Η αρχή της συγκεκριμένης δεκαετίας αποτέλεσε και μια από τις κορυφαίες της, δισκογραφικές χρονιές. Ένα από τα βασικότερα ερωτήματα για τους Joy Division ήταν το πως ακολουθείς ένα από τα τελειότερα άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν ποτέ όπως το "Unknown Pleasures"; Για το θρυλικό συγκρότημα από το Μάντσεστερ η απάντηση ήταν απλή. Με έναν δίσκο ακόμα πιο μαύρο, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό που καταφέρνει να σταθεί επάξια δίπλα στον προκάτοχό του. Το "Closer" είναι ένα τέλειο άλμπουμ μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια (όπως το ταιριαστό εξώφυλλο). Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αυτοκτονία του Ian Curtis μας στέρησε μια μεγάλη μουσική μορφή και τη δυνατότητα να δούμε πως θα εξελίσσονταν το σχήμα, αλλά τουλάχιστον μας χάρισε τους New Order. Πολλοί θυμούνται το 1980 μόνο και μόνο για το δεύτερο άλμπουμ των Joy Division.

Όμως το "Seventeen Seconds" των The Cure θα μπορούσε να βρεθεί στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ στις περισσότερες από τις άλλες χρονιές της δεκαετίας. Όπως και οι Joy Division, έτσι και ο Robert Smith και η παρέα του έβαλαν τις βάσεις για πολλές darkwave/ goth μπάντες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια. Αλλά και οι Talking Heads με τον Brian Eno στην παραγωγή, παραδίδουν άλλη μια εξαιρετική δουλειά στην οποία πειραματίζονται ακόμα περισσότερο. Επίσης μια δεκάδα από άλμπουμ δεν μπορεί να χωρέσει τις καταπληκτικές προσπάθειες από τους Killing Joke, The Fall, Tom Waits, The Clash, Simple Minds, Dead Kennedys, Visage, Gary Numan, Ultravox, The Psychedelic Furs και από πολλές ακόμα μπάντες. Μπορεί η παρακάτω λίστα να είναι post-punk/ new wave προσανατολισμένη, λόγω και προσωπικού γούστου, αλλά το 1980 κυκλοφόρησαν αξιόλογοι δίσκοι από πάρα πολλά είδη, όπως αυτοί των AC/DC, Motörhead, Judas Priest ή των Black Sabbath που θεωρούνται σταθμοί για τον κλασσικό ροκ/ μέταλ χώρο.

10. U2 - Boy (Island Records)

09. David Bowie - Scary Monsters (And Super Creeps) (RCA)

08. The Teardrop Explodes - Kilimanjaro (Fontana)

07. Echo & The Bunnymen - Crocodiles (Korova)

06. Siouxsie And The Banshees - Kaleidoscope (Polydor)

05. Talking Heads - Remain In Light (Sire Records)

04. The Sound - Jeopardy (Korova)

03. Bauhaus - In The Flat Field (4AD)

02. The Cure - Seventeen Seconds (Fiction)

01. Joy Division - Closer (Factory Records)

Δεν μπορούσα φυσικά να μην αναφερθώ σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, αλλά οι Joy Division επέλεξαν να μην το συμπεριλάβουν στο "Closer":

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1987

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1988

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1989

Από το 2001 όταν και σχηματίστηκαν και με επτά άλμπουμ στο ενεργητικό τους, οι Deerhunter έχουν αποκτήσει ένα αρκετά μεγάλο κοινό. Αυτό σε μεγάλο βαθμό το οφείλουν στο γεγονός ότι δεν έμειναν κολλημένοι σε ένα συγκεκριμένο ήχο, αλλά προσθέτοντας συνεχώς νέα στοιχεία, άνοιξαν αρκετά τη μουσική τους παλέτα. Φέτος τον Ιανουάριο κυκλοφόρησαν το όγδοο άλμπουμ της καριέρας τους με τίτλο "Why Hasn't Everything Already Disappeared?" από την 4AD Records. Η περιοδεία για τη νέα τους δουλειά θα τους φέρει για πρώτη φορά και από την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα οι Deerhunter θα βρεθούν στη σκηνή Fuzz Live Music Club την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου.

