Πριν από τέσσερα χρόνια οι Beastmilk κυκλοφόρησαν το απολαυστικό "Climax", όμως μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα και συνθέτη Johan Snell, αποφάσισαν να συνεχίσουν με διαφορετικό όνομα, ως Grave Pleasures. Το άλμπουμ που ακολούθησε το 2015 δεν κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία της προηγούμενης δουλειάς τους. Το συγκρότημα έχει πλέον έτοιμο τον νέο του δίσκο, ο οποίος ονομάζεται "Motherblood" και θα είναι διαθέσιμος στις 29 Σεπτεμβρίου από την Century Media Records. Από το νέο άλμπουμ έχουμε ακούσει ήδη το "Deadenders", με το "Infatuation Overkill" να αποτελεί το δεύτερο κομμάτι που γίνεται γνωστό από αυτό.

Motherblood - Tracklist:

01. Infatuation Overkill

02. Doomsday Rainbows

03. Be My Hiroshima

04. Joy Through Death

05. Mind Intruder

06. Laughing Abyss

07. Falling for an Atom Bomb

08. Atomic Christ

09. Deadenders

10. Haunted Afterlife

Αφού πρώτα μετονομάστηκαν από Beastmilk σε Grave Pleasures (μετά την φυγή του κιθαρίστα Johan Snell), κυκλοφόρησαν πέρσι το ντεμπούτο τους με τίτλο "Dreamcrash". Παρόλο που ο δίσκος κινήθηκε σε γνώριμους ηχητικά δρόμους για το σχήμα, δεν συγκρίνονταν με το εξαιρετικό ντεμπούτο των Beastmilk. Μετά από νέα αλλαγή μελών το φιλανδικό συγκρότημα θα κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου από την Secret Trees το νέο του 7" single με τίτλο "Funeral Party", το οποίο θα αποτελείται από δυο κομμάτια - τα "Cold War Funeral" και "Deadenders". Μπορείτε να ακούσετε το δεύτερο παρακάτω:

Οι Beastmilk κυκλοφόρησαν το 2013 το εξαιρετικό dark rock ντεμπούτο τους με τίτλο "Climax", άλμπουμ που τους έφερε πέρσι και από την χώρα μας στα πλαίσια της προώθησής του (μπορείτε να διαβάσετε για την εμφάνισή τους στην Αθήνα εδώ). Στις αρχές του χρόνου το σχήμα ανακοίνωσε την αποχώρηση του κιθαρίστα - και ιδρυτικού του μέλους - Johan Snell, αλλά και την πρόθεση να συνεχίσει με άλλο όνομα. Οι Grave Pleasures λοιπόν από τότε δουλεύουν σε νέο δίσκο, ο οποίος πλέον είναι έτοιμος, θα ονομάζεται "Dreamcrash" και θα κυκλοφορήσει στις 4 Σεπτεμβρίου από την Columbia. Το συγκρότημα έκανε γνωστό το "Crying Wolves", το πρώτο κομμάτι από την νέα του δουλειά, το επίσημο βίντεο του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω:

Θεωρώ ότι τα τελευταία δυο χρόνια είχαμε μια εξαιρετική συναυλιακή δραστηριότητα στην χώρα μας με μεγάλη ποικιλία, η οποία συνεχίστηκε ως και τα καλοκαιρινά φεστιβάλ με τα Plisskën και Ejekt να παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτό. Φυσικά μετά το καλοκαίρι επικρατεί μια σχετική ανομβρία, που συνεχίζεται μέχρι και τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο. Όπως φαίνεται μάλλον το φετινό Plissken θα σώσει την κατάσταση. Οι κορυφαίες εμφανίσεις συγκροτημάτων τις οποίες είχα την ευκαιρία να δω το 2014 είναι:

