Η post-punk μπάντα των The Underground Youth με έδρα το Βερολίνο, η οποία καθοδηγείται από τον μουσικό και συγγραφέα Craig Dyer, γεννημένο στο Blackpool, κυκλοφορεί το νέο της single με τίτλο "Calliope". Μετά το πρόσφατο lead single "You (The Feral Human Thunderstorm)" και το "One Of The Dreamers", το "Calliope" πρόκειται για το τρίτο και τελευταίο δείγμα από το επικείμενο δωδέκατο στούντιο άλμπουμ τους, "Décollage", πριν από την κυκλοφορία του στις 4 Απριλίου από την Fuzz Club Records. "Το Το Décollage είναι η τέχνη της δημιουργίας μιας εικόνας αφαιρώντας, σχίζοντας ή απομακρύνοντας κομμάτια ενός υπάρχοντος έργου. Η ιδέα μου ήταν να εφαρμόσω αυτήν την τεχνική στη μουσική" όπως δήλωσε ο ίδιος ο Dyer για τον νέο δίσκο των The Underground Youth.
Η τετράδα από το Μάντσεστερ, που πλέον έχει βάση το Βερολίνο, δεν χρειάζονται συστάσεις, έχοντας ήδη χτίσει μία σχέση γεμάτη πάθος και αμοιβαία εκτίμηση με το ελληνικό κοινό. Συνδυάζοντας τη σκοτεινή "κινηματογραφική" ψυχεδέλεια με ένα ωμό και πάντα γοητευτικό post-punk ήχο, που ποτέ δεν ξεχνά το garage rock και το shoegaze, οι The Underground Youth επιστρέφουν στη χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Μαζί τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι εκρηκτικοί The Steams, που έχουν εδραιωθεί ως μια από τις καλύτερες live μπάντες της ελληνικής psych σκηνής. Τις συναυλίες ανοίγουν οι Mr. Highway Band από τον Βόλο, που επέστρεψαν στη δισκογραφία με το εξαιρετικό "20 Tons of Love".
Λίγο πριν ολοκληρωθεί το 2020 είχα παρουσιάσει τις είκοσι κορυφαίες δουλειές της χρονιάς για τη φετινή blogovision. Θα ακολουθήσει όπως κάθε χρόνο και μια πιο αναλυτική και μεγάλη λίστα. Συνολικά όμως ήταν μια εξαιρετική χρονιά. Ένα από τα αποτελέσματα της πανδημίας και της ακύρωσης όλων των συναυλιών ήταν ότι οι μπάντες βρέθηκαν με περισσότερο χρόνο στα χέρια τους, γιαυτό και ακούσαμε και μάλλον θα συνεχίσουμε να ακούμε νέες δισκογραφικές προσπάθειες πιο γρήγορα απ' ότι αρχικά μπορεί να είχαν προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν. Το 2021 δείχνει να ξεκινάει αρκετά δυνατά και ήδη για τους πρώτους μήνες έχουμε πολλές σημαντικές κυκλοφορίες. Στην παρακάτω λίστα δεν έχω συμπεριλάβει δουλειές που αναμένονται όμως δεν υπάρχουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες από αυτές των The Cure, Arcade Fire, Iceage ή ακόμα και των Queens Of The Stone Age, αλλά μόνο κάποιες με επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας. Οπότε οι δέκα που έχω ξεχωρίσει μέχρι τώρα είναι:
01. Shame - Drunk Tank Pink (15 Ιανουαρίου, Dead Oceans)
02. Yung - Ongoing Dispute (22 Ιανουαρίου, PNKSLM Recordings)
03. Still Corners - The Last Exit (22 Ιανουαρίου, Wrecking Light Records)
04. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (29 Ιανουαρίου, Metal Blade)
05. Ariel Pink - Sit n' Spin (29 Ιανουαρίου, Mexican Summer)
06. Steven Wilson - The Future Bites (29 Ιανουαρίου, Caroline)
07. Foo Fighters - Medicine At Midnight (5 Φεβρουαρίου, RCA)
08. God Is An Astronaut - Ghost Tapes #10 (12 Φεβρουαρίου,Napalm Records)
09. Moonspell - Hermitage (26 Φεβρουαρίου, Napalm Records)
10. The Underground Youth - The Falling (12 Μαρτίου, Fuzz Club Records)
Μπορεί το "Montage Images Of Lust & Fear" να μην με ενθουσίασε το ίδιο με το "What Kind Of Dystopian Hellhole Is This", αλλά οι περισσότερες δουλειές των The Underground Youth βρίσκουν τον δρόμο τους στις λίστες μου με τα καλύτερα κάθε χρονιάς που κυκλοφορούν. Τώρα το συγκρότημα από το Μάντσεστερ ανακοίνωσε το δέκατο άλμπουμ της καριέρας του, το οποίο ονομάζεται "The Falling" και θα κυκλοφορήσει στις 12 Μαρτίου 2021 από την Fuzz Club Records. Πρώτο single από αυτό αποτελεί το κομμάτι "A Sorrowful Race", το οποίο μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:
Το "What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?" των The Underground Youth αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2017 για το POEt'S SOUND. Την ίδια χρονιά ήρθαν και στην Ελλάδα στα πλαίσια της προώθησης του άλμπουμ. Το συγκρότημα από το Μάντσεστερ το είχα παρακολουθήσει ζωντανά το 2016, όταν περιόδευαν για το εξαιρετικό "Haunted" του 2015. Οι γνώριμοι του ελληνικού κοινού πλεόν, θα βρεθούν και πάλι στη χώρα μας για δυο εμφανίσεις προωθώντας το νέο τους άλμπουμ, "Montage Images Of Lust & Fear". Οι Underground Youth θα βρεθούν την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, στο Fix Factory of Sound στην Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, στο Fuzz Live Music Club στην Αθήνα.