Οι The National αποτελούν μια από εκείνες τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που δύσκολα σε απογοητεύουν. Προς τιμήν τους δεν προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν ένα δεύτερο "Boxer" 'η ένα δεύτερο "High Violet" που θεωρούνται από πάρα πολλούς ως οι κορυφαίες δουλειές τους. Κινούμενοι πάντα στον προσωπικό τους ύφος προσπαθούν να διαφοροποιηθούν όσο μπορούν με κάθε κυκλοφορία. Φυσικά το προ δυο ετών "Sleep Well Beast" (μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του εδώ), παρόλο που ήταν αρκετά αξιόλογο έμοιαζε σαν να άρχισε από εκεί που τελείωσε το εξαιρετικό "Trouble Will Find Me" του 2013.

Και τι πιο χαρακτηριστικό για το συγκρότημα από την πολύ όμορφη και ευαίσθητη φωνή του Matt Berninger; Μάλλον αυτό σκέφτηκαν και οι National για το νέο τους άλμπουμ και αποφάσισαν να περάσουν τα φωνητικά του Berninger σε πολλά κομμάτια σε δεύτερο πλάνο πλαισιώνοντας τα, με μερικές εξαιρετικές γυναικείες φωνές. Η επιλογή των Lisa Hannigan, Mina Tindle, Kate Stables, Sharon Van Etten και Gail Ann Dorsey μόνο τυχαία δεν είναι αφού ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος τους. Σίγουρα πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή, μιας και πολλοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο Berninger και τα φωνητικά του είναι οι The National, αλλά το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο σε μεγάλο βαθμό. Βασικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα πολύ έξυπνο πείραμα, αφού χωρίς να αλλάξουν και πολλά μουσικά κατάφεραν να παρουσιάσουν ένα πιο "φρέσκο" αποτέλεσμα. 

Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το πρώτο κιόλας single του δίσκου, το "You Had Your Soul with You" με την Gail Ann Dorsey, η οποία έκανε δεύτερα φωνητικά στο συγκρότημα του David Bowie, να συμπληρώνει ιδανικά τον Berninger, όπως άλλωστε και στο "Hairpin Turns". Στο "Not in Kansas" συμμετέχει και η Lisa Hannigan με τον Berninger σε έναν πιο Cave, Waits ρόλο. Η τελευταία "λάμπει" στο "So Far So Fast", ενώ η Sharon Van Etten ανεβάζει επίπεδο το πολύ όμορφο και περίεργο "The Pull of You". Επίσης επιτέλους βρίσκει χώρο σε άλμπουμ και το "Ryaln", ένα κομμάτι που το έχει πρωτοπαρουσιάσει το σχήμα το 2011 αν και τώρα "εμφανίζεται" και η Kate Stables, λίγο πριν το κλείσιμο του "I Am Easy to Find", το οποίο έρχεται με το ονειρικό "Light Years". 

Στις κορυφαίες στιγμές του "I Am Easy to Find" θα έβαζα το "Quiet Light", που θυμίζει λίγο πρόσφατους Arcade Fire, όπως και τα "Roman Holiday" και "Where Is Her Head" με τις συμμετοχές των Gail Ann Dorsey και Eve Owen αντίστοιχα. Δυστυχώς μέσα σε 16 κομμάτια και σχεδόν εξήντα τέσσερα λεπτά (ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος του γκρουπ) υπάρχουν και αρκετά βαρετά κομμάτια. Συνολικά όμως, όπως ανέφερα και προηγουμένως, το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο και το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Είμαι σίγουρος ότι οι The National θα συνεχίσουν να εξερευνούν τον ήχο τους, ίσως πέρνοντας λίγα περισσότερα ρίσκα για την επόμενη κυκλοφορία τους.

Βαθμολογία: 7 / 10

Πέντε ημέρες έμειναν για την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των The National. Το σχήμα έχει κάνει διαθέσιμα μέχρι τώρα από το "I Am Easy to Find", τα κομμάτια "You Had Your Soul With You" και "Light Years". Το "Hairpin Turns" είναι το τρίτο κομμάτι που κάνουν γνωστό από την επερχόμενη δουλειά τους, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο παρακάτω βίντεο του Mike Mills.

Σε ένα μήνα οι The National θα κυκλοφορήσουν τον νέο τους δίσκο με τίτλο "I Am Easy to Find" (17 Μαΐου, 4AD Records). Νωρίτερα το σχήμα έκανε γνωστό το κομμάτι "You Had Your Soul With You". Τώρα οι The National έκαναν διαθέσιμο άλλο ένα κομμάτι από το διάδοχο άλμπουμ του "Sleep Well Beast", το "Light Years", το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο επίσημο βίντεο που γύρισε το συγκρότημα για αυτό.

