POEt'S SOUND: depeche mode

Top 10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1993

90s Σεπτεμβρίου 05, 2023

Για τον περισσότερο κόσμο το ντεμπούτο των Pearl Jam, το "Ten", είναι αξεπέραστο και το κορυφαίο άλμπουμ τους. Αυτό είναι απόλυτα λογικό μιας και μιλάμε για μια πραγματικά τέλεια δουλειά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και δίσκο σταθμό που άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει και best of . Θεωρώ ότι τουλάχιστον τα τρία πρώτα άλμπουμ των Pearl Jam είναι καθαρά δεκάρια, αλλά το "Vs." θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Είναι τόσες οι προσωπικές συνδέσεις και μνήμες που έχω συνυφασμένες με τον δεύτερο άλμπουμ των θρύλων από το Σιάτλ, που πάντα θα το επιλέγω έναντι των υπολοίπων.

Τι δισκογραφική χρονιά όμως που ήταν το 1993; Η παρακάτω δεκάδα θα μπορούσε να ονομάζεται λίστα με δέκα Νο.1 (ή τουλάχιστον 7). Είναι η χρονιά που οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν το κορυφαίο τους δίσκο με το "Siamese Dream", αν και το "Mellon Collie and the Infinite Sadness" μπορεί να φέρει σαφείς αντιρρήσεις στο τελευταίο. Οι Nirvana κυκλοφορούν τον τρίτο και τελευταίο δίσκο τους, με τον οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εμπορικό ήχο του "Nevermind" και τα καταφέρνουν με καταπληκτικά αποτελέσματα. Πέρα όμως από την φανταστική πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των Tool, στην Αμερική είχαμε ακόμα πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες από μπάντες όπως οι Monster Magnet, Melvins, Dinosaur Jr., The Afghan Whigs, Candlebox, The Breeders και Bad Religion (με το "American Jesus" που περιλαμβάνονταν στο άλμπουμ "Recipe For Hate" να γίνεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους).

Στην Αγγλία πάλι οι Depeche Mode εξακολουθούν να κατακτούν απάτητες κορυφές και να κυκλοφορούν άλλον ένα δίσκο που θα δημιουργήσει δική του σχολή, το "Songs Of Faith And Devotion". Οι Radiohead συνεχίζουν στη δική τους βρετανική εκδοχή του grunge, οι New Order εξακολουθούν να παρουσιάζουν καλούς δίσκους, χωρίς να φτάνουν τα επίπεδα τους στα 80s, και οι Slowdive κυκλοφορούν το "Souvlaki" ένα άλμπουμ - σημείο αναφοράς στην shoegaze σκηνή. Το britpop κύμα είναι έτοιμο να σαρώσει τα πάντα και αυτό φαίνεται από τις δουλειές των Blur, Suede, Manic Street Preachers, James και The Verve. Εξαιρετικές επίσης δουλειές με προέλευση από το Νησί, ήταν αυτές των PJ Harvey, New Model Army, The Levellers, Swervedriver και Cranes.

Σε πιο γκοθομεταλικά μονοπάτια οι θεοί Type O Negative κυκλοφορούν το ανυπέρβλητο "Bloody Kisses", ένα άλμπουμ που θα μνημονεύεται για πάντα, και οι Paradise Lost το πραγματικά τέλειο "Icon", το οποίο ρίχνει ακόμα περισσότερο φως στον νέο σκοτεινό δρόμο που ακολουθούν και μας προετοιμάζει για το μέλλον. Καλή χρονιά όμως και για το death doom metal με τις κυκλοφορίες των Anathema, Cathedral και My Dying Bride. Από την υπόλοιπη metal σκηνή μάλλον θα ξεχώριζα το "Chaos A.D." των Sepultura. Υπάρχουν επίσης τρεις δίσκοι από την Γερμανία, αυτοί των Einstürzende Neubauten, Deine Lakaien και KMFDM, που σε άλλη χρονιά θα ήταν πολύ πιθανό να βρίσκονταν στην κορυφαία δεκάδα. Τέλος δεν μπορούσα να μην αναφερθώ στην κορυφαία συλλογή του 1993, το "A Slight Case Of Overbombing: Greatest Hits Vol.1" των μοναδικών The Sisters Of Mercy.

