Αν στο αφιέρωμα για τα άλμπουμ του 1984 δεν είχα "ζήσει" τις δουλειές εκείνες, το 1994 αποτέλεσε μια χρονιά που κυκλοφόρησαν αρκετοί αγαπημένοι δίσκοι, αλλά φυσικά και άλλοι που έμαθα ή εκτίμησα αργότερα. To σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς ήταν φυσικά ο θάνατος του Kurt Cobain βάζοντας ταφόπλακα στο grunge κίνημα και τους Nirvana σε όσα εφηβικά δωμάτια του πλανήτη δεν είχαν μπει μέχρι τότε. Πέρα όμως από το "MTV Unplugged in New York" που κεφαλαιοποίησε το παραλήρημα με τον Cobain, οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν τον τρίτο στη σειρά κορυφαίο τους δίσκο, οι Smashing Pumpkins παρουσιάζουν τη συλλογή από b-sides "Pisces Iscariot", ενώ πολύ αξιόλογες δουλειές είχαμε και από τους Soundgarden, Stone Temple Pilots, Kyuss, Therapy, Hole, Live και REM. Επίσης το punk-pop γνωρίζει μεγάλες δόξες τόσο με τους Offspring, αλλά κυρίως με τους Green Day των οποίων το άλμπουμ "Dookie" και το single "Basket Case" γίνονται τεράστιες επιτυχίες. Αξίζει να αναφέρω τα αρκετά σπουδαία soundtrack που κυκλοφόρησαν το 94, όπως αυτά από τις ταινίες Τhe Crow, Reality Bites, Pulp Fiction και Natural Born Killers. 

Στον αντίποδα, στην Αγγλία έχουμε την κορύφωση της britpop με τους Oasis και Blur να μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα, αλλά και τους Pulp, Suede να συμβάλλουν με τις δουλειές τους, ενώ οι The Jesus and Mary Chain κυκλοφόρησαν το "Stoned & Dethroned" και οι The Auteurs το έξοχο "Now I'm A Cowboy". Σε πιο gothic χωράφια, είδος που πήρε μια νέα και ίσως την τελευταία ένεση ζωής στο πρώτο μισό των 90s και που με απασχολεί προσωπικά, πέρα από το ντεμπούτο των Diary Of Dreams, είχαμε πολύ καλές δουλειές από τους Love Like Blood, Garden of Delight, και Nosferatu. Είναι τόσα πολλά τα αξιόλογα άλμπουμ που παρουσιάστηκαν τη συγκεκριμένη χρονιά, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω τα δέκα αγαπημένα μου που συμπληρώνουν 20 χρόνια, αυτά θα ήταν:

10. The Auteurs - Now I'm A Cowboy (Hut Records)

09. The Jesus And Mary Chain - Stoned & Dethroned (Blanco y Negro)

08. Soundgarden - Superunknown (A&M)

07. Dreadful Shadows - Estrangement (Sounds Of Delight)

06. The Offspring - Smash (Epitaph)

05. The Smashing Pumpkins - Pisces Iscariot (Virgin)

04. Oasis - Definitely Maybe (Creation)

03. Nine Inch Nails - The Downward Spiral (Interscope)

02. Nick Cave and the Bad Seeds - Let Love In (Mute)

01. Pearl Jam - Vitalogy (Epic)

Όταν κάποιος σκέφτεται για τα 90s και την Αγγλία, μια λέξη του έρχεται στο μυαλό - britpop. Μπορεί οι Oasis, Blur, Pulp, Suede αλλά και οι αναρίθμητες κόπιες που τους ακολούθησαν να γνώρισαν μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, αλλά οι The Auteurs κυκλοφόρησαν κάποιους από τους καλύτερος βρετανικούς δίσκους της δεκαετίας. Και μπορεί η britpop ταμπέλα να τους αδικεί, μιας και με γνωστά υλικά και συγκεντρώνοντας τα καλύτερα στοιχεία από την 60s rock, την 70s glam και την 80s post-punk/indie pop σκηνή, παρουσίασαν κάτι ιδιαίτερο, που ακόμα και σήμερα μου ακούγεται φρέσκο. Αλλά αν έπρεπε να αναφερθώ αρχικά σε ένα στοιχείο της μπάντας από το Λονδίνο, είναι η καταπληκτική φωνή του πολυτάλαντου (συνθέτης, τραγουδιστής, πιάνο, συν-παραγωγός) Luke Haines. Μετά από το πολύ καλό ντεμπούτο του 1993 "New Wave", το οποίο προτάθηκε και για το Mercury Prize της χρονιάς, ακολούθησε ένα χρόνο μετά το ακόμα καλύτερο "Now I'm A Cowboy". 

Ο δίσκος κυριαρχείται από mid-tempo συνθέσεις, με μεγαλύτερη εξαίρεση το εναρκτήριο και ορμητικό "Lenny Valentino", μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του γκρουπ. Το αμέσως επόμενο κομμάτι, η glam μπαλάντα "Brainchild", δίνει τον τόνο του άλμπουμ. Τα "The Upper Classes", "Chinese Bakery" και "Underground Movies" συνδυάζουν κάποιες από τις πιο ονειρικές μελωδίες του άλμπουμ, με κάποιους από τους πιο εύστοχους στίχους που μόνο με αντίστοιχους του Morrissey ή του Jarvis Cocker μπορεί να συγκριθούν. Το διαμάντι του "Now I'm A Cowboy" όμως, είναι το "New French Girlfriend" που παραμένει ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που έχω ακούσει.

Δυο χρόνια μετά συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Steve Albini (Nirvana, Jon Spencer Blues Explosion, The Jesus Lizard, PJ Harvey, Pixies) για το αρκετά πιο κιθαριστικό και σκοτεινό "After Murder Park". Η δισκογραφική τους ιστορία ολοκληρώθηκε το 1999, συμπληρώνοντας μια ιδανική τετράδα άλμπουμ που το καλύτερο έγκειται καθαρά στο προσωπικό γούστο. Φυσικά ο Luke Haines συνέχισε να μας χαρίζει αξιόλογους δίσκους τόσο με τους Black Box Recorder, όσο και με τις προσωπικές του δουλειές.