Έχουν περάσει δυο χρόνια από τη κυκλοφορία του "Sleep Well Beast", ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2017, και οι The National επιστρέφουν με νέα δουλειά. Αυτή θα ονομάζεται "I Am Easy to Find" και θα είναι διαθέσιμη στις 17 Μαΐου από τη 4AD Records, Το "You Had Your Soul with You" αποτελεί το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ των The National, στο οποίο θα συμμετέχουν οι Gail Ann Dorsey, Sharon Van Etten, Lisa Hannigan, Mina Tindle και Kate Stables.

Το 2019 μετράει μόνο λίγες ημέρες αλλά ήδη δείχνει ότι μπορεί να αποτελέσει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα χρονιά της δεκαετίας, κρίνοντας πάντα από τις δουλειές που έχουν ανακοινωθεί αλλά και από αυτές που αναμένονται να ανακοινωθούν. Γνωρίζω ότι κάθε χρόνο λέγεται το ίδιο "αστείο", αλλά η φετινή χρονιά συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να είναι αυτή που θα ακούσουμε το νέο άλμπουμ των Tool. Φυσικά αναμένονται και οι νέες δουλειές των Pearl Jam, My Bloody Valentine, L7, Rammstein, Slipknot, The Cure και πολλών ακόμα, για τις οποίες όμως δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες. Οπότε οι δέκα επιβεβαιωμένοι επερχόμενοι δίσκοι για το πρώτο τρίμηνο του 2019 που έχω ξεχωρίσει, είναι (σειρά βάση επίσημης ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. The Twilight Sad - IT WON/T BE LIKE THIS ALL THE TIME (18 Ιανουαρίου, Rock Action)

02. Lost Under Heaven Love Hates What You Become (18 Ιανουαρίου, Mute)

03. Blood Red Shoes - Get Tragic (25 Ιανουαρίου, Jazz Life)

04. Swervedriver - Future Ruins (25 Ιανουαρίου, Dangerbird)

05. TOY - Happy In The Hollow (25 Ιανουαρίου, Tough Love Records)

06. White Lies - FIVE (1 Φεβρουαρίου, PIAS)

07. Methyl Ethel - Triage (15 Φεβρουαρίου, 4AD Records)

08. Ladytron - Ladytron (15 Φεβρουαρίου, !K7)

09. Gang Of Four - Happy Now (1 Μαρτίου, S/R)

10. UNKLE - The Road: Part II (Lost Highway) (29 Μαρτίου, Songs For The Def)

Δεν είναι υπερβολή να πω ότι το 1988 δεν είναι η αγαπημένη που χρονιά από την δεκαετία του 80. Μετά από τόσο καταπληκτικές δουλειές από μπάντες όπως οι The Smiths, Depeche Mode, The Sisters Of Mercy, The Cure, New Order και πολλές ακόμα, το 1988 μου ήταν λίγο πιο "φτωχό" δισκογραφικά. Φυσικά το ότι δεν παρουσίασε κάτι νέο κάποιο από τα παραπάνω αγαπημένα μου σχήματα, δεν σημαίνει ότι δεν είχαμε πολύ ιδιαίτερες και αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές από τις οποίες μνημονεύονται μέχρι σήμερα.

Μπορεί να μην είχαμε άλμπουμ από τους The Cure, αλλά οι Ολλανδοί Essence αναπλήρωσαν με τον καλύτερο τρόπο το κενό αυτό. Επίσης κυκλοφόρησαν κάποιες φανταστικές δουλειές από τον darkwave, post-punk, new wave χώρο όπως αυτές των Pink Turns Blue, Peter Murphy, Siouxsie & The Banshees, The Mission, For Against, The Church και πολλές ακόμα. Επίσης έξι μήνες μετά το τελευταίο άλμπουμ των The Smiths, ο Morrissey παρουσίασε την πρώτη προσωπική δισκογραφική προσπάθεια του, που ακόμα συγκαταλέγεται στα κορυφαία άλμπουμ του.  

Το 1988 ήταν μια πολύ σημαντική χρόνια και για την αμερικανική alternative rock σκηνή. Τότε κυκλοφόρησε το ντεμπούτο των Pixies, το οποίο αποτέλεσε μια τις κυκλοφορίες - σταθμούς της 4AD, το πέμπτο άλμπουμ των Sonic Youth, που συμπεριλήφθηκε από τη National Recording Preservation Board στη λίστα της με τα ηχητικά μνημεία της Αμερικής που αξίζουν να διασωθούν, αλλά και πολλοί ακόμα καταπληκτικοί δίσκοι από γκρουπ όπως οι Dinosaur Jr, Jane's Addiction, Throwing Muses και πολλά ακόμα. Και φυσικά υπήρχε και ο Νικολάκης....