10. New Order - Republic (London Recordings)

09. Slowdive - Souvlaki (Creation)

08. Radiohead - Pablo Honey (Parlophone)

07. Tool - Undertow (Zoo)

06. Depeche Mode - Songs Of Faith And Devotion (Mute)

05. Nirvana - In Utero (DGC Records)

04. Paradise Lost - Icon (Music for Nations)

03. Type O Negative - Bloody Kisses (Roadrunner)

02. The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (Virgin)

01. Pearl Jam - Vs. (Epic)

Share |

Ακούστε το My Cosmos Is Mine των Depeche Mode

depeche mode Μαρτίου 15, 2023

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1983

Bauhaus Μαρτίου 02, 2023

Το 1983 είχαμε κάποια πάρα πολύ σημαντικά ντεμπούτα με κυριότερα αυτά των REM, Sonic Youth, Swans και φυσικά των Metallica. Ας ξεκινήσω όμως από το τελευταίο που πολλά χρόνια μετά ξεπετάγονται μπάντες που έχουν το "Kill 'Em All" ως σημείο αναφοράς. Μαζί με τους δίσκους των Slayer, Iron Maiden, Ozzy Osbourne και Motörhead συνέβαλαν ώστε το 1983 να θεωρείται μια ιστορική χρονιά για το metal.

Επίσης υπάρχουν δυο μπάντες που κυκλοφορούν αντίστοιχους δίσκους που είναι αρκετά διαφορετικοί σε σχέση με αυτό που θα ακολουθήσει και θα χαράξει τη μουσική τους πορεία. Αυτοί είναι οι "With Sympathy" και "Into The Unknown" των Ministry και Bad Religion αντίστοιχα. Γενικότερα όμως από την Αμερική είχαμε πολλές ενδιαφέρουσες και ποικίλες σε ήχους κυκλοφορίες με πιο αξιόλογες αναφοράς αυτές των Wipers, Minor Threat, Hüsker Dü, Ramones και Social Distortion.

Ιδιαίτερης σημασίας πρώτα άλμπουμ είχαμε και από την Αγγλία, με το ομώνυμο των Southern Death Cult να είναι και το μοναδικό, πριν αυτοί εξελιχθούν σε Death Cult και τελικά στους ευρέως γνωστούς The Cult. Επίσης πρέπει να αναφέρω και τα πολύ αξιόλογα των The Waterboys και The The.

Αν και πρόκειται για E.P. (και γι' αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στην παρακάτω λίστα) η πιο αγαπημένη δουλειά από τη χρονιά είναι το "The Reptile House" E.P. των The Sisters Of Mercy που ήρθε μετά από μια σειρά από κορυφαία singles. Συνολικά όμως ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τον post-punk/ new wave ήχο Bauhaus, Sad Lovers And Giants, The Glove, Tears For Fears, Eurythmics, Killing Joke και Echo & The Bunnymen. Τέλος στροφή στον ήχο του, ακολουθώντας το πιο χορευτικό πνεύμα της εποχής, κάνει και ο David Bowie με το άλμπουμ "Let's Dance". H κορυφαία στιγμή της χρονιάς όμως ήταν το "Power, Corruption & Lies", ο δεύτερος δίσκος των New Order, με τον οποίο αρχίζουν να βάζουν τις βάσεις για το dance rock οικοδόμημά τους που θα μείνει στην ιστορία.

10. Xmal Deutschland - Fetisch (4AD Records)

09. Violent Femmes - Violent Femmes (Castle Recording Studios)

08. Sad Lovers And Giants - Feeding The Flame (Midnight Music)

07. Depeche Mode - Construction Time Again (Mute)

06. R.E.M. - Murmur (I.R.S. Records)

05. U2 - War (Island Records)

04. Metallica - Kill 'Em All (Megaforce Records)

03. The Chameleons - Script Of The Bridge (Statik)

02. Bauhaus - Burning From The Inside (Beggars Banquet)

01. New Order - Power, Corruption & Lies (Factory Records)

Share |

Οι Depeche Mode δημοσιοποίησαν το νέο τους κομμάτι

depeche mode Φεβρουαρίου 10, 2023

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1982

80s Μαΐου 29, 2022

Η δεκαετία του 80 χαρακτηρίζεται συνολικά από υπερβολή, κάτι που φυσικά ισχύει και στη μουσική. Το hard/ glam/ hair/ poser rock γνωρίζει ημέρες δόξας, με την Αμερική να κατέχει φυσικά τη μερίδα του λέοντος σε αυτή τη σκηνή, με μπάντες που, ανεξαρτήτως καλλιτεχνικής αξίας και αποτελέσματος, γεμίζουν στάδια εκεί που σε άλλες εποχές ίσως απευθύνονταν σε πολύ μικρότερα ακροατήρια. Αλλά επειδή τα συγκεκριμένα δεν είναι ακριβώς στα μουσικά μου γούστα, η παρακάτω λίστα αποτελείται ως επί τον πλείστων από αγγλικές μπάντες (με εξαίρεση αυτή των Βέλγων The Names, των The Lords Of The New Church που αποτελούν μια αγγλοαμερικανική μουσική σύμπραξη και των Αυστραλών The Birthday Party στο τελευταίο τους άλμπουμ πριν ο Nick Cave ξεκινήσει τη μεγαλειώδη πορεία του).