Κάθε χρόνο στο κλασσικό μουσικό απολογισμό της χρονιάς, γίνεται λόγος για ποσό καλή ή κακή ήταν δισκογραφικά η χρονιά που πέρασε. Φυσικά η παραγωγή είναι πολύ μεγάλη, οπότε είναι στο χέρι του ακροατή, τι θα επιλέξει να ακούσει και πόσα από όλα αυτά θα του μείνουν. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο "ρίσκο", μιας και το διάστημα είναι πολύ μικρό για να κριθούν αυτές οι δουλειές. Πόσες φορές έχει συμβεί άλμπουμ που έχουν ενθουσιάσει τον πρώτο καιρό, να αποτελούν μετά από λίγα χρόνια, μια απλή αναφορά και άλλα που έχουν "ωριμάσει" εξαιρετικά να απαιτούν όλο και περισσότερες ακροάσεις;
Η παρακάτω, και πρώτη για φέτος λίστα, περιλαμβάνει άλμπουμ που με εξέπληξαν ευχάριστα, όπως ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Liam Gallagher, που είναι μάλλον ότι καλύτερο έχει παρουσιάσει κάποιο μέλος των Oasis εδώ και είκοσι χρόνια. Αλλά και γκρουπ όπως οι Queens of the Stone Age, Royal Blood, Kasabian, Depeche Mode επανήλθαν με αρκετά δυναμικά με αξιόλογες δουλειές, ενώ οι Wire βρίσκονται κάθε χρόνο στη συγκεκριμένη λίστα με το ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ μετά το άλλο. Από την άλλη ο Morrissey κατάφερε να μας απασχολήσει άλλη μια φορά, όμως πέρα από τις πάντα "ενδιαφέρουσες" δηλώσεις του παρουσίασε και έναν πολύ αξιόλογο δίσκο. Αναλυτικά όμως:
No.40 The Underground Youth - What Kind Of Dystopian Hellhole Is This? (Fuzz Club Records): Οι The Underground Youth, που είναι αρκετά αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, μας έχουν συνηθίσει στο να κυκλοφορούν αξιόλογες δουλειές και ο νέος τους δίσκος δεν απογοητεύει, περιέχοντας μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει το σχήμα από το Μάντσεστερ.
No.39 Austra - Future Politics (Domino): Ίσως η μεγαλύτερη διαφορά του "Future Politics" σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες είναι ότι εδώ η Stelmanis έχει ένα μήνυμα να περάσει και όπως φαίνεται και από τον τίτλο του άλμπουμ, αποτελεί ότι πιο πολιτικοποιημένο έχει παρουσιάσει. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το φετινό άλμπουμ των Austra εδώ.
Ακούστε: "I Love You More Than You Love Yourself", "Utopia"
No.38 Me And That Man - Songs Of Love And Death (Cooking Vinyl): Ο Adam "Nergal" Darski είναι γνωστός ως ο frontman των Behemoth. Για το νέο του project αφήνει στην άκρη το black metal του βασικού του σχήματος, για χάρη ενός πιο country, dark americana ήχου, στο ύφος των Wovenhand, και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει απόλυτα.
Ακούστε: "My Church Is Black", "Magdalene"
No.37 Depeche Mode - Spirit (Columbia): Μπορεί οι Depeche Mode να έχουν φανατικό κοινό αλλά, όπως είχα παρατηρήσει, το ενδιαφέρον για νέο υλικό από το σχήμα είχε ατονήσει. Αυτό το έργο είχε κυρίως να επιτελέσει το "Spirit" και το καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Διαβάστε αναλυτικά για το νέο άλμπουμ των Depeche Mode εδώ.
Ακούστε: "Where’s The Revolution", "No More (This Is The Last Time)"
No.36 Wire - Silver / Lead (Pink Flag): Το "Silver / Lead" είναι το τρίτο συνεχόμενο άλμπουμ των Wire τα τρία τελευταία χρόνια, οι οποίοι είναι πλέον μόνιμοι της συγκεκριμένης λίστας. Φυσικά αν μπορούσα να διαλέξω κομμάτια και από τα τρία άλμπουμ θα έφτιαχνα έναν κορυφαίο δίσκο, αλλά και η νέα τους δουλειά μας χαρίζει άλλο ένα απολαυστικό άκουσμα.
Ακούστε: "Short Elevated Period", "Diamonds In Cups"
No.35 Royal Blood - How Did We Get So Dark? (Warner): Μπορεί οι Royal Blood να μην αλλάζουν και πολύ την επιτυχημένη συνταγή του ντεμπούτο τους, αλλά με το "How Did We Get So Dark?" μας παραδίδουν άλλο ένα πολύ αξιόλογο και απίστευτα διασκεδαστικό ροκ άλμπουμ, γεμάτο καλές στιγμές.
Ακούστε: "I Only Lie When I Love You", "Lights Out"
No.34 Kasabian - For Crying Out Loud (Columbia): Μπορεί το νέο άλμπουμ των Kasabian να μην φτάνει στα επίπεδα του "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" ή και του "Velociraptor!", αλλά αποτελεί σημαντική βελτίωση από την προηγούμενη δουλειά τους. Το σίγουρο είναι ότι τα κομμάτια του νέου άλμπουμ ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε από κοντά στην πρόσφατη επίσκεψη των Kasabian για λογαριασμό του Ejekt Festival 2017. Διαβάστε το album review του "For Crying Out Loud" εδώ.
Ακούστε: "Ill Ray (The King)", "Bless This Acid House"
No.33 Queens Of The Stone Age - Villains (Matador Records): Η νέα δουλειά της μπάντας του Josh Homme είναι όλα όσα θα περίμενε κανείς. Ένα δυνατό άλμπουμ λοιπόν, πιο "χορευτικό", που κυρίως όμως καταφέρνει να συντηρήσει και ακόμα και να μεγαλώσει τον μύθο των Queens Of The Stone Age.