10. The Waterboys - Fisherman’s Blues (Chrysalis)

09. Morrissey - Viva Hate (HMV)

08. My Bloody Valentine - Isn't Anything (Creation Records)

07. The Essence - Ecstasy (Midnight Music)

06. Sonic Youth – Daydream Nation (Enigma Records)

05. Pixies - Surfer Rosa (4AD Records)

04. The House of Love - The House of Love (Creation Records)

03. R.E.M. - Green (Warner)

02. Fields of the Nephilim - The Nephilim (Beggars Banquet)

01. Nick Cave and the Bad Seeds - Tender Prey (Mute)

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1987

Την περσινή χρονιά, με χαρά είδα την εμφάνιση όλων και περισσότερων πολιτικοποιημένων συγκροτημάτων, με κύρια αφορμή τη κατάσταση σε Αγγλία και Αμερική. Επίσης το 2017 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών. Οι Slowdive κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ μετά από είκοσι δυο χρόνια, ενώ οι The Jesus And Mary Chain μετά από δέκα εννιά χρόνια. Αλλά ήταν μια άλλη "μικρότερη" επιστροφή που με κέρδισε περισσότερο. Μετά από περίπου έξι χρόνια απουσίας, τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά, ο John Maus επέστρεψε την περσινή χρονιά με άλλη μια φανταστική δουλειά. Και έχει και συνέχεια το 2018...

No.10 Sally Dige - Holding On (Avant! Records): Η κορυφαία new wave κυκλοφορία της χρονιάς έρχεται από την Δανοκαναδέζα Sally Dige. Τα φωνητικά της αναμφίβολα καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση, όπως άλλωστε και η μαεστρία της να κινείται από τα πιο χορευτικά κομμάτια στα πιο μελαγχολικά.

Ακούστε: "Be Gone", "Holding On" 

No.09 Sonic Jesus - Grace (Fuzz Club Records): Το μουσικό ταξίδι που έχουν διανύσει οι Ιταλοί είναι αρκετά μεγάλο, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβούνται να πειραματιστούν, όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε νέα μπάντα. Έτσι οι Sonic Jesus μας παραδίδουν ένα δισκογραφικό αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του ντεμπούτο τους και μας αφήνουν να περιμένουμε για το πως θα κινηθούν στο μέλλον. Διαβάστε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Grace" εδώ.

Ακούστε: "No Way", "I'm In Grace"

No.08 Idles - Brutalism (Balley Records): Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης Αγγλίας, αποτελεί το νέο συγκρότημα των Idles. Ωμό, καυστικό, επιθετικό, αλλά κυρίως κερδίζει τις εντυπώσεις με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα των στίχων τους.

Ακούστε: "Mother", "Well Done"

No.07 Slowdive - Slowdive (Dead Oceans): Οι Slowdive δείχνουν να μην στηρίζονται στη μουσική κληρονομιά των προηγούμενων δουλειών τους, αλλά χαράζουν έναν συναρπαστικό νέο δρόμο με τη νέα τους δουλειά. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Slowdive" εδώ. Το ιστορικό shoegaze σχήμα βρέθηκε τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα για ένα live, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ακούστε: "Star Roving", "Sugar For The Pill"

No.06 Out Lines - Conflats (Rock Action): Ο James Graham συνεχίζει να κυκλοφορεί εξαιρετικές δισκογραφικές δουλειές, αφού μετά το βασικό του σχήμα - τους The Twilight Sad, τα καταφέρνει το ίδιο καλά και με το νέο του project, τους Out Lines. Η μοναδική ατμόσφαιρα, οι πανέμορφες μελωδίες και τα απόλυτα ταιριαστά φωνητικά της Kathryn Joseph με αυτά του Graham, μας χαρίζουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.

Ακούστε: "Buried Guns", "There Is A Saved Place"

No.05 Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (4AD Records): Το δεύτερο άλμπουμ των Methyl Ethel αποτελεί ένα απόλυτα διασκεδαστικό άκουσμα, που λειτουργεί όμως σε πολλά επίπεδα και σίγουρα βάζει το όνομα τους υπό στενή παρακολούθηση. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Everything Is Forgotten" εδώ.