Το 1982 αποτελεί μια φανταστική χρονιά για τη new wave / post-punk σκηνή. Οι The Cure κυκλοφορούν το μνημειώδες "Pornography", ενώ και τα "A Kiss In The Dreamhouse", "The Sky's Gone Out" και "Epic Garden Music" των Siouxsie And The Banshees, Bauhaus και Sad Lovers And Giants αντίστοιχα, είναι δίσκοι - σταθμοί γενικότερα για τον συγκεκριμένο ήχο. Φυσικά υπήρξαν αρκετές ακόμα απολαυστικές δουλειές που δεν χώρεσαν στην συγκεκριμένα λίστα, όπως αυτές των The Fall, Cocteau Twins, Solid Space, The Sound, Killing Joke, The Damned, A Flock Of Seagulls αλλά και του "Rio" των Duran Duran (που περιλαμβάνει και ένα από τα αγαπημένα μου 80s κομμάτια - το "The Chauffeur").

Την ίδια χρονιά έχουμε και την αρχή του ιστορικού deathrock συγκροτήματος των Αμερικανών Christian Death. Φυσικά έχουμε και άλλες αξιόλογες δισκογραφικές προσπάθειες από την Αμερική, από τις οποίες ξεχωρίζω αυτές των Bad Religion, Sonic Youth, The Descendents και των The Gun Club.

10. The Lords Of The New Church - The Lords Of The New Church (Illegal Records)

09. The Clash - Combat Rock (CBS Records)

08. The Birthday Party - Junkyard (4AD Records)

07. The Names - Swimming (Les Disques du Crépuscule)

06. Depeche Mode - A Broken Frame (Mute Records)

05. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (Virgin)

04. Sad Lovers And Giants - Epic Garden Music (Midnight Music)

03. Bauhaus - The Sky's Gone Out (Beggars Banquet)

02. Siouxsie And The Banshees - A Kiss In The Dreamhouse (Polydor Records)

01. The Cure - Pornography (Fiction)

Share |

Έφυγε από τη ζωή ο Andy Fletcher των Depeche Mode

depeche mode Μαΐου 28, 2022

Share |

Ο Dave Gahan διασκευάζει Cat Power με τους Soulsavers

Cat Power Οκτωβρίου 09, 2021

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1981

4AD Records Φεβρουαρίου 28, 2021

To 1981 είναι μια χρονιά που θα είναι για πάντα συνυφασμένη στο μυαλό μου σαν τη στιγμή που έγινε η μετάβαση των Joy Division, μετά τη τραγική απώλεια του Ian Curtis ένα χρόνο πριν, σε New Order. Το σχήμα, ως τρίο αρχικά, κρατάει κάποιο υλικό που είχε δουλέψει ως Joy Division, τα κομμάτια "Ceremony" και "In Α Lonely Place", αλλά αρχίζει να χαράζει τη δική του διαφορετική πορεία. Μπορεί το τόσο ξεχωριστό στυλ των New Order να διαμορφώθηκε με τις επόμενες κυκλοφορίες και μπορεί το "Movement" να μην είναι ένας χαρακτηριστικός δίσκος για το σχήμα, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρόκειται για μια τέλεια δουλειά.

Από την άλλη οι The Cure, Bauhaus και Siouxsie and the Banshees συνεχίζουν να διαμορφώνουν τον darkwave - gothic ήχο με φανταστικά άλμπουμ όπως είναι τα "Faith", "Mask" και "Juju" αντίστοιχα. Αλλά τι να πει κανείς και για τον δεύτερο δίσκο των The Sound, το ασύλληπτο "From the Lions Mouth", που πολύ φυσιολογικά αποτελεί την κορυφαία τους στιγμή. Αν μπορούσα να βάλω στην πρώτη θέση τα άλμπουμ των New Order, The Cure, Bauhaus και The Sound θα τα έβαζα και τα τέσσερα, αλλά επειδή θα μου πάρει αιώνες να αποφασίσω πιο προτιμώ περισσότερο, είπα να κρατήσω την ίδια σειρά με αυτή του 1980 (με τη διαφορά των Joy Division σε New Order).

