Είναι δύσκολο να γράψω τη συγκεκριμένη ανάρτηση, χωρίς να αναφέρω το συγκρότημα των Wu Lyf. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν γίνεται για να μειώσω την αξία του συγκροτήματος των Holy Esque, που ακολούθησε αυτό του Ellery James Roberts, αλλά γιατί απλά είναι ίσως τα δυο κορυφαία βρετανικά indie rock συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στην αρχή της δεκαετίας που διανύουμε. Και μπορεί να πέρασαν αρκετά χρόνια, έξι για την ακρίβεια, για να ακούσουμε επιτέλους το ντεμπούτο των Holy Esque, αλλά άξιζε την αναμονή μιας και ήταν ένας από τους κορυφαίους δίσκους του 2016. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "At Hope’s Ravine" εδώ.
Για τη δεύτερη δουλειά του σχήματος όμως, ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Δεν μπορούσα να φανταστώ που θα μπορούσαν να κινηθούν και να εξελίξουν τον ήχο τους, πέρα από το να παρουσιάσουν λίγα ή περισσότερα καλά κομμάτια στο ίδιο στυλ. Στιχουργικά σαφώς δείχνουν επηρεασμένοι από τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Μουσικά όμως προσφέρουν την μεγαλύτερη έκπληξη. Δεν είναι ότι μεταμορφώθηκαν σε άλλη μπάντα ή ότι παίζουν jazz ή shoegaze black metal. Διατηρώντας αρκετά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία τους, όπως τα ιδιαίτερα φωνητικά, μας παραδίδουν ένα αρκετά πιο σκοτεινό αποτέλεσμα με πολύ έντονη θεατρικότητα. Είναι σαν οι Bauhaus, βασιζόμενοι σε έναν synth ήχο, να προσπαθούν να φέρουν στα μέτρα τους το Φάντασμα της Όπερας.
Αυτό γίνεται φανερό από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το "Image of Man", που σε βάζει σταδιακά στο στοιχειωτικό κόσμο τους. Το εξαιρετικό πρώτο single "I Am The Truth" έρχεται σαν μια μίξη Sisters Of Mercy με The Twilight Sad. Η ίδια ενέργεια συνεχίζεται και με το "House Of Hounds", με την φανταστική αλλαγή στη μέση του κομματιού. Το ίδιο μαγικές είναι και οι πιο εύθραυστες στιγμές τους, όπως αυτές αποτυπώνονται με τα ατμοσφαιρικά "Give Me Your Stillness" και "Anxiety" (με μια χαρακτηριστική Cure μελωδία). Οι πιο ποπ ευαισθησίες των Σκτωτζέζων φαίνονται σε κομμάτια όπως τα "Belly full of dread", "He, Spectral Electra" ή το "To the Cage You Go" που κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί μια Lana Del Rey διασκευή.
Βασικά ακούγεται σαν ένα concept album, στη μέση του οποίου υπάρχει το postpunk-οειδές "Modern Tones", που είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι που έχει παρουσιάσει το σχήμα. Θα μπορούσα να το φανταστώ ως ένα θεατρικό ή μια ταινία, με τις στιγμές μεγάλης έντασης να ακολουθούνται από πιο ήρεμες και τον Pat Hynes πρωταγωνιστή να μεταμορφώνεται από σκηνή σε σκηνή.
Η κορύφωση έρχεται με το επιθετικό "Filth Or Passion", πριν την κάθαρση με το νικειβικό ομώνυμο κομμάτι του "Television/Sweet". Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η σχεδόν μηδαμινή προσοχή που έχει λάβει η συγκεκριμένη κυκλοφορία μέχρι σήμερα. Ανεξάρτητα πάντως αν πρόκειται έναν σκοτεινό indie rock δίσκο ή έναν darkwave δίσκο για indie ακροατήρια, οι Holy Esque μας πρόσφεραν μια καταπληκτική δεύτερη δουλειά.

Βαθμολογία: 8,5 / 10

Στην αρχή της δεκαετίας υπήρξε μια αρκετά πλούσια σοδειά από νέες βρετανικές μπάντες, με τους Wu Lyf αρχικά αλλά και με τους Holy Esque στη συνέχεια να καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Οι πρώτοι δεν κράτησαν και πολύ μιας και διαλύθηκαν μόλις μετά από ένα δίσκο (το "Go Tell Fire To The Mountain" του 2011, με το προσωπικό άλμπουμ του frontman τους Ellery James Roberts να αναμένεται μέσα στο 2016), με τους Holy Esque - που ξεκίνησαν παρέχοντας το support act στους Wu Lyf - να παίρνουν το χρόνο τους και να κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους μόλις πριν λίγους μήνες. Είχαν μεσολαβήσει φυσικά δυο EPs, το ομώνυμο του 2012 αλλά και το "Submission" που αποτέλεσε την κορυφαία μίνι κυκλοφορία του 2015. Οι Holy Esque συνεχίζουν την πολύ καλή παραγωγή συγκροτημάτων από την Σκωτία, όπως οι The Twilight Sad και Glasvegas από τους οποίους άλλωστε δανείζονται αρκετά ηχητικά στοιχεία.

Καθ' όλη τη διάρκεια του "At Hope’s Ravine", όπως ονομάζεται ο πρώτος τους δίσκος που έγινε διαθέσιμος από την δική τους δισκογραφική Beyond The Frequency, δεσπόζει η γνωστή τους αντίθεση με τις γλυκές μελωδίες και τα πιο ορμητικά ξεσπάσματα, με τα φωνητικά του Pat Hynes να παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτό. Αναμφίβολα στις μελωδικές γραμμές τους ξεχωρίζουν οι επιρροές του συγκροτήματος από γκρουπ όπως οι The Cure, Echo And The Bunnymen και The Smiths. Το άλμπουμ ξεκινάει εντυπωσιακά με το "Prism" να στηρίζεται στην εξαιρετική ερμηνεία του Hynes πάνω σε ένα βρώμικο ρυθμό. Μερικά από τα κομμάτια εδώ είχαν ξαναπαρουσιαστεί στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, όπως το "Rose" που παρόλο που έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε που έγινε γνωστό παραμένει ένα εκπληκτικό κομμάτι και αυτό άλλωστε αποδεικνύει και την αξία του. Τα "Hexx" και "Silences" είναι τα δυο κομμάτι που είχαν κάνει γνωστά λίγο πριν την κυκλοφορία του "At Hope’s Ravine", με το πρώτο να βασίζεται σε μια άκρως αξιομνημόνευτη κιθαριστική γραμμή και το δεύτερο αποτελεί το πιο feel good κομμάτι του άλμπουμ. Φυσικά καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και στις πιο ατμοσφαιρικές αναζητήσεις τους, όπως στο "My Wilderness" αλλά και στο "Covenant (III)" που αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου στιγμές του δίσκου. Επίσης αξίζει να αναφέρω το "Tear" με τον εμφανή συναυλιακό χαρακτήρα (κομμάτι που κυκλοφόρησε ως single με b-side το πολύ καλό "Oslo") και το garage pop του "St". Συνολικά οι Holy Esque αποδεικνύουν ότι άξιζαν τα πέντε χρόνια αναμονής για το ντεμπούτο τους, αφού με το "At Hope’s Ravine" δεν παραδίδουν μόνο μια εξαιρετική indie rock δισκογραφική δουλειά αλλά και ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς μέχρι τώρα.

Βαθμολογία : 8 / 10