Ακούστε: "Ubu", "Drink Wine"

No.04 Algiers - The Underside Of Power (Matador): Συνολικά με το "The Underside Of Power" καταφέρνουν να καλύψουν τις όποιες αδυναμίες του πρώτου τους άλμπουμ, παραδίδοντας ένα συνθετικά πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Οι Algiers είναι ένα μουσικό δημιούργημα των καιρών μας και ακριβώς αυτό τους καθιστά τόσο σημαντικούς. Διαβάστε τη δισκοκριτική μου για το νέο άλμπουμ των Algiers, εδώ.

Ακούστε: "The Underside of Power", "Walk Like A Panther"

No.03 Protomartyr - Relatives In Descent (Domino Records): Οι Protomartyr μπορεί να ανήκουν στην μεγάλη κατηγορία των επιθετικών post-punk σχημάτων, αλλά διαφέρουν γιατί έχουν επιδείξει διάρκεια και γιατί έχουν χτίσει σταδιακά το όνομά τους, με τη μια καλύτερη κυκλοφορία μετά την άλλη. Πολύ φυσιολογικά ο τέταρτος δίσκος τους είναι και ο καλύτερός τους και παράλληλα η κορυφαία post-punk κυκλοφορία της χρονιάς.

Ακούστε: "A Private Understanding", "My Children"

No.02 The Jesus And Mary Chain - Damage And Joy (Warner): Η συνολική αίσθηση που αφήνει το νέο άλμπουμ των The Jesus And Mary Chain είναι ότι πρόκειται καθαρά για το "Munki" μέρος δεύτερο. Φυσικά αυτό δεν μειώνει την απόλαυση ακρόασης του δίσκου, όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό. Μπορείτε να διαβάσετε πιο αναλυτικά για την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή των αδερφών Reid εδώ, όπως και για την εμφάνισή τους στο Ejekt Festival 2017, εδώ.

Ακούστε: "Amputation", "War On Peace"

No.01 John Maus - Screen Memories (Ribbon Music): Το νέο άλμπουμ του John Maus είναι ένα φανταστικό άλμπουμ που ακροβατεί καταπληκτικά μεταξύ του διασκεδαστικού, του μελαγχολικού και του πολιτικοποιημένου με ελάχιστα αρνητικά σημεία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του κορυφαίου άλμπουμ του 2017, εδώ.

Ακούστε: "The Combine", "Touchdown"

+ Η επανακυκλοφορία της χρονιάς:

Nicole Sabouné ‎- Miman (Century Media): Την Nicole Sabouné την έμαθα πέρσι από την επανακυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της, το οποίο είχε γίνει διαθέσιμο αρχικά το 2015 από την Woah Dad!. Πείτε με προκατειλημμένο αλλά δεν περίμενα αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα από μια άλλοτε συμμετέχουσα του σουηδικού The Voice. Με σαφείς αναφορές στην Siouxsie, αλλά και σε κλασσικά συγκροτήματα της 4AD Records, το "Miman" αποτελεί μια από τις καλύτερες darkwave κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων.

Ακούστε: "Bleeding Faster", "Lifetime"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Την συγκεκριμένη εισαγωγή θα την αρχίσω κάπως αρνητικά. Η μεγαλύτερη απογοήτευση για φέτος, τουλάχιστον για τα υψηλά στάνταρ που μας είχαν συνηθίσει, ήρθε για μένα από τη νέα δουλειά των Arcade Fire. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το αρκετά μέτριο "Everything Now" εδώ. Ευτυχώς όμως κάποιοι άλλοι Καναδοί, οι Wolf Parade, αναπλήρωσαν και με το παραπάνω αυτό το κενό. Όμως και οι υπόλοιπες εννιά δουλειές, που παρουσιάζονται στην παρακάτω λίστα, είναι αρκετά ξεχωριστές για μένα, μιας και μου χάρισαν πάρα πολλές απολαυστικές ακροάσεις μέσα στο 2017.

No.20 Zola Jesus - Okovi (Sacred Bones Records): Μετά από μια όχι και τόσο επιτυχημένη πιο εμπορική απόπειρα, η Nika Roza Danilova επιστέφει στο δισκογραφικό της σπίτι, αλλά και στις αξιόλογες δουλειές, με ένα άλμπουμ που συνδυάζει όλα τα ηχητικά στοιχεία με τα οποία μας είχε ενθουσιάσει στο παρελθόν.

Ακούστε: "Exhumed", "Siphon"

No.19 PAWNS - The Gallows (Mass Media Records): Οι PAWNS με είχαν εντυπωσιάσει από τα πρώτα τους ηχητικά βήματα και το ντεμπούτο του σχήματος από την Νέα Υόρκη, με τις hardcore/ punk ρίζες, δεν απογοητεύει και παράλληλα αποτελεί μια από τις κορυφαίες post-punk/ death rock κυκλοφορίες της χρονιάς.