08. Black Rebel Motorcycle Club @ Acro, Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

07. Simple Minds @ Τεχνόπολις, Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

06. Beastmilk @ An Club, Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

05. Future Islands @ Gagarin205, Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

04. Cold Cave @ DeathDisco, Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014

03. Woodkid @ Terra Vibe, Σάββατο 12 Ιουλίου 2014

02. Wild Beasts @ Plisskën Festival, Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

01. White Lies @ Ejekt Festival, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014

Ο  Mathew McNerney, ή αλλιώς Kvohst, πέρα από την ποικιλία ως προς τα μουσικά project του, είναι γνωστός και για το πόσο αξιόλογος frontman είναι, είτε καταπιάνεται με το black metal των Dødheimsgard είτε με το folk-rock των Hexvessel. Και αυτό ήρθε να το επιβεβαιώσει και με το νέο του σχήμα, τους Beastmilk, ένα συγκρότημα που αντλεί αναφορές από το goth και το post-punk των 80s και δίκαια θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα στο χώρο αυτή τη στιγμή. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο δισκογραφικό αποτέλεσμα, με τίτλο "Climax", αποτέλεσε μια από τις καλύτερες δουλειές του 2013. Την συναυλία τους στην Αθήνα άνοιξαν οι ντόπιοι Anal Veritas. Hardcore, metal, stoner και grunge, όλα σε ένα καζάνι, με το αποτέλεσμα όμως να ακούγεται αρκετά ενδιαφέρον. Αν και θεωρώ ότι ο ήχος θα μπορούσε να ήταν καλύτερος, αποτέλεσαν ένα αρκετά δυνατό, αλλά και αταίριαστο support act.

Οι Beastmilk εμφανίστηκαν φουριόζοι στη σκηνή, λίγο μετά τις 10:30, και κέρδισαν τον κόσμο από το πρώτο κιόλας κομμάτι ("The Wind Blows Through Their Skulls"). Με την νέα κιθαρίστρια Linnea Olsson να έχει εγκλιματιστεί πλήρως, το συγκρότημα βασιζόμενο στον ιδιαίτερα καλό ήχο που είχε, κατάφερε να βγάλει πολύ ενέργεια, παρουσιάζοντας ένα απολαυστικό "apocalyptic" show. Αναμφίβολα τις εντυπώσεις κέρδισε ο Kvohst, γιατί πέρα από τις ερμηνευτικές επιδόσεις του, φαίνεται ότι το ζει έντονα και αυτό καταφέρνει να το περάσει στο κοινό. Στα "Death Reflect Us", "Genocidal Crush" και φυσικά στο κλείσιμο με το "Love In Cold Winter" εντοπίζονται οι πιο δυνατές στιγμές του live, με το γκρουπ να παίζει ολόκληρο τον πρόσφατο δίσκο του, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του ΕΡ "Use Your Deluge" του 2012. Μπορεί να βρέθηκαν για κάτι λιγότερο από μια ώρα στο χώρο του An, με τους Beastmilk να βγαίνουν για encore ομολογώντας ότι δεν έχουν έτοιμα άλλα κομμάτια και να παίζουν ξανά το "Death Reflect Us" προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο χαμό (αν και περίμενα το καινούριο "Fragile Grip"), αλλά δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάποιον που να μην αντιλήφθηκε ότι το βράδυ της Κυριακής βρέθηκε σε μια από τις πιο ιδιαίτερες και διασκεδαστικές συναυλίες της χρονιάς.

Setlist.

01. The Wind Blows Through Their Skulls

02. You Are Now Under Our Control

03. Void Mother

04. Fear Your Mind

05. Ghosts Out Οf Focus

06. Surf Τhe Apocalypse

07. Children ΟfΤthe Atom Bomb

08. Nuclear Winter

09. Forever Animal

10. Strange Attractors

11. Death Reflects Us

12. Genocidal Crush

13. Love Ιn Α Cold World

Encore: 

14. Death Reflects Us

Πλέον έχει μείνει λίγο παραπάνω από μια εβδομάδα για τις επερχόμενες εμφανίσεις των Beastmilk στην χώρα μας, μια από τις αποκαλύψεις της περσινής χρονιάς. Οι Φινλανδοί, με νέα προσθήκη στη σύνθεση τους - την κιθαρίστρια Linnea Olsson, έκαναν διαθέσιμο το κομμάτι "Fragile Grip", το οποίο έμεινε έξω από το εξαιρετικό περσινό ντεμπούτο τους με τίτλο "Climax". Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το "Fragile Grip", αλλά και να το κατεβάσετε ελεύθερα εδώ.

Οι Cult of Youth επιστρέφουν δισκογραφικά στις 11 Νοεμβρίου με την νέα τους δουλειά με τίτλο "Final Days", που θα είναι διαθέσιμη από την Sacred Bones. Μετά τα αρκετά δυναμικό "Empty Faction", το "Roses" αποτελεί το δεύτερο κομμάτι που γίνεται γνωστό από το τέταρτο άλμπουμ του γκρουπ, το οποίο ρίχνει λίγο τους τόνους αν και ολοκληρώνεται με ένα φορτισμένο ξέσπασμα του τραγουδιστή Sean Ragon.