Ακούστε: "The Way We Used To Do", "The Evil Has Landed"
No.32 Liam Gallagher - As You Were (Warner): O τραγουδιστής των Oasis αποφάσισε επιτέλους να κυκλοφορήσει το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό, κερδίζοντας παράλληλα την μάχη των Gallagher αφού και ο Noel κυκλοφόρησε φέτος δίσκο. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το "As You Were" περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια, στο γνωστό Oasis ύφος, μετά το "Be Here Now".
Ακούστε: "Wall Of Glass", "For What It's Worth"
No.31 Morrissey - Low In High School (BMG): Μετά από τις διάφορες περιπέτειές του με τις δισκογραφικές εταιρείες τρία χρόνια πριν, ο Morrissey βρήκε νέα στέγη και επέστρεψε με νέα δουλειά τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Το "Low In High School" είναι ίσως ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Moz μετά το "You Are the Quarry" του 2004.
Διαβάστε επίσης:
Οι The Underground Youth αποτελούν ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού και εκείνοι το ανταποδίδουν με τις συχνές επισκέψεις τους. Η τελευταία φορά που το drakwave σχήμα από το Μάντσεστερ βρέθηκε στα μέρη μας, ήταν τον περσινό Μάιο. Μπορείτε να διαβάσετε για την εμφάνισή τους στην Αθήνα, εδώ. Οι The Underground Youth επιστρέφουν φέτος για δυο συναυλίες στην Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα θα εμφανιστούν στην Αθήνα και στο Fuzz Live Music Club την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου και μια μέρα μετά στην Θεσσαλονίκη και στο Fix Factory of Sound. Τις δύο βραδιές θα ανοίξουν οι οι δικοί μας The Road Miles. Οι συναυλίες αυτές έρχονται στα πλαίσια προώθησης του νέου άλμπουμ του γκρουπ του Craig Dyer, με τίτλο "What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?", το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 2017 από την Fuzz Club Records.
Σε μια εβδομάδα κυκλοφορεί ο αναμενόμενος νέος δίσκος των The Underground Youth με τίτλο "What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?" από την Fuzz Club Records. Νωρίτερα το σχήμα του Craig Dyer είχε κάνει γνωστά τα κομμάτια "Amerika" και "Alice", τα οποία πλέον συνοδεύονται από νέα βίντεο τα οποία μπορείτε να δείτε παρακάτω:
Είναι συνηθισμένο οι περισσότερες μπάντες να μην επιλέγουν τους πρώτους μήνες κάθε χρονιάς για να παρουσιάσουν τις καινούριες τους δουλειές. Έτσι φυσιολογικά πέρασε και ο φετινός Ιανουάριος με πολύ λίγες ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες. Μέσα στο 2017 όμως, αναμένονται νέες δουλειές από κάποια πολύ αναγνωρισμένα ονόματα. Οι Pearl Jam, Arcade Fire, Ride, Queens of the Stone Age, The Horrors, Nine Inch Nails, The Killers, The National και πολλά ακόμα κορυφαία συγκροτήματα πρόκειται να κυκλοφορήσουν τα νέα τους άλμπουμ μέσα στη χρονιά, χωρίς όμως να υπάρχουν ακόμα επίσημες ημερομηνίες κυκλοφορίας. Από τα επιβεβαιωμένα επερχόμενα άλμπουμ, δεν μπορώ να περιμένω για να ακούσω τον νέο δίσκο των The Jesus And Mary Chain μετά από δέκα εννιά χρόνια απουσίας. Αυτός αλλά και άλλοι εννιά δίσκοι που ξεχώρισα, μας έρχονται στις αρχές του 2017 και είναι οι εξής:
01. Fufanu - Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)
02. Communions - Blue (3 Φεβρουαρίου, Fat Possum Records)
03. The Underground Youth - What Kind Of Dystopian Hellhole Is This? (15 Φεβρουαρίου, Fuzz Club Records)
05. Temples - Volcano (3 Μαρτίου, Fat Possum Records)
06. Sonic Jesus - Grace (15 Μαρτίου, Fuzz Club Records)
07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)
09. Wire - Silver/Lead (31 Μαρτίου, Pinkflag)
10. Future Islands - The Far Field (7 Απριλίου, 4AD Records)
Οι The Underground Youth ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?" και πάλι από την Fuzz Club Records. Τα πρώτα κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους, που θα είναι διαθέσιμος στις 15 Φεβρουαρίου, ονομάζονται "Amerika" και "Alice" και μπορείτε να τα ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης. Η προηγούμενη δουλειά τους μας ήρθε πριν δυο χρόνια, με το "Haunted" (album review) να συγκαταλέγεται στα κορυφαία άλμπουμ του 2015 για αυτό το blog, ενώ τον περασμένο Μάιο το συγκρότημα του Craig Dyer βρέθηκε για δυο συναυλίες στην Ελλάδα. Μπορείτε να διαβάσετε για την εμφάνισή τους στην Αθήνα εδώ.
Live Review: The Underground Youth @ Fuzz Live Music Club, Παρασκευή 20 Μαΐου 2016
Fuzz Club Records Μαΐου 26, 2016Η φετινή συναυλιακή χρονιά έχει κινηθεί μέχρι στιγμής σε πολύ ρηχά νερά. Φυσικά αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες για τον καθένα, όπως χρόνος, οικονομική δυνατότητα, διάθεση και φυσικά το μουσικό γούστο. Προσωπικά η μόνη συναυλία που ήθελα αλλά δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω φέτος, ήταν αυτή των Ascetic:. Οπότε η είδηση της ανακοίνωσης της συναυλίας των The Underground Youth με γέμισε ιδιαίτερη χαρά, τόσο επειδή πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη μπάντα αλλά και επειδή δεν είχα καταφέρει να βρεθώ σε μια από τις τρεις προηγούμενες επισκέψεις της στην χώρα μας. Αυτό που είχα πάντως πληροφορηθεί από τις προηγούμενες εμφανίσεις του γκρουπ, ήταν η μεγάλη και αυξανόμενη ανταπόκριση που είχε.
