pumpkins σίγουρα ήταν ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα των 90s, ενώ η μουσική ιδιοφυΐα ή οι εκκεντρικότητες του Billy Corgan απασχόλησαν αρκετές φορές τα μουσικά έντυπα. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, αφού αναβίωσε τους Pumpkins γνωρίζοντας χλιαρή το καλύτερο αποδοχή, τα βάζει με όλους και όλα συμπεριλαμβανομένων άλλων συγκροτημάτων και πρώην μέλη των Pumpkins αλλά και των άλλων project του. Τελευταίο θύμα του οι Radiohead. Για τους Βρετανούς είχε μιλήσει και παλιότερα στο Rolling Stone, υποστηρίζοντας ότι προτιμούν την δημοσιότητα από την ίδια τη μουσική. Τώρα σε μια νέα συνέντευξη που έδωσε ο τραγουδιστής των Smashing Pumpkins στο Antiquiet δήλωσε :

"From ’89 on I’ve had people tell me who I am. And they pick my personality as if it’s a one or two-dimensional thing, and I’m more like a tetrahedron. I can’t think of any people outside of Weird Al Yankovic who have both embraced and pissed on Rock more than I have. Obviously there’s a level of reverence, but there’s also a level of intelligence to even know what to piss on. ‘Cause I’m not pissing on Rainbow. I’m not pissing on Deep Purple. But I’ll piss on fuckin’ Radiohead, because of all this pomposity. This value system that says Jonny Greenwood is more valuable than Ritchie Blackmore. Not in the world I grew up in, buddy. Not in the world I grew up in. So I find myself defending things. Is Ritchie Blackmore a better guitar player than me and Jonny Greenwood? Yes. Have we all made contributions? Yes. I’m not attacking that. I’m attacking the pomposity that says this is more valuable than that. I’m sick of that. I’m so fucking sick of it, and nobody seems to tire of it."

Μπορείτε να διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Corgan εδώ. Ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή διαφωνώ με κάποια από αυτά που ισχυρίζεται ο Corgan, με όλες αυτές τις επιθέσεις καταντάει γραφικός. Και τι καλύτερο για να τραβήξεις προσοχή με το να τα βάλεις με μια μπάντα που γνωρίζει μαζική αποδοχή εδώ και πολλά χρόνια όπως οι Radiohead. Άλλωστε κυκλοφορεί και ο νέος δίσκος των Smashing Pumpkins με τίτλο "Oceania" στις 19 Ιουνίου και ελπίζει σε καλύτερη ανταπόκριση από αυτή που γνώρισε το "Zeitgeist" του 2007.

Η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε με νικητές, όπως ήταν αναμενόμενο, τους Radiohead με 42 ψήφους σε σύνολο 159 και ποσοστό 26% έναντι 39 ψήφων των Interpol . Και λέω αναμενόμενο γιατί δεν υπάρχει “εναλλακτική” ψηφοφορία ή λίστα, ψαγμένη ή μη, που να μην έχουν κυριαρχήσει οι Βρετανοί. Έχουν φανατικούς οπαδούς οι οποίοι δεν τους εγκαταλείπουν ποτέ ακόμα και φέτος που ομολογουμένως κυκλοφόρησαν τον χειρότερο δίσκο της καριέρας τους. Αλλά επειδή δεν συμπεριλαμβάνομαι σε αυτούς, δεν είμαι ο καταλληλότερος να μιλήσω για μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει πάντως, κάποιους από τους επιδραστικότερους και εμπορικότερους δίσκους , της εναλλακτικής και κυρίως βρετανικής σκηνής των 90s αλλά και των 00s. Ακολούθησαν οι Interpol με ποσοστό 24%, το καλύτερο συγκρότημα που βγήκε στα 00s, που αναβιώνοντας τον postpunk ήχο των 80s, δημιούργησαν μια δική τους σκηνή από την οποία βγήκαν και βγαίνουν ακόμα, αξιόλογα συγκροτήματα.

Όπως σέρφαρα στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Hamish MacBain για τους Radiohead. Η προσωπική μουσική μου άποψη για το συγκρότημα, είναι ότι πρόκειται για μια μπάντα με κάποιες πολύ καλές κυκλοφορίες, που όμως μετά από ένα σημείο δεν με εξέφραζαν, χωρίς να θέλω να πω ότι κυκλοφόρησαν κακούς δίσκους ή ότι κάποιοι από αυτούς μπορεί να μην ήταν πρωτοποριακοί. Εκεί όμως που έχω μία ένσταση, είναι με την εμπορική προσέγγιση του συγκροτήματος, και για αυτό το άρθρο του εν λόγω δημοσιογράφου με βρίσκει 100% σύμφωνο. Η δημοσίευση αυτή δέχθηκε πολλές επιθέσεις, οι περισσότερες από τις οποίες δεν προσπαθούσαν να απαντήσουν σε αυτό, αλλά βασίζονταν στο γεγονός ότι ο δημοσιογράφος δουλεύει σε μία "φυλλάδα" σαν την NME ώστε να θίξουν τον ίδιο. Για την ΝME και τα άλλα βρετανικά έντυπα έχω ξαναπεί ότι πιστεύω ότι θα έκαναν τα πάντα για να πουλήσουν ένα παραπάνω τεύχος. Αλλά μερικοί ξεχνούν ότι είναι τα ίδια τα έντυπα που αποθεώνουν τους Radiohead σε ότι και να κάνουν. Και αν θυμάμαι καλά η ίδια η ΝΜΕ βαθμολόγησε το τελευταίο άλμπουμ των Radiohead με 7 στα 10, το οποίο άλμπουμ θεωρείται από τους ίδιους τους οπαδούς του συγκροτήματος το χειρότερό τους. Άρα το κείμενο εκφράζει την άποψη του δημοσιογράφου και όχι του περιοδικού που δουλεύει. Το παραθέτω παρακάτω μιας και θεωρώ ότι είναι άξιο ανάγνωσης.



