Η συναυλία των Lord Of The Lost στην Αθήνα ήταν μια από τις συναυλίες που περίμενα με μεγάλο ενθουσιασμό. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη συμπάθεια που έχω στην μπάντα, αλλά και στις πολύ καλές εντυπώσεις που άφησε ως το support σχήμα στην επίσκεψη των Iron Maiden στο OAKA το 2022 (μπορείτε να διαβάσετε την ανταπόκριση από εκείνη την ημέρα εδώ). Η επιλογή του Gagarin205 μου προκάλεσε το ενδιαφέρον για το αν θα καταφέρουν να το γεμίσουν. Τελικά το κάτω μέρος μάζεψε αρκετό κόσμο με τον εξώστη να παραμένει κλειστός.

Την αρχή έκαναν οι Ad Infinitum οι οποίοι βγήκαν ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα και για αυτό δεν πρόλαβα να τους παρακολουθήσω από το ξεκίνημά τους δεδομένου της "ευκολίας" στάθμευσης στη γύρω περιοχή. Για όσο όμως τους είδα, οι Ελβετοί παρουσιάστηκαν γεμάτοι ενέργεια και βασιζόμενοι στην δυναμική παρουσία της frontwoman Melissa Bonny, το συγκρότημα δικαιολόγησε τον τίτλο ενός εκ των πλέον υποσχόμενων ονομάτων του σύγχρονου συμφωνικού metal. Το αποκορύφωμα της εμφάνισή τους ήρθε με το κομμάτι "Regicide" με το οποίο ζέσταναν πολύ καλά το κοινό για αυτό που θα ερχόταν.

Στις 21:45, η σκηνή ανήκε ολοκληρωτικά στους Lord of the Lost. Η έναρξη με τα "Kill the Lights" και "My Funeral" έδωσαν το στίγμα του επερχόμενου άλμπουμ τους με τίτλο "OPVS NOIR Vol. 3" (που κυκλοφορεί 10 Απριλίου), προμηνύοντας το κλείσιμο της μεγαλεπήβολης τριλογίας τους. Το ότι ο Chris Harms έχει φανταστική φωνή το καταλαβαίνεις εύκολα αν ακούσεις τις δουλειές του, το ότι είναι όμως ένας χαρισματικός frontman με αστείρευτη επικοινωνιακή δεινότητα, δεν είναι κάτι που ίσως περιμένεις. Όπως και ότι έχει ωραία αίσθηση του χιούμορ κάτι που φάνηκε με την προτροπή του για one-person circle pit (μια εφεύρεση που δύσκολα θα πιάσει) στο κομμάτι "Blood for Blood" (μια από τις λιγότερες αγαπημένες μου συνθέσεις της μπάντας). 

Το σετ ήταν χορταστικό μιας και αποτελούνταν από 22 κομμάτια και πολύ φυσιολογικά  περισσότερο βάρος έπεσε στη τριλογία του "OPVS NOIR". Εντύπωση μου έκανε όμως ότι από το πρώτο μέρος έπαιξαν τέσσερα κομμάτια (με κορυφαίο - πριν το τέλος τουλάχιστον - το "I Will Die In It"), από το τρίτο μέρος (που όπως έγραψα δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα τη μέρα της συναυλίας) τρία κομμάτια, ενώ από το δεύτερο "OPVS NOIR", που κατά τη γνώμη μου είναι και το καλύτερο της τριλογίας, μόλις ένα και τη power μπαλάντα του "Winter’s Dying Heart". Με χαρά υποδέχτηκα τα δυο κομμάτια από το "Antagony", τα "Epiphany" και "Prison", όπως και το "On This Rock I Will Build My Church" από το "Thornstar". Όμως εκεί που ενθουσιάστηκα περισσότερο ήταν με τα δυο κομμάτια από το "Judas", ίσως τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους που δυστυχώς έπεσε μέσα στην πανδημία και θεωρώ ότι δεν προωθήθηκε όσο έπρεπε. Το "Priest" (αν όχι το κορυφαίο τους κομμάτι, μέσα στα τρία καλύτερά τους άνετα) και το "In the Field of Blood", από τον προαναφερθέν δίσκο, μαζί με το "Prison" αποτέλεσαν και τις κορυφαίες στιγμές του λάιβ των Lord Of The Lost. 

Λίγο πριν το τέλος το σχήμα μπήκε σε Eurovision mode ερμηνεύοντας το "Blood & Glitter", το κομμάτι δηλαδή με το οποίο συμμετείχαν στον διαγωνισμό του 2023, αλλά και το "Cha cha cha" που ήταν το αντίστοιχο κομμάτι του Käärijä που εκπροσωπούσε τη Φινλανδία την ίδια χρονιά. Έκλεισαν με το φανταστικό ντουέτο με την Sharon den Adel, των Within Temptation, στο "Light Can Only Shine In The Darkness" από το πρώτο "OPVS NOIR", που εδώ όμως ο Chris Harms το είπε μόνος του. Ένα από τα πράγματα που εκτίμησα περισσότερο από την εμφάνιση του συγκροτήματος ήταν ότι δεν είχαν (αυτό το υποκριτικό) encore, απλώς βγήκαν είπαν τα κομμάτια τους και έφυγαν. Επίσης ένα από τα πράγματα που παραδέχονται όλοι για το σχήμα είναι, ότι ανεξάρτητα από το πόσο αρέσει το υλικό του, ζωντανά μιλάμε για άλλο "κτήνος". Αυτό ήταν κάτι που είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει και το ευχάριστα ετερόκλητο (όσον αφορά ηλικίες αλλά και μουσικά ακούσματα βάσει των t-shirt που είδα) κοινό που βρέθηκε στο Gagarin. Οι Lord Of The Lost εμφανίστηκαν επιβλητικοί, θεατρικοί, ατμοσφαιρικοί, χορευτικοί μα κυρίως απολαυστικοί. Και όπως λέει και το "Credo"...