Έπρεπε να περάσουν 26 χρόνια για να κυκλοφορήσει ο Johnny Marr ένα τόσο καλό προσωπικό δίσκο, μετά την διάλυση των The Smiths. Όχι ότι δεν ήταν θεμιτές και αξιόλογες οι συνεργασίες του, αλλά εδώ βρίσκεται ακριβώς στο (μουσικό) στοιχείο του, όπως φαίνεται και στα κομμάτια "The Messenger", "New Town Velocity" και "European Me", ενώ δεν τα πάει καθόλου άσχημα και στο ρόλο του frontman. Διαβάστε το album review μου εδώ.

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)