Here are some things that have been written about ‘The King Of Limbs’. Apparently “it feels timely – released just as the country protested the privatisation of its own forests, but also in tune with the turn of the year, buzzing with fresh life right on the cusp of the vernal equinox”. We’ve learnt that “it stops short intentionally, almost confrontationally, as if Radiohead are trying to ask a new kind of question about their music”. One publication was moved to call it “a radical reinvention that fuses timeless langour with post-modern darkness over towering ziggurat electronica”.

The last one of those is a spoof (not that you could tell) that ran in the week before the album landed, on Vice’s website. But it’s not like you’d have to look hard to find more beyond-parodic musings. Another tells us we can take Thom merely singing the line “Open your mouth wide” as “shorthand for the primal self-expression and un-tethered imaginative possibilities that remain the source of great art and music, and which exist in their purest form in the free jazz, folk idioms and experimentation for its own sake that Radiohead seem to be looking to for inspiration”.



But enough sniggering at over-analysis of Radiohead, fun as it is. The thing that all of these reviews have in common is that they all conclude that ‘The King Of Limbs’ is Radiohead treading water musically. All of them. Every single one. There are excuses made for this: maybe this is just “throat clearing” for other soon-to-come releases. It might be “an attempt to deliberately downsize expectations” (a claim that mirrors Spinal Tap manager Ian Faith’s claim in the film that his band’s “appeal is becoming more selective”). Pitchfork awarded the album 7.9 out of 10. 7.9! What is that, a hi-hat sound away from 8?

Bottom line: that tree? If Thom chainsawed it down and built a fence, it would collapse under the weight of bums perched on it. A couple of weeks after the dust has settled – and ‘The King Of Limbs’ is available as a ‘Man’-defying jewel-case CD in HMV – the simple truth is clear: Radiohead have made a crap album that no-one wants to say is crap. Or rather, no-one wants to believe the truth that the pioneering, sticking-it-to-the-man jig is up, and Radiohead are going to live out the rest of their existence putting out Flying Lotus/Four Tet impersonations. This is fine for them – why Liam G gets stick for putting out music that sounds a lot like the stuff he loves and they don’t is a gripe for another day – but what does it mean for everyone else out there? If the reviews of ‘The King Of Limbs’ show anything, it is that where Radiohead go, others will follow and believe, no matter what.



The ‘Radiohead Way’ has been taken as modus operandi by a generation. Thou shalt always be “innovative”. Thou shalt release thine records in an “innovative” fashion and not care about money or people taking it for free. Thou shalt hate The Man. So what happens when they’re not doing any of this anymore? When they’ve effectively cut the apron strings, have led people into a war, and are – as ‘The King Of Limbs’ suggests and its reviews hint at – ducking out of it entirely, with the intention of becoming just a band, who make music they like and sell it? To expand on an oft-repeated argument, Radiohead’s views on the music biz are more than simplistic and insulting. They’re dangerous. When you’ve had the luxury of a decade selling albums for £14.99 a pop, and the chance to take a couple of mil to headline V Festival, and encouraged people to ‘pay what they like’ for your album when your renegotiations with a (very) major label fail, it’s easy to go around saying the industry is evil/fucked, and for Ed O’Brien to make wildly ill-informed claims like, “You’ve got to license out more music, more Spotifys, more websites selling more music. You’ve got to make it slightly cheaper to get music in order to compete with peer-to-peers.” Here are the facts: no-one has been paid anything significant for Spotify plays. Ask the numerous bands who are perceived as being big – I’ll spare them the indignity of being named – but still work day jobs. Ed O’Brien wouldn’t know this, because a) he doesn’t really need to know, as his mortgage is covered by ‘OK Computer’; and b) he has clearly done zero research. Saying it is up to the evil multinationals to find a way of monetising music is utter bullshit. Their whole ‘Us Versus The Music Business Capitalists’ schtick is paper-thin rhetoric with zero basis in reality, and boils down to nothing more than a marketing gimmick to help them sell more copies of Radiohead albums. Double pack, with a photograph, extra track, a tacky badge, and the feeling you are taking on the corporate evil.