Το τελευταίο ήταν εύκολο να το καταλάβει όποιος βρέθηκε την προηγούμενη Παρασκευή στο Fuzz, μιας και μπορεί να μην ήταν γεμάτο (σίγουρα η απεργία στα μέσα μεταφοράς δεν βοήθησε σε αυτό) αλλά είχε συγκεντρωθεί αρκετός κόσμος για ένα τέτοιο live. Λίγο μετά τις 10:30 εμφανίστηκαν στη σκηνή οι The Underground Youth με την εισαγωγή να γίνεται με το "Lost Recording". Πέρα από το εναρκτήριο κομμάτι, το σετ μάλλον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τρία μέρη, το πιο δυναμικό, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το αγαπημένο "I Need You" που εκτοξεύτηκε με το πιο γρήγορο τέμπο, το πιο σκοτεινό και το πιο ψυχεδελικό.
Η κορύφωση ήρθε στο τελευταίο μέρος, αρχικά με τον Craig Dyer να κατεβαίνει στο κοινό και λίγο αργότερα να τον ακολουθούν κιθάρα και μπάσο για το "Rules Of Attraction". Πρέπει να αναφερθώ στην ιδιαίτερη παρουσία της Olya Dyer, με στυλ που θύμισε Bobby Gillespie όταν αυτός ήταν στους The Jesus And Mary Chain, που έδειχνε να αποτελεί την ψυχή των ζωντανών εμφανίσεων της μπάντας από το Μάντσεστερ. Το κάτι παραπάνω έδωσε σίγουρα και η πολύ επιτυχημένη διασκευή τους στο "Ghost Rider" των Suicide. Θα περίμενα πάντως να υποστηρίξουν και να προωθήσουν περισσότερο τον εξαιρετικό περσινό τους δίσκο με τίτλο "Haunted" από την Fuzz Club Records, δισκογραφική δουλειά που βρέθηκε μέσα στις κορυφαίες μου για το 2015. Συνολικά όμως, οι The Underground Youth πραγματοποίησαν μια πολύ καλή εμφάνιση, καταφέρνοντας να διαφοροποιηθούν ζωντανά προσφέροντας μια αρκετά διαφορετική εμπειρία από το στουντιακό τους αποτέλεσμα. Όλα αυτά κάνουν εύκολα κατανοητό γιατί το σχήμα έχει δημιουργήσει ένα αρκετά δυνατό πυρήνα στην Ελλάδα, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να μεγαλώνει.
Η κορύφωση ήρθε στο τελευταίο μέρος, αρχικά με τον Craig Dyer να κατεβαίνει στο κοινό και λίγο αργότερα να τον ακολουθούν κιθάρα και μπάσο για το "Rules Of Attraction". Πρέπει να αναφερθώ στην ιδιαίτερη παρουσία της Olya Dyer, με στυλ που θύμισε Bobby Gillespie όταν αυτός ήταν στους The Jesus And Mary Chain, που έδειχνε να αποτελεί την ψυχή των ζωντανών εμφανίσεων της μπάντας από το Μάντσεστερ. Το κάτι παραπάνω έδωσε σίγουρα και η πολύ επιτυχημένη διασκευή τους στο "Ghost Rider" των Suicide. Θα περίμενα πάντως να υποστηρίξουν και να προωθήσουν περισσότερο τον εξαιρετικό περσινό τους δίσκο με τίτλο "Haunted" από την Fuzz Club Records, δισκογραφική δουλειά που βρέθηκε μέσα στις κορυφαίες μου για το 2015. Συνολικά όμως, οι The Underground Youth πραγματοποίησαν μια πολύ καλή εμφάνιση, καταφέρνοντας να διαφοροποιηθούν ζωντανά προσφέροντας μια αρκετά διαφορετική εμπειρία από το στουντιακό τους αποτέλεσμα. Όλα αυτά κάνουν εύκολα κατανοητό γιατί το σχήμα έχει δημιουργήσει ένα αρκετά δυνατό πυρήνα στην Ελλάδα, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να μεγαλώνει.
Μετά το 2014 και τη τελευταία τους επίσκεψη στην χώρα μας, οι The Underground Youth επιστρέφουν τον Μάιο για δυο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το darkwave/ shoegaze συγκρότημα από το Μάντσεστερ μετράει ήδη έξι άλμπουμ και αρκετές μίνι κυκλοφορίες στο ενεργητικό του, με το τελευταίο - το απολαυστικό "Haunted" (album review) που κυκλοφόρησε πέρσι από την Fuzz Club Records - να συγκαταλέγεται μέσα στις καλύτερες δισκογραφικές στιγμές της χρονιάς και μια από τις κορυφαίες της καριέρας τους. Οι The Underground Youth θα βρεθούν την Παρασκευή 20 Μαΐου στο Fuzz Club στην Αθήνα, με support τους Echo Train, και το Σάββατο 21 Μαΐου στο Fix Factory Of Sound της Θεσσαλονίκης.
Είναι αρκετά σπάνιο στις ημέρες μας να συναντάει κανείς δισκογραφικές εταιρείες με σαφή ιδεολογία και μουσικό προσανατολισμό. Μία από τις πιο συναρπαστικές περιπτώσεις που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια αποτελεί η λονδρέζικη Fuzz Club Records που ξεκίνησε το 2012 από τον Casper Dee. Το πειραματικό ύφος της εταιρείας είναι εμφανές, ενώ εξειδικεύεται στον shoegaze, garage, noise, folk, kraut, post-punk ακόμα και space rock ήχο πάντα όμως με μια ψυχεδελική χροιά. Το σημαντικότερο όμως είναι το πολύ προσεγμένο roster, με κάθε συγκρότημα να αποτελεί εγγύηση για ένα ενδιαφέρον άκουσμα. Επίσης από την εταιρεία κυκλοφορούν, μαζί με την αμερικάνικη The Reverberation Appreciation Society/ Austin Psych Fest, οι πολύ γνωστές psych συλλογές "The Reverb Conspiracy", με το τρίτο μέρος της να γίνεται διαθέσιμο πριν από ένα χρόνο περίπου.