Οι Beastmilk έρχονται στη χώρα μας για δυο εμφανίσεις, το Σάββατο 1 Νοεμβρίου στο Eightball στη Θεσσαλονίκη και μια μέρα μετά στο An Club στην Αθήνα. Οι Φινλανδοί κυκλοφόρησαν πέρσι το ντεμπούτο τους με τίτλο "Climax", άλμπουμ που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες μου δισκογραφικές δουλειές για το 2013. Με τη συναυλία των Beastmilk προστίθεται άλλη μια ημερομηνία στο, για ακόμα μια χρονιά, πολύ ενδιαφέρον συναυλιακό ημερολόγιο του φετινού χειμώνα.

Το 2013 μπορεί σίγουρα να χαρακτηριστεί ως η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών, με ονόματα όπως ο David Bowie και οι My Bloody Valentine να κυκλοφορούν δουλειές μετά από πολλά χρόνια αναμονής, αλλά και πολλά βαριά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας όπως οι Arcade Fire, Queens Of The Stone Age, Alice In Chains και οι Arctic Monkeys να παρουσιάζουν τους νέους τους δίσκους. Επίσης, μετά την αναβίωση του garage, post-punk, new wave, shoegaze, dream pop και δεν ξέρω τι άλλο, πέρσι ήταν η χρονιά που η ψυχεδέλεια είχε την τιμητική της (αν και έχει αρχίσει αρκετά νωρίτερα). Παρόλο που δεν είμαι πολύ φίλος του είδους, άκουσα κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, αλλά παραλίγο να ξεχάσω τι εστί ψυχεδελικό rock μιας και οτιδήποτε λίγο πιο "φευγάτο" ή που δεν κόλλαγε ακριβώς κάτω από ένα χαρακτηρισμό, αποκτούσε και μια psych ταμπέλα. Οι δέκα κορυφαίες δουλειές που άκουσα μέσα στο 2013 είναι:

No.10 Beastmilk - Climax (Svart Records): Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative. Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο των Beastmilk από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

Ακούστε: "Love in a Cold World", "Genocidal Crush"

No.09 Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (Domino Records): Λίγοι ξέρουν να γράφουν τόσο αξιόλογους pop δίσκους όπως οι Σκωτσέζοι, και με το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" το αποδεικνύουν περίτρανα. Διαβάστε την άποψή μου για τον φετινό δίσκο των Franz Ferdinand εδώ.

Ακούστε: "Treason! Animals", "Evil Eye"

No.08 Arcade Fire - Reflektor (Merge Records): Μπορεί κάποιοι να απογοητεύτηκαν από την τελευταία δισκογραφική προσπάθεια των Arcade Fire μιας και δεν κατάφερε να προκαλέσει τον ίδιο ενθουσιασμό με προηγούμενες δουλειές τους, αλλά το "Reflektor" (album review), με τις όποιες αδυναμίες του, είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Ακούστε: "Joan Of Arc", "Reflektor"

No.07 The National - Trouble Will Find Me (4AD): Μπορεί η συνταγή να είναι γνωστή και δοκιμασμένη, αλλά αυτό δεν μειώνει άλλο ένα εξαιρετικό δισκογραφικό αποτέλεσμα από τους The National με το "Trouble Will Find Me" να συνεχίζει μια σειρά, κλασσικών πλέον στο είδος, άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Graceless", "Sea of Love"

No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away (Bad Seed Ltd): Το "Push The Sky Away" είναι ίσως ο,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Αυστραλός, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία ακολουθώντας μια πιο less is more λογική, ενώ η φυγή του Mick Harvey φαίνεται να μην έχει επηρεάσει το σχήμα. Διαβάστε περισσότερα...

Ακούστε: "Jubilee Street", "Mermaids" 

No.05 Savages - Silence Yourself (Matador): Οι Savages είναι από τις λίγες μπάντες που με το ντεμπούτο τους δικαιολόγησαν πλήρως τον θόρυβο γύρω από το όνομα τους πριν από αυτό. Δεν είναι η 80s post-punk νοσταλγία, ούτε τα κομμάτια που το κάνουν να ξεχωρίζει, αλλά η απίστευτη ενέργεια που βγάζει το "Silence Yourself" (album review) από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. 