Μπορεί η επιτυχία που γνώρισαν οι Depeche Mode με τις επόμενες κυκλοφορίες τους να συντέλεσε στο να μην αναφέρεται συχνά το πόσο εξαιρετικός δίσκος είναι το "Speak & Spell", αλλά αποτελεί άλλη μια χρυσή σελίδα της ιστορίας της μπάντας στην οποία βρίσκουμε για τελευταία φορά τον Vince Clarke. Συνολικά όμως το 1981 αποτέλεσε μια από τις καλύτερες χρονιές γενικότερα για τη post-punk και new wave σκηνή. Και πως θα μπορούσε να μην ισχύει όταν είχαμε κυκλοφορίες σαν τις προαναφερθείσες, αλλά και πολλές ακόμα που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στην παρακάτω λίστα όπως αυτές των Simple Minds, Public Image Ltd., Echo & The Bunnymen, The Birthday Party, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Duran Duran, Soft Cell, Japan, The Teardrop Explodes και Au Pairs. Δυο ακόμα δουλειές στην οποίες θέλω να αναφερθώ είναι το "Computer World", που αποτελεί άλλον έναν εξαιρετικό δίσκο από τους Kraftwerk και το "Kollaps" που σηματοδοτεί την αρχή του τόσο ιδιαίτερου μουσικού ταξιδιού των Einstürzende Neubauten.

10. Section 25 - Always Now (Factory Records)

09. The Psychedelic Furs - Talk Talk Talk (Columbia)

08. The Human League - Dare (Virgin)

07. Modern English - Mesh & Lace (4AD Records)

06. Siouxsie and the Banshees - Juju (Polydor)

05. Depeche Mode - Speak & Spell (Mute)

04. The Sound - From the Lions Mouth (Korova)

03. Bauhaus - Mask (Beggars Banquet)

02. The Cure - Faith (Fiction Records)

01. New Order - Movement (Factory Records)

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1980

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1987

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1988

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1989

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1990

Bad Religion Αυγούστου 31, 2020

Η δεκαετία του 90 αποτέλεσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μουσική περίοδο και διαμόρφωσε ηχητικά πολλά από τα πράγματα που ακούμε σήμερα. Λίγο μετά την υπερβολή των 80s και τη μουντάδα και επιθετικότητα του grunge και του alternative rock γενικότερα, το 1990 υπήρξε μια αρκετά μεταβατική χρονιά. Για πολλά είδη υπήρξε μια φανταστική χρονιά, όπως στο metal με τις κυκλοφορίες των Megadeth, Slayer, Judas Priest, Pantera και πολλών ακόμα, ενώ για άλλα, όπως το grunge, το τελευταίο ήρεμο σκαλοπάτι πριν την καταιγίδα που θα ακολουθούσε. Παρόλο που μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου χρονιά από τη δεκαετία, την έχω στο μυαλό μου κυρίως για δυο άλμπουμ. Το "Violator" που εκτόξευσε τους Depeche Mode σε superstar επίπεδα παγκοσμίως, αλλά και για το απολαυστικό "Vision Thing", αν και υποδεέστερο από τα προηγούμενα δυο, αποτέλεσε τη τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των The Sisters of Mercy.

10. The Dubrovniks‎– Audio Sonic Love Affair (Normal)

09. Happy Mondays - Pills 'N' Thrills And Bellyaches (Factory Records)

08. Ride - Nowhere (Creation Records)

07. Bad Religion - Against The Grain (Epitaph)

06. Nick Cave & The Bad Seeds - The Good Son (Mute)

05. Sonic Youth - Goo (DGC Records)

04. Fields Of The Nephilim - Elizium (Beggars Banquet)

03. The Mission - Carved In Sand (Mercury)

02. Depeche Mode - Violator (Mute)

01. The Sisters of Mercy – Vision Thing (Merciful Release)

Αν όμως έπρεπε να αναφερθώ σε ένα κομμάτι που μου έρχεται πιο έντονα στο μυαλό από το 1990, θα έλεγα...brother, sister, give me, give me, deliverance, deliver me...

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1994

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1995

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1996

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1997

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1998

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1999

Share |

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Austra Ιανουαρίου 22, 2018

Κάθε χρόνο στο κλασσικό μουσικό απολογισμό της χρονιάς, γίνεται λόγος για ποσό καλή ή κακή ήταν δισκογραφικά η χρονιά που πέρασε. Φυσικά η παραγωγή είναι πολύ μεγάλη, οπότε είναι στο χέρι του ακροατή, τι θα επιλέξει να ακούσει και πόσα από όλα αυτά θα του μείνουν. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο "ρίσκο", μιας και το διάστημα είναι πολύ μικρό για να κριθούν αυτές οι δουλειές. Πόσες φορές έχει συμβεί άλμπουμ που έχουν ενθουσιάσει τον πρώτο καιρό, να αποτελούν μετά από λίγα χρόνια, μια απλή αναφορά και άλλα που έχουν "ωριμάσει" εξαιρετικά να απαιτούν όλο και περισσότερες ακροάσεις;