Ο κατάλογος της Fuzz Club Records είναι αρκετά εντυπωσιακός, μιας και περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτά των Dead Skeletons, New Candys, The Woken Trees - με το απολαυστικό "Nnon" του 2013, Lola Colt, Radar Men From The Moon, The Lucid Dream, The Wands, Singapore Sling (που το 2014 κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό "The Tower of Foronicity") και φυσικά τους The Underground Youth. Οι τελευταίοι αποτελούν και προσωπική αδυναμία, ενώ το ντεμπούτο τους "Delirium" αποτέλεσε και την πρώτη κυκλοφορία της Fuzz Club. Το συγκρότημα από το Μάντσεστερ κυκλοφόρησε πέρσι το "Haunted" (αφού είχε προηγηθεί το EP "Beautiful & Damned" το 2014), μια από τις κορυφαίες δουλειές της χρονιάς - όπως άλλωστε και η αντίστοιχη των New Candys. To 2015 ακούσαμε τους νέους δίσκους των Sonic Jesus, που παρουσίασαν το θορυβώσες αλλά και τολμηρό διπλό άλμπουμ "Neither Virtue Nor Anger", των Singapore Sling με το "Psych Fuck", όπως επίσης και αυτούς των The Orange Revival, TAU, Throw Down Bones, 10000 Russos και πολλών ακόμα.
Ένα από τα δυνατά χαρτιά της εταιρείας είναι η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σειρά από split singles που έχει παρουσιάσει. Στο όγδοο μέρος αυτών των κυκλοφοριών συμμετέχουν οι White Hills και οι Radar Men From The Moon, με τις προηγούμενες να περιλαμβάνουν συγκροτήματα όπως οι A Place To Bury Strangers, The Telescopes, The Black Angels, The Myrrors και The Vacant Lots. Αξίζει επίσης να αναφέρω ότι στις συλλογές "The Reverb Conspiracy" έχουν συμπεριληφθεί και τα ελληνικά σχήματα των A Victim Of Society και των Acid Baby Jesus.
Το 2016 έχει ξεκινήσει το ίδιο δυνατά για την Fuzz Club Records με νέες δουλειές από τους Dead Skeletons, The Third Sound και Radar Men From The Moon ενώ αναμένονται οι δίσκοι των One Unique Signal,Tales of Murder and Dust και πολλών ακόμα. Με όπλο ένα εξαιρετικό κριτήριο για μπάντες που θα προκαλέσουν τον ακροατή και με την ποικιλία σύμμαχό της Fuzz Club, φαίνεται ότι θα συνεχίσει να αποτελεί ένα εξαιρετικό φίλτρο για καλή μουσική.
Μπορεί φέτος να μην άκουσα κάποια δουλειά που να μου χαρακτηρίσει την χρονιά (οι The Soft Moon έφτασαν πιο κοντά από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα σε αυτό), αλλά αυτό εξισορροπήθηκε από το γεγονός ότι συνολικά με κέρδισαν τόσα πολλά άλμπουμ που μου φτάνει για να θεωρώ το 2015 ως μια εξαιρετική δισκογραφική χρονιά. Επίσης συνεχίστηκαν να θολώνουν τα όρια μεταξύ μίνι κυκλοφοριών και κανονικού άλμπουμ. Με τις φυσικές πωλήσεις δίσκων να μειώνονται σταθερά, σε μια εποχή που κυριαρχεί το youtube, spotify και τα λοιπά, δεν υπάρχει η ανάγκη για τα περισσότερα συγκροτήματα (ιδίως τα πιο νέα) να συμπληρώσουν 10 - 12 κομμάτια ώστε να παρουσιάσουν μια ολοκληρωμένη δουλειά. EP's ή μικρότερα άλμπουμ πάντως, είχαμε πάρα πολλές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις και σε αυτό το τομέα.
No.10 Low & Behold - Uppers (Northern Records): Είναι συχνό πλέον φαινόμενο τα dark projects που προέρχονται από μέλη rock ή metal συγκροτημάτων να παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Αυτό ισχύει και για την περίπτωση των Καλιφορνέζων Low & Behold που αποτελούνται από τον Jason Martin των θορυβοποιών Starflyer 59 και τον Ryan Clark των metalcore Demon Hunter. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "Uppers" είναι ένα darkwave άλμπουμ με καθαρά νοσταλγικό χαρακτήρα και επιρροές από Depeche Mode μέχρι Sisters Of Mercy, με το αποτέλεσμα να είναι όμως τρομερά εθιστικό. Ιδίως το "Some People" απλά το έχει λιώσει στο repeat...
Ακούστε: "Some People", "Son Of Mine"
No.09 The Underground Youth - Haunted (Fuzz Club Records): Η κλασσική ταξιδιάρικη λογική του σχήματος πάνω στα σκοτεινά τοπία του δίσκου χαρίζει στη συνολική ακρόαση του "Haunted", το οποίο περιέχει μερικές από τις καλύτερες στιγμές στην πορεία της μπάντας. Οι Underground Youth στα καλύτερά τους... Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.
Ακούστε: "Self Inflicted", "Drown In Me"
No.08 Editors - In Dream (Play It Again Sam): Το "In Dream" είναι απλά το ποπ άλμπουμ της χρονιάς. Οι Editors καταφέρνουν με τον πέμπτο τους δίσκο να κάνουν να μοιάζει το "The Weight Of Your Love" σαν μια κακή παρένθεση, συνεχίζοντας ουσιαστικά από εκεί που τελείωσε το "In This Light And On This Evening". Στόχος τους, όπως είχαν δηλώσει οι ίδιοι, ήταν το άλμπουμ να είναι πιο πειραματικό και ταυτόχρονα πιο ποπ και πέφτουν μέσα και στα δυο. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το "In Dream" εδώ.