Ακούστε: "The Cross", "Damascus"

No.18 The National - Sleep Well Beast (4AD Records): Μετά από τέσσερα χρόνια, στα οποία τα μέλη των The National ασχολήθηκαν με άλλα projects, το σχήμα επανήλθε φέτος με νέο άλμπουμ, το οποίο μπορεί πολύ φυσιολογικά να πατάνε εν μέρει πάνω στην ίδια δοκιμασμένη συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο ηχητικά παραδίδοντας ένα πιο φρέσκο αποτέλεσμα. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Day I Die", "The System Only Dreams In Total Darkness"

No.17 Priests - Nothing Feels Natural (Sister Polygon): Στον νέο τους δίσκο οι Priests συνεχίζουν να μην μασούν τα λόγια τους για την κατάσταση γύρω τους και φανερώνουν ότι έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία για να μας δώσουν κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Nothing Feels Natural" εδώ.

Ακούστε: "No Big Bang", "Suck"

No.16 M!R!M - Iuvenis (Manic Depression Records): Δεύτερο άλμπουμ για τον Ιταλό Lacopo Bertelli, ή αλλιώς Jack Milwaukee, και σίγουρα υπάρχει πολύ μεγάλη εξέλιξη από το ντεμπούτο του, τόσο μουσικά όσο και συνθετικά. Ψιθυριστά φωνητικά, 80s synths, και κάποια από τα πιο κολλητικά riffs της χρονιάς, με κάνουν να ελπίζω σε κάτι πολύ καλύτερο στο μέλλον.

Ακούστε: "At Night", "Song For The Lonely Dreamers"

No.15 Dune Messiah - The Iron Oak (Third Coming Records): Οι Dune Messiah είναι ένα νέο neofolk/dark country σχήμα με βάση την Κοπεγχάγη, του Magnus Westergaard - κιθαρίστα των The Woken Trees, που τον Μάρτιο που μας πέρασε κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του. Για τους φίλους του ήχου των Current 93, Wovenhand, Nick Cave αποτελεί απαραίτητο άκουσμα.

Ακούστε: "What You've Become", "This Far"

No.14 The Horrors - V (Wolftone/Caroline Records): Μπορεί το ηχητικά στάσιμο "Luminous" να μην ενθουσίασε όσο οι προηγούμενες δουλειές τους, αλλά με το πέμπτο τους άλμπουμ, που έχει σαφείς αναφορές στους Depeche Mode των 90s, οι The Horrors συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους.

Ακούστε: "Something To Remember Me By", "Machine"

No.13 Death Bells - Standing At The Edge Of The World (Funeral Party/ Burning Rose): Το "Standing At The Edge Of The World" αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτο άλμπουμ που άκουσα μέσα στο 2017. Μπορεί αρχικά οι Αυστραλοί να φαντάζουν ως άλλη μια post-punk/shoegaze μπάντα, αλλά ο δίσκος τους επιφυλάσσει στον ακροατή αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις.

Ακούστε: "Only You", "Days"

No.12 Drab Majesty - The Demonstration (Dais Records): Το υλικό του "The Demonstration" ανήκει στη κατηγορία των δουλειών που προσφέρουν άλλη μια οπτική στη dark/ new wave σκηνή των 80s. Και ακριβώς κάτω από αυτό το πλαίσιο ο δεύτερος δίσκος των Drab Majesty λειτουργεί απόλυτα επιτυχημένα. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για τον δίσκο εδώ. Τον περασμένο Μάιο, το σχήμα του Deb Demure βρέθηκε στην Αθήνα για μια ζωντανή εμφάνιση στο Death Disco.

Ακούστε: "Cold Souls", "Too Soon to Tell"

No.11 Wolf Parade - Cry Cry Cry (Sub Pop): Το συγκρότημα από το Μόντρεαλ δείχνει αναζωογονημένο, κυκλοφορώντας έναν εκπληκτικό indie rock δίσκο που παίζει να είναι ακόμα καλύτερος και από το ντεμπούτο τους - το εξαιρετικό "Apologies to the Queen Mary" του 2005. Ποιος χρειάζεται τους Arcade Fire;