Ακούστε: "She Will", "Shut Up"

No.04 Weekend - Jinx (Slumberland Records): Δεν αποδείχτηκε και πολύ δύσκολος, ο δεύτερος δίσκος για τους Weekend, μιας και το "Jinx" (album review) παρέχει μεγαλύτερη ποικιλία αλλά και αποτελεί μια πιο ολοκληρωμένη μουσική πρόταση από το "Sports". Μπορείτε να διαβάσετε για την ζωντανή εμφάνιση των Weekend στην Αθήνα εδώ.

Ακούστε: "Oubliete", "It's Alright"

No.03 Pearl Jam - Lightning Bolt (Monkeywrench Records): Μπορεί το "Lightning Bolt" να αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Pearl Jam, αλλά βγάζει τόση ενέργεια σαν να πρόκειται για δίσκο μιας νέας μπάντας. Disco ή r&b στοιχεία δεν θα βρει κανείς εδώ και σίγουρα δεν σηματοδοτεί καμιά ηχητική αλλαγή, αλλά με τον κορυφαίο frontman των τουλάχιστον τελευταίων 20 χρόνων, το γκρουπ από το Σιάτλ μας χαρίζει άλλο ένα καταπληκτικό δίσκο (δουλειά που αναδείχτηκε ως κορυφαία για το 2013 από ψηφοφορία του blog).

Ακούστε: "Swallowed Whole", "Mind Your Manners"

No.02 White Lies - Big TV (Fiction): Μπορεί οι White Lies να θεωρούνται άλλο ένα 80s νοσταλγικό σχήμα, αλλά έχουν καθαρά αναγνωρίσιμο ήχο και ένα μοναδικό τρόπο να ενσωματώνουν στην μουσική τους γνώριμους ήχους του παρελθόντος. Με τον τρίτο τους δίσκο πλησιάζουν, όσο σχεδόν κανείς άλλος φέτος, σε μια τέλεια ποπ δουλειά. Διαβάστε την γνώμη μου για το "Big TV" εδώ αλλά για την πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή τους στο Λονδίνο εδώ.

Ακούστε: "First Time Caller", "Mother Tongue"

No.01 Woodkid - The Golden Age (Green United Music): Ο Γάλλος Yoann Lemoine, ή αλλιώς Woodkid, σκηνοθετεί ένα ανεπανάληπτο μουσικό ταξίδι κινηματογραφικών διαστάσεων. Με επιρροές από συνθέτες scores όπως ο Clint Mansell, απευθυνόμενος όμως σε ποπ ακροατήρια, ντύνει ηχητικά ιδανικά κόσμους σαν αυτούς που θα ταίριαζαν στους αντίστοιχους ενός Neil Gaiman. 

Ακούστε: "The Golden Age", "Run Boy Run"

Διεθνή Άλμπουμ No.11 -20

Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Τα 10 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ

Πέρα όμως από τα πολύ αξιόλογα άλμπουμ ξεχώρισα και αρκετές ενδιαφέρουσες μίνι κυκλοφορίες. Για παράδειγμα αν οι Cold Cave είχαν παρουσιάσει όλα τα περσινά EPs/ singles σε μια ολοκληρωμένη δουλειά, σίγουρα αυτή θα ήταν μέσα στις καλύτερες μου, για την περσινή χρονιά. Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2013 είναι: 

No.10 A Place to Bury Strangers - Strange Moon (Dead Oceans)

No.09 No Joy - Pastel and Pass Out (Mexican Summer)

No.08 Wild Nothing - Empty Estate (Captured Tracks)

No.07 Parquet Courts - Tally All the Things That You Broke (What’s Your Rupture?)

No.06 Dream Affair - From Now On (Hand Drawn Dracula)

No.05 Merchandise – Totale Nite (Night People)

No.04 Terminal Gods - Machine Beat Messiah  

No.03 Frank (Just Frank) - Freres D'Armes (Hidden Treasure Music)

No.02 Death Of Lovers - Buried Under A World Of Roses (Deathwish Inc.)

No.01 Cold Cave ‎– Oceans With No End (Deathwish Inc.)