Ακούστε: "Life Is A Fear", "Marching Orders"
No.07 Soft Kill - Heresy (No Sun Recordings): Μπορεί να ξεκίνησαν πριν πέντε χρόνια σαν άλλη μια πολύ υποσχόμενη post-punk μπάντα, αλλά πλέον οι Soft Kill θεωρούνται από τα καλύτερα σχήματα στο είδος και το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Heresy", που είναι και η καλύτερή τους στιγμή μέχρι τώρα, έρχεται να πιστοποιήσει κάτι τέτοιο. Εννοείται δεν υπάρχει αδύναμη στιγμή στον δίσκο, αλλά είναι πραγματικά κρίμα να αποτελείται μόνο από έξι κομμάτια - ιδίως όταν υπάρχουν και τόσο εντυπωσιακά b-side όπως το "Whirl".
Ακούστε: "Selfish Love", "Hit The Floor"
No.06 Lunch - Let Us Have Madness Openly (Mass Media Records): Το "Let Us Have Madness Openly" φωνάζει την αγάπη του γκρουπ σε 80's σχήματα όπως οι The Chameleons και οι Sound μέχρι τους The Gun Club και τους Wipers, αποτελώντας ένα απολαυστικό άκουσμα χωρίς εμφανείς αδυναμίες. Από την σκηνή που μας έδωσε συγκροτήματα όπως οι Arctic Flowers, The Estranged, Shadowhouse, Underpass και Soft Kill, οι Lunch αποτελούν την τελευταία μεγάλη προσθήκη.
Ακούστε: "Not An Ocean", "Madness Openly"
No.05 New Candys - New Candys As Medicine (Picture In My Ear): Μπορεί το "New Candys As Medicine" να μοιάζει απλά άλλη μια psych κυκλοφορία, όμως ο shoegaze χαρακτήρας του δίσκου είναι ξεκάθαρος, όπως έντονα είναι και τα 80s darkwave/ post-punk στοιχεία, με ένα συνδυασμό που το κάνουν να ξεχωρίζει. Το άλμπουμ των Ιταλών περιέχει και το single της χρονιάς με τίτλο "Dark Love" που φέρει τη σφραγίδα των The Jesus And Mary Chain. Ολόκληρο το album review του "New Candys As Medicine" εδώ.
Ακούστε: "Dark Love", "Overall"
No.04 Future - Horizons (Requiem Pour Un Twister): Μετά από την πιο ψυχεδελική προσέγγιση των New Candys στους Jesus & Mary Chain, οι Future επιχειρούν μια πιο βρώμικη ηλεκτρονική. Οι Γάλλοι βασίζονται σε έναν εξαιρετικό ήχο και παραδίδουν με το "Horizons" έναν από τους πιο εντυπωσιακούς ντεμπούτο δίσκους της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την άποψή μου για το άλμπουμ εδώ.
Ακούστε: "Side Effects", "Colors"
No.03 Autobahn - Dissemble (Tough Love): Tο ντεμπούτο των Autobahn καταφέρνει να ξεφύγει από τα κλασσικά post-punk στεγανά, όντας αρκετά πιο σύνθετο για goth και πιο πλούσιο και εκλεπτυσμένο για μια punk μπάντα. Όλα αυτά συμπληρώνονται με την ιδανική δόση θορύβου, όπως άλλωστε θα περίμενα στη πρώτη δουλειά από μια μπάντα σαν τους Autobahn καθιστώντας την ακρόαση της ιδιαίτερα απολαυστική. Διαβάστε το album review του εξαιρετικού "Dissemble" εδώ.
Ακούστε: "Beautiful Place Τo Die", "Immaterial Man"
No.02 Sextile - A Thousand Hands (Felte): Πέρσι ήταν το άλμπουμ των Ritual Howls που βρέθηκε στην πεντάδα με τις κορυφαίες δισκογραφικές δουλειές για αυτό το blog, και φέτος έρχεται το ντεμπούτο των Sextile να φτάσει ένα βήμα πριν από την κορυφή και να προστεθεί στον ήδη πολύ αξιόλογο κατάλογο της Felte Records. Το συγκρότημα από το Λος Άντζελες δανείζεται στοιχεία από τη darkwave, surf punk, και shoegaze σκηνή παρουσιάζοντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα και αναπόφευκτα το ντεμπούτο άλμπουμ του 2015. Από μόνα τους κομμάτια όπως τα "I Can’t Stand It", "Smoke In The Eye" και "Visions Of You" δείχνουν ότι μπορούν να δώσουν μια νέα πνοή στο post-punk ιδίωμα, αλλά και να θεωρούνται ήδη κλασσικά.
Ακούστε: "Visions Of You", "Into The Unknown"
No.01 : The Soft Moon - Deeper (Captured Tracks): Οι The Soft Moon έχουν καταφέρει με τις επανειλημμένες εξαιρετικές κυκλοφορίες τους, δικαιωματικά να θεωρούνται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες darkwave μπάντες της εποχής μας. Το "Deeper" μπορεί σε ομοιογένεια και δύναμη να υστερεί οριακά από το "Zeros", αλλά ο Luis Vasquez συνεχίζει να εξελίσσει τον ήχο των The Soft Moon, δείχνοντας ότι του ταιριάζουν οι περισσότεροι στίχοι. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Deeper" εδώ. αλλά και για την εμφάνιση των The Soft Moon στην Αθήνα εδώ.