Η παρακάτω, και πρώτη για φέτος λίστα, περιλαμβάνει άλμπουμ που με εξέπληξαν ευχάριστα, όπως ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Liam Gallagher, που είναι μάλλον ότι καλύτερο έχει παρουσιάσει κάποιο μέλος των Oasis εδώ και είκοσι χρόνια. Αλλά και γκρουπ όπως οι Queens of the Stone Age, Royal Blood, Kasabian, Depeche Mode επανήλθαν με αρκετά δυναμικά με αξιόλογες δουλειές, ενώ οι Wire βρίσκονται κάθε χρόνο στη συγκεκριμένη λίστα με το ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ μετά το άλλο. Από την άλλη ο Morrissey κατάφερε να μας απασχολήσει άλλη μια φορά, όμως πέρα από τις πάντα "ενδιαφέρουσες" δηλώσεις του παρουσίασε και έναν πολύ αξιόλογο δίσκο. Αναλυτικά όμως:

No.40 The Underground Youth - What Kind Of Dystopian Hellhole Is This? (Fuzz Club Records): Οι The Underground Youth, που είναι αρκετά αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, μας έχουν συνηθίσει στο να κυκλοφορούν αξιόλογες δουλειές και ο νέος τους δίσκος δεν απογοητεύει, περιέχοντας μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει το σχήμα από το Μάντσεστερ.

Ακούστε: "Alice", "America"

No.39 Austra - Future Politics (Domino): Ίσως η μεγαλύτερη διαφορά του "Future Politics" σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες είναι ότι εδώ η Stelmanis έχει ένα μήνυμα να περάσει και όπως φαίνεται και από τον τίτλο του άλμπουμ, αποτελεί ότι πιο πολιτικοποιημένο έχει παρουσιάσει. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το φετινό άλμπουμ των Austra εδώ.

Ακούστε: "I Love You More Than You Love Yourself", "Utopia"

No.38 Me And That Man - Songs Of Love And Death (Cooking Vinyl): Ο Adam "Nergal" Darski είναι γνωστός ως ο frontman των Behemoth. Για το νέο του project αφήνει στην άκρη το black metal του βασικού του σχήματος, για χάρη ενός πιο country, dark americana ήχου, στο ύφος των Wovenhand, και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει απόλυτα.

Ακούστε: "My Church Is Black", "Magdalene"

No.37 Depeche Mode - Spirit (Columbia): Μπορεί οι Depeche Mode να έχουν φανατικό κοινό αλλά, όπως είχα παρατηρήσει, το ενδιαφέρον για νέο υλικό από το σχήμα είχε ατονήσει. Αυτό το έργο είχε κυρίως να επιτελέσει το "Spirit" και το καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Διαβάστε αναλυτικά για το νέο άλμπουμ των Depeche Mode εδώ.

Ακούστε: "Where’s The Revolution", "No More (This Is The Last Time)"

No.36 Wire - Silver / Lead (Pink Flag): Το "Silver / Lead" είναι το τρίτο συνεχόμενο άλμπουμ των Wire τα τρία τελευταία χρόνια, οι οποίοι είναι πλέον μόνιμοι της συγκεκριμένης λίστας. Φυσικά αν μπορούσα να διαλέξω κομμάτια και από τα τρία άλμπουμ θα έφτιαχνα έναν κορυφαίο δίσκο, αλλά και η νέα τους δουλειά μας χαρίζει άλλο ένα απολαυστικό άκουσμα.

Ακούστε: "Short Elevated Period", "Diamonds In Cups"

No.35 Royal Blood - How Did We Get So Dark? (Warner): Μπορεί οι Royal Blood να μην αλλάζουν και πολύ την επιτυχημένη συνταγή του ντεμπούτο τους, αλλά με το "How Did We Get So Dark?" μας παραδίδουν άλλο ένα πολύ αξιόλογο και απίστευτα διασκεδαστικό ροκ άλμπουμ, γεμάτο καλές στιγμές.

Ακούστε: "I Only Lie When I Love You", "Lights Out"

No.34 Kasabian - For Crying Out Loud (Columbia): Μπορεί το νέο άλμπουμ των Kasabian να μην φτάνει στα επίπεδα του "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" ή και του "Velociraptor!", αλλά αποτελεί σημαντική βελτίωση από την προηγούμενη δουλειά τους. Το σίγουρο είναι ότι τα κομμάτια του νέου άλμπουμ ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε από κοντά στην πρόσφατη επίσκεψη των Kasabian για λογαριασμό του Ejekt Festival 2017. Διαβάστε το album review του "For Crying Out Loud" εδώ.