Τα 20 καλύτερα κομμάτια του 2013

Οι 5 καλύτερες συναυλίες που παρακολούθησα μέσα στη χρονιά είναι:

No.05 Weekend - Six D.o.g.s, 29.11.13 (live review)

No.04 Pet Shop Boys - Πλατεία Νερού, 16.07.13 (live review)

No.03 Swans - Fuzz Club, 17.05.13 (live review)

No.02 Light Asylum - DeathDisco, 26.05.13 (live review)

No.01 The Soft Moon - Gagarin205, 05.04.13 (live review)

Οι 10 δίσκοι που με απογοήτευσαν περισσότερο μέσα το 2013 είναι: 

No.10 Editors - The Weight Of Your Love (PIAS): Μεγάλη υπόθεση τελικά η φυγή του Chris Urbanowicz...(album review)

No.09 Empire of The Sun - Ice on the Dune (Capitol): Αν και υπάρχουν όλα τα εντυπωσιακά ηχητικά στοιχεία του ντεμπούτου τους, λείπουν τα καλά κομμάτια.

No.08 The Strokes - Comedown Machine (RCA): Προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, αλλά δεν τους βγαίνει

No.07 The Fratellis - We Need Medicine (BMG): Μάλλον όποιος ακούσει τον δίσκο θα χρειαστεί φάρμακα

No.06 The Pigeon Detectives - We Met At Sea (Cooking Vinyl): Με διαφορά η χειρότερη κυκλοφορία τους

No.05 Johnny Borrell - Borrell 1 (Universal): O Borrell συνεχίζει την καθοδική πορεία των Razorlight 

No.04 Tribes - Wish To Scream (Island): Άλλη μια μεγάλη βρετανική ελπίδα που απογοητεύει

No.03 Cansei de Ser Sexy – Planta (SQE): Απλά ανέμπνευστο και ξεπερασμένο

No.02 The Airborne Toxic Event - Such Hot Blood (Island): Γνώριμοι της λίστας που χειροτερεύουν με κάθε τους προσπάθεια

No.01 Placebo - Loud Like Love (Universal): Οι Placebo αποτέλεσαν ένα από τα κολλήματα μου προς τα τέλη των 90s, με μια ιδιαίτερα αξιοπρεπή πορεία μέχρι και το "Meds" του 2006, αλλά με άλμπουμ σαν αυτό (με κομμάτια όπως το "Too Many Friends") και το "Battle for the Sun" του 2009 την έχουν καπαρωμένη τη συγκεκριμένη θέση στη λίστα μου

Στο φινλανδικό post-punk/ gothabilly συγκρότημα των Beastmilk είχα αναφερθεί με ενθουσιασμό πριν λίγο καιρό. Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative (κυρίως της εποχής του καταπληκτικού "Life Is Killing Me"). Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο τους από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

No.11 : David Bowie - The Next Day (Columbia)

No.12 : Beach Fossils – Clash The Truth (Captured Tracks)

No.13 : Crystal Stilts - Nature Noir (Sacred Bones)

No.14 : Girls Names - The New Life (Slumberland Records)

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Apocalyptic post-punk περιγράφουν οι ίδιοι οι Beastmilk τον ήχο τους, και η αλήθεια είναι ότι γενικότερα οι Φινλανδοί (όπως και οι γείτονες τους) αρέσκονται σε τέτοιους ευφάνταστους τίτλους. Μπορεί τα εντυπωσιακά φωνητικά να θυμίζουν Danzig, όμως το αποτέλεσμα είναι αυτό που είναι το πιο αποκαλυπτικό και σίγουρα πολύ ενδιαφέρον. Οι post-punk ρίζες της μουσικής τους είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς (βλέπε Bauhaus), όπως και στοιχεία από την horror punk και σκοτεινή psychobilly (ή αλλιώς gothabilly) σκηνή, φέρνοντας στο μυαλό σε σημεία μπάντες όπως οι Misfits ή The Cramps. Το πολύ καλό περσινό ΕΡ "Use Your Deluge", που διαδέχτηκε το ντεμπούτο ΕΡ του 2010 "White Stains On Black Tape", μπορείτε να το ακούσετε εδώ. Πριν λίγο καιρό οι Beastmilk ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορήσουν την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο "Climax" στις 29 Νοεμβρίου, με το "Love In A Cold World" να αποτελεί το πρώτο single. Τσεκάρετέ το στο Pitcfork.