Ακούστε: "You're Dreaming", "Lazarus Online"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Είναι πολλές οι ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες που καταφέρνουν να ξεχωρίζουν και να μας χαρίζουν συνεχώς αξιόλογες κυκλοφορίες. Προσωπικά αγαπημένες είναι πάντα η Sacred Bones, η Captured Tracks, η Felte και πολλές ακόμα, αλλά πρέπει να αναφερθώ άλλη μια φορά στη Fuzz Club Records που για ακόμα μια χρονιά συνέχισε να κυκλοφορεί πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές. Στην προηγούμενη δεκάδα υπήρχε το τελευταίο άλμπουμ των The Underground Youth, ενώ στην παρακάτω λίστα υπάρχουν δυο δίσκοι από συγκροτήματα του ρόστερ της. Όμως η κορυφαία κυκλοφορία της λονδρέζικης δισκογραφικής έρχεται αρκετά πιο μετά στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς...

No.30 B Boys ‎- Dada (Captured Tracks): Η καλύτερη φετινή κυκλοφορία της Captured Tracks έρχεται από μια περσινή προσθήκη στο δυναμικό της, τους B Boys. To σχήμα από το Μπρούκλιν στον νέο του δίσκο, στηρίζεται σε έναν 80s post-punk ήχο στο ύφος συγκροτημάτων όπως οι Gang of Four και οι Wire.

Ακούστε: "Energy", "Discipline"

No.29 Death Of Lovers - The Acrobat (Dais Records): Από τότε που άκουσα το EP "Buried Under A World Of Roses" των Death Of Lovers, ένα από τα κορυφαία EP του 2013, περίμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία το ντεμπούτο τους. Ο δίσκος δεν απογοητεύει και βασιζόμενος σε έναν synth ήχο μας θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των New Order και των The Cure.

Ακούστε: "The Absolute", "Orphans Of The Smog"

No.28 Future Islands - The Far Field (4AD): Προφανώς οι Future Islands είχαν στο μυαλό τους να εκμεταλλευτούν τη μεγαλύτερη προσοχή που απολαμβάνουν τα τελευταία χρόνια, ώστε να παρουσιάσουν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα. Ευτυχώς για αυτούς έχουν τα κομμάτια για να το υποστηρίξουν. Διαβάστε το album review του "The Far Field" εδώ.

Ακούστε: "Cave", "Ran"

No.27 NONN - NONN (Fuzz Club Records): Οι NONN δείχνουν ότι έχουν τις ιδέες να ξεχωρίσουν και να αποτελέσουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα της coldwave / post-punk σκηνής. Συνίσταται ιδιαιτέρως σε φίλους συγκροτημάτων όπως οι The Soft Moon ή οι The Underground Youth. Διαβάστε αναλυτικά για το ντεμπούτο των NONN εδώ.

Ακούστε: "Need", "Lost"

No.26 Fufanu ‎- Sports (One Little Indian): Η μεγαλύτερη διαφορά του νέου άλμπουμ των Fufanu σε σχέση με το ντεμπούτο του σχήματος, είναι ότι αυτό ακολουθεί ένα λιγότερο θορυβώδες μονοπάτι, με έναν κατά βάση synth ήχο. Ο συνολικός απολογισμός είναι σίγουρα θετικός για το "Sports", το οποίο συνεχίζει την πολύ ενδιαφέρουσα πορεία των Fufanu. Διαβάστε το album review του "Sports" εδώ.

Ακούστε: "Bad Rockets", "Sports"

No.25 Gold Class - Drum (Felte): Η μίξη των Joy Division, Killing Jooke στοιχείων με φωνητικά που φέρνουν σε Morrissey συνεχίζεται και στο δεύτερο άλμπουμ των Gold Class, που είναι σαφές ανώτερο του ντεμπούτο τους. Μπορεί να μην ξανακαλύπτουν το τροχό, όμως σίγουρα θα ενθουσιάσουν τους φίλους του είδους.

Ακούστε: "Twist In The Dark", "Get Yours"

No.24 Invsn - The Beautiful Stories (Dine Alone Records): Οι Invsn είναι το project έκπληξη από τον Dennis Lyxzén, γνωστός από το punk συγκρότημα των Refused, και την Sara Almgren των Τhe (International) Noise Conspiracy που κινείται σε καθαρά 80s post-punk μονοπάτια και καταφέρνει να συναρπάσει σε επτά μόλις κομμάτια.

Ακούστε: "Immer Zu", "I Dreamt Music"

No.23 We Are Monroe - White Lights (Factor): Αν ο συγκεκριμένος δίσκος είχε κυκλοφορήσει μια δεκαετία πριν, θα ήταν αναμφίβολα μια από τις κορυφαίες indie rock δουλειές. Αυτό δεν μειώνει την αξία του δεύτερου άλμπουμ των Καναδών, που μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα αντίστοιχα από γκρουπ όπως οι The Futureheads και οι White Lies.