Ακούστε: "Ill Ray (The King)", "Bless This Acid House"

No.33 Queens Of The Stone Age - Villains (Matador Records): Η νέα δουλειά της μπάντας του Josh Homme είναι όλα όσα θα περίμενε κανείς. Ένα δυνατό άλμπουμ λοιπόν, πιο "χορευτικό", που κυρίως όμως καταφέρνει να συντηρήσει και ακόμα και να μεγαλώσει τον μύθο των Queens Of The Stone Age.

Ακούστε: "The Way We Used To Do", "The Evil Has Landed"

No.32 Liam Gallagher - As You Were (Warner): O τραγουδιστής των Oasis αποφάσισε επιτέλους να κυκλοφορήσει το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό, κερδίζοντας παράλληλα την μάχη των Gallagher αφού και ο Noel κυκλοφόρησε φέτος δίσκο. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το "As You Were" περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια, στο γνωστό Oasis ύφος, μετά το "Be Here Now".

Ακούστε: "Wall Of Glass", "For What It's Worth"

No.31 Morrissey - Low In High School (BMG): Μετά από τις διάφορες περιπέτειές του με τις δισκογραφικές εταιρείες τρία χρόνια πριν, ο Morrissey βρήκε νέα στέγη και επέστρεψε με νέα δουλειά τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Το "Low In High School" είναι ίσως ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Moz μετά το "You Are the Quarry" του 2004.

Ακούστε: "Spent The Day In Bed", "Jacky’s Only Happy When She’s Up On The Stage"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Τα 10 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2017

Share |

Οι Depeche Mode διασκευάζουν το Heroes του David Bowie

Covers Σεπτεμβρίου 30, 2017

Share |

Νέο βίντεο από τους Depeche Mode για το Cover Me

Anton Corbijn Σεπτεμβρίου 15, 2017

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1997

Best Of 1997 Ιουλίου 17, 2017

Ο περισσότερος κόσμος έχει συνδέσει μουσικά το 1997 με την κυκλοφορία του "Ok Computer" από τους Radiohead. Στις μέρες μας έχω διαβάσει λίστες που το κατατάσσουν ακόμα και ως το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, αλλά είναι φυσιολογικές και κάποιες υπερβολές, μιας και η μπάντα απέκτησε, κυρίως από εκείνον τον δίσκο και μετά, ένα ευρύ και πολύ φανατικό κοινό. Αν και αδιαμφισβήτητα πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή δουλειά, πρέπει να ανήκω στην πολύ μικρή μερίδα ανθρώπων (αν υπάρχει καν), που θεωρεί το "The Bends" ανώτερο. Συνολικά όμως ήταν μια πολύ περίεργη εποχή για την δεκαετία του 90, με τα κυρίαρχα μουσικά είδη μέχρι τότε, britpop και grunge, να έχουν "πεθάνει", ενώ προετοιμαζόταν η νέα μόδα του nu metal.

Από την παρακάτω λίστα λείπουν αρκετά αξιόλογα άλμπουμ εκείνης της χρονιάς, όπως αυτά των Morrissey, Dinosaur Jr., Foo Fighters, The Tea Party, Faith No More, Mogwai, Silverchair, Primal Scream, The Offspring, Deftones, Sleater-Kinney, Monaco (το προσωπικό project του Peter Hook των Joy Division/ New Order που περιείχε το αγαπημένο μου "What Do You Want From Me?") και πολλά ακόμα.

Αν έπρεπε να σταθώ όμως σε κάποιες δουλειές, θα ξεχώριζα αυτή του David Bowie, με το υπερβολικά υποτιμημένο "Earthling" στο οποίο συνεργάζεται με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails, το "Ultra" των Depeche Mode, που περιείχε μόνο επιτυχίες, το σπαρακτικό "The Boatman's Call" του Nick Cave και φυσικά το έκτο άλμπουμ των Paradise Lost. Οι Βρετανοί gothic metallers ακολουθούν μια πιο Sisters Of Mercy προσέγγιση και παραδίδουν το καταπληκτικό "One Second" (το οποίο επανακυκλοφορεί στις 14 Ιουλίου). Θα ακολουθήσουν αρκετοί αξιόλογοι δίσκοι μέχρι και σήμερα, αλλά ίσως αυτό να ήταν ο τελευταίος πραγματικός μεγάλος δίσκος της καριέρας τους.