Ακούστε: "Wasting", "Far"
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.11 - 20
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.21 - 30
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.31 - 40
Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2015
Οι καλύτερες συναυλίες του 2015
Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2015 είναι:
10. Blanck Mass - The Great Confuso (Sacred Bones)
09. Sunflower Bean - Show Me Your Seven Secrets (Fat Possum)
08. Pawns - Eternal Return (s/r)
07. White Water - White Water (s/r)
06. Slow Riot - Cathedral (Straight Lines Are Fine)
05. The Foreign Resort – The American Dream (Moon Sounds)
04. Communions - Communions (Tough Love)
03. Static Palm - Static Palm (s/r)
02. The Agnes Circle - Modern Ideas (Manic Depression)
01. Holy Esque - Submission (Beyond The Frequency)
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.11 - 20
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.21 - 30
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.31 - 40
Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2015
Οι καλύτερες συναυλίες του 2015
Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2015 είναι:
10. Blanck Mass - The Great Confuso (Sacred Bones)
09. Sunflower Bean - Show Me Your Seven Secrets (Fat Possum)
08. Pawns - Eternal Return (s/r)
07. White Water - White Water (s/r)
06. Slow Riot - Cathedral (Straight Lines Are Fine)
05. The Foreign Resort – The American Dream (Moon Sounds)
04. Communions - Communions (Tough Love)
03. Static Palm - Static Palm (s/r)
02. The Agnes Circle - Modern Ideas (Manic Depression)
01. Holy Esque - Submission (Beyond The Frequency)
Αρχικά θα ήθελα να αναφερθώ στην διαρκώς ανερχόμενη Fuzz Club Records που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει όλο και περισσότερες εξαιρετικές κυκλοφορίες, προτείνοντας παράλληλα και μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα νέα συγκροτήματα. Όσο για τη συγκεκριμένη δουλειά, η κλασσική ταξιδιάρικη λογική του σχήματος πάνω στα σκοτεινά τοπία του δίσκου χαρίζει στη συνολική ακρόαση του "Haunted", το οποίο περιέχει μερικές από τις καλύτερες στιγμές στην πορεία της μπάντας. Οι Underground Youth στα καλύτερά τους... Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.
The story so far:
Οι The Underground Youth έχουν καταφέρει να παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα με κάθε κυκλοφορία τους και έχουν κερδίσει πολλούς φίλους, ακόμα και στα μέρη μας, με τον darkwave λογικής shoegaze ήχο τους. Η αλήθεια είναι ότι για τον προσανατολισμό της νέας τους δουλειάς, και διάδοχης του "The Perfect Enemy For God" του 2013, υπήρχαν καθαρά δείγματα από το περσινό "Beautiful & Damned" (EP Review), ένα από τα καλύτερα EP του 2014. Όπως και το EP που προηγήθηκε το "Haunted" βυθίζεται σε ακόμα μεγαλύτερα σκοτεινά βάθη, χαρίζοντας μας εννιά ζοφερά κομμάτια που δεν προσφέρονται για χαλαρές ακροάσεις και αποτελούν ένα από τα πιο μελαγχολικά σαραντάλεπτα της χρονιάς δια χειρός Fuzz Club Records.
Το κινηματογραφικό ξεδίπλωμα των κομματιών είναι φανερό σε όλο το άλμπουμ, όπως αυτό φαίνεται πιο χαρακτηριστικά στο εναρκτήριο και πρώτο single "Collapsing Into Night", ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι που στηρίζεται σε μια εξαιρετική κλιμάκωση και αποτελεί ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το επιβλητικό "Drown In Me", όπως και το σχεδόν επτάλεπτο κλείσιμο του "Returning To Shadow" που όμως μάλλον περισσότερο επαναλαμβάνεται. Ο θόρυβος που δημιουργούν το "Dreaming With Maya Deren", αλλά κυρίως τα "Slave" και "Deep Inside Of Me" σπάνια ακούγεται τόσο ελκυστικός. Φυσικά δεν μπορούσα να μην αναφερθώ στο κολλητικό ομώνυμο κομμάτι ή στο σύγχρονης οπτικής goth του "Self Inflicted" που απλά μαγεύει.
Η ταξιδιάρικη λογική του σχήματος πάνω στα σκοτεινά τοπία του δίσκου χαρίζει στη συνολική ακρόαση του "Haunted", το οποίο περιέχει μερικές από τις καλύτερες στιγμές στην πορεία της μπάντας. Οι Underground Youth στα καλύτερά τους...
Βαθμολογία: 8 / 10
Κάθε χρόνο γίνεται λόγος για το πόσο καλή μουσική χρονιά είναι αυτή που πέρασε, και έτσι έρχεται και η αναπόφευκτη σύγκριση με τις προηγούμενες. Αν και σίγουρα ο καθένας μπορεί να έχει ξεχωρίσει κάποια χρονιά κατά την οποία ταυτίστηκε με περισσότερες δουλειές (ίσως για μένα ήταν το 2011), το σύντομο διάστημα που έχει περάσει από τις τελευταίες κυκλοφορίες καθιστά μια τέτοια σύγκριση άτοπη, μιας και αυτές δεν έχουν δοκιμαστεί το ίδιο στον χρόνο. Επίσης, με χαρά είδα για άλλη μια χρονιά τις πωλήσεις των βινυλίων, αλλά και της κασέτας, να αυξάνονται. Φυσικά, δηλώσεις του τύπου το βινύλιο θα ξανακυριαρχήσει ή το cd θα πεθάνει και άλλες παρόμοιες, τις θεωρώ τουλάχιστον υπερβολικές, μιας και πιστεύω ότι μεγάλο μέρος της αύξησης αυτής είναι άλλη μια διάσταση της retro μόδας που κυριαρχεί. Φέτος πάντως, για άλλη μια χρονιά άκουσα πολλές και ενδιαφέρουσες δισκογραφικές προσπάθειες, με τις κορυφαίες μου όμως να μην είναι κάτι νέο αλλά άλμπουμ από αγαπημένα μου σχήματα.
No.10 The Blue Angel Lounge - A Sea Of Trees (A Recordings): Πολλοί κατέταξαν το συγκρότημα ως άλλη μια κόπια των Joy Division, αλλά οι οι πιο εξοικειωμένοι με το goth/ neofolk χώρο, δεν τους ξεχώρισαν τόσο για τη πρωτοτυπία του ήχου τους, όσο για τη δύναμη των συνθέσεων που απαρτίζουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ.
Ακούστε: "Winter", "Desolate Sands"
No.09 Trust - Joyland (Arts & Crafts): Μπορεί το 2012 οι Trust, με το ντεμπούτο τους "TRST" να αποτέλεσαν για μένα την ηλεκτρονική έκπληξη της χρονιάς, αλλά ο δεύτερος δίσκος τους μοιάζει να έχει ένα ακόμα πιο χορευτικό προσανατολισμό, με τα περισσότερα κομμάτια να είναι ικανά να σταθούν άνετα από electro goth dancefloors, μέχρι εντελώς mainstream χώρους. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Joyland" εδώ.