Ακούστε: "Midnight Cruiser", "D.M. Me"

No.22 Chelsea Wolfe - Hiss Spun (Sargent House): Η Chelsea Wolfe κυκλοφόρησε το 2017 άλλο ένα θεοσκότεινο και βαρύ άλμπουμ, σε παραγωγή του Kurt Ballou των Converge, ενώ βρέθηκε και στη χώρα μας για να μας χαρίσει μια μοναδική εμφάνιση. Μπορείτε να διαβάσετε για το live της Chelsea Wolfe στην Αθήνα, εδώ.

Ακούστε: "16 Psyche", "Spun"

No.21 Has A Shadow - Sorrow Tomorrow (Fuzz Club Records): Η Fuzz Club μας έχει χαρίσει πάρα πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες από μπάντες που ακροβατούν ανάμεσα σε έναν psych rock και post-punk ήχο. To δεύτερο άλμπουμ των Μεξικανών αποτελεί ένα απολαυστικό σκοτεινό μουσικό ταξίδι, με τόση ποικιλία όσες και οι επιρροές τους.

Ακούστε: "Sorrow", "The Flesh"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Από το ξεκίνημα τους με το ομώνυμο ντεμπούτο τους πριν από 16 χρόνια, οι The National χτίζουν και μεγαλώνουν το όνομά τους, όχι κυρίως στην προώθηση από τη μουσική βιομηχανία, αλλά παρουσιάζοντας την μια καλύτερη δουλειά μετά την άλλη. Αναμφίβολα οι κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του συγκροτήματος ήρθαν αρχικά με το άλμπουμ "Boxer" του 2007 και στη συνέχεια το "High Violet" του 2010. Όμως και το "Trouble Will Find Me", χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια υλικά με τον προηγούμενο δίσκο, αποτέλεσε άλλη μια εξαιρετική προσπάθεια και μια από τις καλύτερες δουλειές του 2013. Για το επόμενο όμως βήμα τους, θα έπρεπε να προσπαθήσουν να διαφοροποιηθούν αν ήθελαν να μην χαρακτηριστούν κουραστικοί.

Μετά από τέσσερα χρόνια, στα οποία τα μέλη των The National ασχολήθηκαν με άλλα projects, επανήλθαν φέτος με το "Sleep Well Beast". Το τελευταίο μπορεί πολύ φυσιολογικά να πατάει πάνω στην ίδια δοκιμασμένη συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο ηχητικά παραδίδοντας ένα πιο φρέσκο αποτέλεσμα. Το "Nobody Else Will Be There" ανοίγει το άλμπουμ με μια κινηματογραφική διάθεση, βασιζόμενο σε μια πιο εύθραυστη και πολύ γλυκιά μελωδία, ενώ το "Day I Die" που ακολουθεί αποτελεί το φετινό "Graceless". Το ιδιαίτερα φωνητικά του Berninger ξεχωρίζουν στο single "The System Only Dreams In Total Darkness" που αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές του "Sleep Well Beast", όπως και το "Turtleneck" που βγάζει έναν πιο garage rock χαρακτήρα, αλλά και το "I'll Still Destroy You" με το ονειρικό ξεκίνημά του, να αποκτά ένα φρενήρη ρυθμό προς το τέλος. Αντιθέτως, κομμάτια όπως τα "Born Τo Beg", "Empire Line" και "Dark Side of the Gym" ακούγονται υπερβολικά γνώριμα και κυρίως δεν προσθέτουν τίποτα παραπάνω στον έβδομο δίσκο των The National. Στα άλλα δυο singles, το "Guilty Party" κερδίζει τον ακροατή με μια τόσο απλή αλλά εθιστική μελωδία, ενώ το "Carin Αt Τhe Liquor Store" θυμίζει τις καλύτερες μπαλαντοειδές στιγμές των U2.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του "Sleep Well Beast" είναι ότι δεν ακούγεται σαν μια απλή συνέχεια του "Trouble Will Find Me", περιέχοντας μερικά εξαιρετικά κομμάτια. Στον αντίποδα εκεί που υστερεί το άλμπουμ, είναι ότι ορισμένα κομμάτια αισθάνεσαι ότι τα έχεις ακούσει αρκετές φορές στο παρελθόν από τη μπάντα. Το σίγουρο όμως είναι ότι συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία των The National.

Βαθμολογία: 7,5 / 10