10. Blur - Blur (Food Records)

09. The Verve - Urban Hymns (Hut Records)

08. Oasis - Be Here Now (Creation Records)

07. Rammstein - Sehnsucht (Slash Records)

06. Dreadful Shadows - Buried Again (Nuclear Blast)

05. David Bowie - Earthling (BMG)

04. Radiohead - Ok Computer (Parlophone/ Capitol)

03. Depeche Mode - Ultra (Mute)

02. Nick Cave & The Bad Seeds - The Boatman's Call (Mute)

01. Paradise Lost - One Second (Music For Nations)

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1996

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1995

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1994

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1987

4AD Records Ιουλίου 09, 2017

Η φετινή μου αναδρομή ξεκινάει, όπως κάθε χρόνο, με ένα μουσικό ταξίδι τριάντα χρόνια πίσω. Το 1987 είχε τόσο μεγάλη και αξιόλογη δισκογραφική παραγωγή (κάτι που ισχύει σε μεγάλο ποσοστό για όλη τη δεκαετία του 80), που θα μπορούσα να παραθέσω είκοσι ή τριάντα άλμπουμ και πάλι κάποια εξαιρετικά να μείνουν έξω από την παρακάτω λίστα. Περισσότερο όμως το 1987 το έχω συνδέσει με τον δεύτερο δίσκο των The Sisters Of Mercy, με τον Andrew Eldritch να αποδεικνύει ότι μπορεί να τα καταφέρει εξίσου μοναδικά και χωρίς την βοήθεια των Wanyne Hussey και Craig Adams.
Αναμφίβολα ένα από τα συγκροτήματα που κυριαρχούν στα 80s είναι The Cure, οι οποίοι κυκλοφορούν τον έναν φανταστικό δίσκο μετά τον άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους The Jesus And Mary Chain και Depeche Mode. Δυστυχώς όμως ήταν η χρονιά που οι The Smiths κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δουλειά, αλλά τουλάχιστον μας άφησαν με άλλη μια κορυφαία δισκογραφική στιγμή.
Αξίζει επίσης να αναφερθώ σε δυο συλλογές, το "Substance" των New Order, η οποία περιελάμβανε όλα τα singles που η μπάντα αρνιόταν να συμπεριλάβει στα κανονικά άλμπουμ της, που έγινε η πιο επιτυχημένη εμπορικά κυκλοφορία τους μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά και το "Through The Looking Glass", με διασκευές από Iggy Pop και Krafwerk μέχρι Billie Holiday και Dod Dylan, των Siouxsie And The Banshees. Όπως ανέφερα και στην αρχή της ανάρτησης, το 1987 παρουσιάστηκαν καταπληκτικά άλμπουμ, όπως αυτά των Anne Clark, Sad Lovers And Giants, Swans, Love And Rockets, Sonic Youth, The Psychedelic Furs, Jane's Addiction, Pulp, The Wedding Present, Wire, Primal Scream, Dinosaur Jr., Pixies, Public Image Ltd, Green River, The Sound και τόσων πολλών ακόμα, όμως τα κορυφαία μου δέκα είναι:

10. Echo & the Bunnymen - Echo & the Bunnymen (Sire)
09. REM - Document (I.R.S. Records)

08. Dead Can Dance - Within The Realm Of A Dying Sun (4AD)
07. Pink Turns Blue - If Two Worlds Kiss (Fun Factory!)
06. Fields Of Nephilim - Dawnrazor (Situation Two)
05. Depeche Mode - Music For The Masses (Sire)
04. The Smiths - Strangeways. Here We Come (Rough Trade)
03. The Jesus And Mary Chain - Darklands (Warner Bros. Records)
02. The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (Fiction Records)
01. The Sisters Of Mercy - Floodland (Merciful Release)

Διαβάστε επίσης:
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986

Share |

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 μέχρι τώρα...

4AD Records Ιουλίου 02, 2017

Το 2017 έχει συνδεθεί μέχρι τώρα με την δισκογραφική επιστροφή, μετά από πολλά χρόνια, μεγάλων ονομάτων, όπως οι The Jesus And Mary Chain, Slowdive, Ride και πολλών ακόμα. Η γενικότερη πολιτική κατάσταση, αλλά και οι πρόσφατες εκλογές σε Αγγλία και Αμερική, αρχίζει να μας χαρίζει όλο και περισσότερες μπάντες με σαφώς πιο πολιτικοποιημένο ύφος. Το μουσικό σκηνικό συνεχώς αλλάζει, με όλο και πιο πολλά "διαφορετικά" συγκροτήματα να βρίσκουν απήχηση σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Η ηχητική ποικιλία είναι μεγάλη (να ξεφύγουμε λίγο από την ψυχεδέλεια), ενώ η Αυστραλία συνεχίζει να μας προσφέρει αξιόλογες μπάντες από οποιοδήποτε είδος. Οι δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα μέσα στη φετινή χρονιά μέχρι αυτή τη στιγμή είναι πολλές, όπως αυτές των Modern English, Sonic Jesus, Algiers, Idles, Wire, Me And That Man και πολλών ακόμα συγκροτημάτων (στις οποίες θα αναφερθώ συνολικά στο τέλος της χρονιάς), όμως δέκα από τις κορυφαίες τις οποίες παρουσίασα σε αυτό το blog, είναι (κατάταξη βάση ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. She Pleasures Herself ‎– Fetish (4 Ιανουαρίου, Manic Depression)