Ακούστε: "Rescue, Mister", "Are We Arc?"
No.08 Shiny Darkly - Little Earth (Crunchy Frog): Η Κοπεγχάγη και ο σκοτεινός punk ήχος έχουν γίνει πλέον δυο έννοιες συνυφασμένες. Από εκεί μας έρχονται και οι Shiny Darkly, μια post-punk μπάντα που με είχε ενθουσιάσει με τα πρώτα EP της, και στην οποία είχα αναφερθεί πριν λίγους μήνες εδώ.
Ακούστε: "Sacred Floor", "Diana"
No.07 Eagulls - Eagulls (Partisan): Όσοι την προηγούμενη χρονιά κόλλησαν με τον δίσκο των Savages και αναζητούν για τον φετινό αντίστοιχο, ας μην ψάξουν παραπέρα από το ομώνυμο ντεμπούτο των Eagulls. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο τη δημοσίευση για τη καλύτερη δισκογραφική δουλειά που άκουσα φέτος από νέα μπάντα, εδώ.
Ακούστε: "Tough Luck", "Possessed"
No.06 Total Control - Typical System (Iron Lung Records): Μετά από τέσσερα ΕΡ το ένα διαφορετικό από το άλλο, και ένα πρώτο άλμπουμ με τίτλο "Henge Beat", το οποίο πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα, το "Typical System" είναι το άλμπουμ που θα τους κάνει αρκετά πιο γνωστούς τους Total Control, όχι γιατί ασχολήθηκαν περισσότερα μουσικά μέσα, αλλά γιατί έχει τα κομμάτια για να ξεχωρίσει.... Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review εδώ.
Ακούστε: "Expensive Dog", "Flesh War"
No.05 Ritual Howls - Turkish Leather (Felte Records): Oι Ritual Howls, ένα darkwave τρίο από το Ντιτρόιτ, καταφέρνουν με τον δεύτερο δίσκο τους να σε παρασύρουν στον σκοτεινό κόσμο τους πιο αποτελεσματικά σχεδόν από οποιοδήποτε άλλη μπάντα φέτος... Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Turkish Leather" εδώ.
Ακούστε: "Take Me Up", "Helm"
No.04 Peter Murphy - Lion (Nettwerk): Tο "Lion" είναι άλλη μια καταπληκτική δουλειά από μεριάς Peter Murphy με μεγάλη ηχητική ποικιλία, που αν και βρίσκεται μισό βήμα πίσω από το ένατο, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του και εννοείται ένα από τα κορυφαία του 2014... Διαβάστε ολόκληρο το album review του "Lion" εδώ.
Ακούστε: "I Am My Own Name", "Hang Up"
No.03 The Smashing Pumpkins - Monuments To An Elegy (Martha's Music): Ο νέος δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το εξαιρετικό "Oceania", αποτελούμενο από κομμάτια που σίγουρα θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Billy Corgan δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί το ίδιο όνομα, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Pumpkins πάντα ήταν one-man band, ενώ είναι δύσκολο να αναδειχθεί περισσότερο μια τέτοια δουλειά όταν δεν υπάρχει πλέον αντίστοιχη σκηνή.
Ακούστε: "Drum + Fife", "One and All"
No.02 Interpol - El Pintor (Matador): Διάβασα αρκετά ότι ο νέος δίσκος των Interpol, είναι ότι καλύτερο κυκλοφόρησε το συγκρότημα μετά το 2004 και το "Antics" (διαβάστε εδώ το αφιέρωμα για τα καλύτερα άλμπουμ του 2004). Δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο, μιας και θεωρώ ότι το σχήμα δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ μέτρια δουλειά (εδώ το ομώνυμο άλμπουμ τους, που οι κριτικές - και όχι μόνο - το "έθαψαν" κανονικά, ήταν μέσα στους κορυφαίους μου δίσκους για το 2010). Σίγουρα η μπάντα αποτελεί ένα από τα μεγάλα κολλήματα μου, αλλά το "El Pintor" αποτελεί ένα απολαυστικό άκουσμα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ενώ και τα b-sides - "The Depths", "Malfeasance" και "What Is What" - θα μπορούσαν άνετα να συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο (album review).
Ακούστε: "Ancient Ways", "Twice As Hard"
No.01 The Twilight Sad - Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave (Fat Cat): Οι The Twilight Sad με τον νέο δίσκο (είχε προηγηθεί το εξαιρετικό "No One Can Ever Know" του 2012) δεν κυκλοφορούν μόνο μια από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές της χρονιάς, αλλά και την κορυφαία της καριέρας τους. Το τέταρτο άλμπουμ των Σκωτσέζων σε κερδίζει από το πρώτο άκουσμα και με κάθε επόμενο δένεσαι ακόμα περισσότερο. Μακάρι μετά την εμφάνισή τους στη χώρα μας πέρσι, να μας ξαναεπισκεφτούν και για τον νέο τους δίσκο. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave" εδώ.
Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2014 είναι:
No.10 The Mary Onettes - Portico (Labrador)
No.09 Jessica Hernandez & Τhe Deltas - Demons (Instant Records)
No.08 Twin Graves - Walk in Circles (s/r)
No.07 The New Flesh - The Absurd (Deranged Records)
No.06 Whirr & Nothing Split 12"(Run For Cover)
No.05 Anna Calvi - Strange Weather (Domino)
No.04 Viet Cong - Cassette (Mexican Summer)
No.03 The Underground Youth - Beautiful & Damned (Fuzz Club Records)
No.02 The Amount Of Light We Give Off - List (s/r)
No.01 Body Of Light - Limits Of Reason (Ascetic House)
Διαβάστε επίσης:















