Another fact: everything Radiohead do is a marketing gimmick, and not a selfless leading of the way for younger bands to follow. The ‘pay what you like’ ‘In Rainbows’ scheme was good for them, getting yet more bloggers championing their subversive ways. But the money they lost would have been spent on marketing anyway. Asked in 2009 whether he thought the ‘honesty box’ scheme worked, Thom Yorke said: “Oh, yeah. It worked on two or three different levels. The first level is just sort of getting a point across that we wanted to get across about music being valuable.

"It also worked as a way of using the internet to promote your record, without having to use iTunes or Google or whatever. You rely on the fact that you know a lot of people want to hear it. You don’t want to have to go to the radio first and go through all that bullshit about ‘What’s the first single?’, you don’t want to have to go to the press. That was my thing, like, I am not giving it to the press two months early so they can tear it to shreds and destroy it for people before they’ve even heard it. And it worked on that level. And it also worked financially.” The key part there is: “rely on the fact you know a lot of people want to hear it”.

For everyone else with a brain, the biggest, most-looked-to band in England doing this was cheapening music, and massively accelerating the process of making being in a band full-time impossible. Why, ask music fans, should I pay full whack for a Horrors album when Radiohead – the saviours, the overlords – are giving theirs away for next to nothing? This at a time when it is crucial people realise that the bands they have only just started to love will simply not exist without financial support.

There is no way you can say that an honesty box scheme is a viable business plan for a new band nobody has yet heard of. Same thing with ‘The King Of Limbs’. It’s easy to stick a record out with no promotion for next to nothing when you’re Radiohead. But who else can get away with it? Radiohead, of course, are simply sticking to their boneheaded stance that “When the corporate industry dies it will be no great loss to the world”, that the internet is brilliant, and that glitchy laptop beats give you a moral high ground over people with guitars.

What they are certainly not doing is providing any answers – or going by the new album, any music – with any substance. If, for example, they had gone public with what went right and wrong with the honesty box thing, then talked about how they were going to improve it this time around, how it could work for others, then they would be heroes. But they don’t. They remain silent – read “enigmatic” – save for a few vacuous and incomprehensible – read “mysterious” – soundbites, because they know this is what people want from them, what guarantees more fawning analysis, and sells their records. Ever get the feeling you’ve been cheated?

Hamish MacBain

Το παραμυθάκι με την κυκλοφορία του ‘In Rainbows’ των Radiohead το οποίο έλεγε στους fans ότι μπορούν να πληρώσουν «ό,τι εκείνοι νομίζουν» για να κατεβάσουν το album σε ψηφιακή μορφή μέσω του διαδικτύου είναι γνωστό πλέον σε όλους. Το τι επακολούθησε είναι επίσης γνωστό. Πλέον όσοι μοιράζονται παράνομα on-line το album είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσουν σοβαρές κυρώσεις από τους αρμόδιους της μουσικής βιομηχανίας. Η RIAA (Recording Industry Association Of America) όσο και η IFPI (International Federation of the Phonographic Industry) έστειλαν στην Google μια επιστολή στην οποία ζητούν από την εταιρία να απενεργοποιεί τους λογαριασμούς εκείνων των χρηστών οι οποίοι παρέχουν δωρεάν πρόσβαση σε λίστες με μουσικές κυκλοφορίες και συνεχίζουν την on-line διακίνηση του ‘In Rainbows’ των Radiohead. Το συγκρότημα ακόμα δεν έχει απαντήσει όσο αφορά τη μεγαλύτερη φούσκα της τελευταίας δεκαετίας.

Ο Phil Selway - drummer των Radiohead - αποφάσισε μετά τον Thom Yorke να κυκλοφορήσει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο στο τέλος του καλοκαιριού, στις 30 Αυγούστου. Ο δίσκος με το όνομα Familial θα περιέχει δέκα κομμάτια και θα περιλαμβάνει συνεργασίες με την Lisa Germano και τον Glenn Kotche των Wilco. Το tracklist είναι το εξής:
1."By Some Miracle"
2."Beyond Reason"
3."A Simple Life"
4."All Eyes On You"
5."The Ties That Bind Us"
6."Patron Saint"
7."Falling"
8."Broken Promises"
9."Don»t Look Down"
10."The Witching Hour"

Από την άλλη ο Thom Yorke με δηλώσεις ρου ισχυρίστηκε ότι η μουσική βιομηχανία πεθαίνει και προέτρεψε τους νέους μουσικούς να τα εγκαταλείψουν όσο είναι νωρίς. Συμπλήρωσε ότι η πτώση της μουσικής βιομηχανίας δεν πρόκειται να είναι μεγάλη απώλεια για τον κόσμο ( εκτός ίσως για την τσέπη του; ...λέω εγώ ο εμπαθής). Ολόκληρη την δήλωση μπορείτε να την διαβάσετε στο www.darkpolitricks.com