02. Drab Majesty - The Demonstration (20 Ιανουαρίου, Dais Records)

03. Priests - Nothing Feels Natural (27 Ιανουαρίου, Sister Polygon)

04. Fufanu ‎- Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)

05. POW! - Crack An Egg (10 Φεβρουαρίου, Castle Face)

06. Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (3 Μαρτίου, 4AD)

07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)

07. The Jesus & Mary Chain - Damage And Joy (24 Μαρτίου, Warner)

08. Future Islands - The Far Field (7 Απριλίου, 4AD)

10. Slowdive - Slowdive (5 Μαΐου, Dead Oceans)

Share |

Album Review: Depeche Mode - Spirit (Columbia)

Album Reviews Μαΐου 07, 2017

Το "Spirit" αποτελεί αισίως το δέκατο τέταρτο άλμπουμ των Depeche Mode και είναι λίγα τα πράγματα που μπορούν να γραφτούν ή να ειπωθούν ακόμα για ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά σχήματα των τριών τελευταίων δεκαετιών. Μέχρι και το τέλος των 90s κυκλοφορούσαν τον έναν καταπληκτικό δίσκο μετά τον άλλον. Μετά το "Exciter", που δεν μπορούσε με τίποτα να συγκριθεί με τα άλμπουμ που διαδέχτηκε, με εξέπληξε πολύ ευχάριστα το εντυπωσιακά αξιόλογο "Playing The Angel" του 2005. Ακολούθησε η χειρότερη δουλειά της καριέρας τους, το "Sounds Of The Universe" του 2009, αλλά και το αρκετά μέτριο για τα επίπεδά τους "Delta Machine" πριν από τέσσερα χρόνια (μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το τελευταίο εδώ).

Μπορεί οι Depeche Mode να έχουν φανατικό κοινό αλλά, όπως είχα παρατηρήσει, το ενδιαφέρον για νέο υλικό από το σχήμα είχε ατονήσει. Αυτό το έργο είχε κυρίως να επιτελέσει το "Spirit" και το καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Ανεξάρτητα από το αν η επιστροφή τους σε ένα πολιτκοποιημένο άλμπουμ αποτελεί ένα διαφημιστικό κόλπο ή όχι, είναι κάτι που μπορούν να παρουσιάσουν με επιτυχία, όπως άλλωστε έχουν αποδείξει και στο παρελθόν. Το σημαντικό πάντα είναι το νόημα, το πως αυτό εκφράζεται και πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Οπότε εύλογη ήταν η επιλογή του "Where’s The Revolution" ως πρώτο single, με τον Gahan να αναρωτιέται "Where's the revolution, come on people you're letting me down". Μουσικά πάντως το κομμάτι δεν είναι από τις δυνατές στιγμές του "Spirit", μιας και μοιάζει σαν ένα έμεινε από τις ηχογραφήσεις του "Delta Machine". Σε αυτές συγκαταλέγεται το επιθετικό "Scum", το πιο χορευτικό "You Move", αλλά και το "So Much Love" που μας ταξιδεύει πίσω σε "Ultra" εποχές. Το εναρκτήριο "Going Backwards" μπορεί να αναρωτιέται για το μέλλον, αλλά σίγουρα μας γυρίζει στις καλύτερες μέρες του γκρουπ και θα αποτελέσει ιδανικό ξεκίνημα για την επικείμενη περιοδεία των Depeche Mode, η οποία ως συνήθως θα περάσει και από την Ελλάδα. Το κλείσιμο του "Spirit" έρχεται με το "No More (This Is the Last Time)", ένα τυπικό depeche και παράλληλα τόσο κολλητικό κομμάτι, και το "Fail" που αποτελεί μια υπέροχη μπαλάντα του Gore που τραγουδάει ο ίδιος. Για την ώρα το "Spirit" αρκεί αλλά ελπίζω σε τέσσερα χρόνια να επιστρέψουν με κάτι ακόμα καλύτερο.

Βαθμολογία: 7 / 10

Share |