Οι Scorpion Milk είναι το νέο project του Mat McNerney, του ηγέτη δηλαδή των Beastmilk και των Grave Pleasures. Το apocalyptic post-punk των Scorpion Milk είναι πιο κοντά μουσικά στον ήχο των Beastmilk. Στο σχήμα έχει μαζί του επίσης τον Tor Sjödén (των Viagra Boys) στα ντραμς και τον Nate Newton (των Converge, Cave In) στο μπάσο. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "Slime Of The Times" κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου από την Peaceville Records. Το δεύτερο single του συγκροτήματος ήταν το "She-Wolf Of London", στο οποίο συμμετέχει ο Will Ghould των Creeper. Για τον Ghould ο McNerney δήλωσε: "Είμαι θαυμαστής της φωνής του Will και της δουλειάς του με τους Creeper. Το "She-Wolf of London" χρειαζόταν εκείνη την γοτθική αυτοπεποίθηση και μία δόση της αγγλικής βρωμιάς που ο Von Ghould χειρίζεται άριστα. Αυτό το τραγούδι είναι ένα παραμορφωμένο ερωτικό γράμμα στις καταραμένες γενεαλογίες του βρετανικού τρόμου, στους στοιχειωμένους δρόμους της νεότητας μου, και στη λυκανθρωπική αποπλάνηση". Για το βίντεο του κομματιού που ακολουθεί, οι  Scorpion Milk δανείστηκαν αποσπάσματα από τις ταινίες "She-Wolf of London" (1946), "Werewolf of London" (1935), και "Dementia "(1955). 

Όπως είχα αναφέρει και στην πρόσφατη blogovision, για πολλούς μήνες στο νούμερο 1 μου ήταν καρφωμένο το άλμπουμ "ΙΧ" των Host, του σχήματος δηλαδή των Nick Holmes και Gregor Mackintosh των Paradise Lost. Αυτό άλλαξε στις 13 Οκτωβρίου όταν και κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος των Creeper. Γνωρίζοντας τη μπάντα και έχοντας ακούσει τα δυο πρώτα άλμπουμ της, δεν περίμενα με τίποτα κάτι σαν το "Sanguivore". Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι ακούγοντας τις επιρροές - αναφορές του δίσκου (οι οποίες εντοπίζονται από το πρώτο άκουσμα), αυτή η κυκλοφορία δεν θα έπρεπε να μου αρέσει αλλά αντιθέτως "κόλλησα" άσχημα. Είναι τόσο ωραίο όταν μια χρονιά συνδέεται τόσο πολύ με μια δουλειά (και αυτό είχε να συμβεί πολλά χρόνια), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το 2023 δεν είχαμε πολλές ακόμα εξαιρετικές κυκλοφορίες. Από τότε που άρχισα να σκέφτομαι τη συγκεκριμένη λίστα, οι δυο προαναφερθέντες δισκογραφικές προσπάθειες αλλά και αυτές των Sleep Token, Grave Pleasures και Liv Kristine είχαν "κλειδώσει" για την πρώτη πεντάδα. Από εκεί και πέρα και μέχρι τη θέση 20 έγινε "μάχη" και η τελική δεκάδα διαμορφώνεται ως εξής: 

No.10 The 69 Eyes - Death Of Darkness (Atomic Fire): Οι The 69 Eyes είναι μια από τις αγαπημένες μου feelgood μπάντες. Στον δέκατο τρίτο τους δίσκο παραμένουν απόλυτα διασκεδαστικοί, φέρνοντας όλα τα γνωστά gothic rock, metal, pop, glam στοιχεία, ενώ περιέχει και την gothic μπαλάντα "This Murder Takes Two" με την Kat Von D, που τους ταιριάζει απόλυτα και αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους. Μετά από κάποιες δισκογραφικές αστοχίες επέστρεψαν με έναν δίσκο που μπορεί να πλησιάσει στα "Blessed Be" και "Paris Kills". Μετά από 21 χρόνια οι The 69 Eyes ξαναμπαίνουν στο τοπ10 μου με το "Death Of Darkness".

Ακούστε: "This Murder Takes Two", "Death Of Darkness"

No.09 Currents - The Death We Seek (SharpTone Records): Στις κλασσικές πλέον μουσικές ανασκοπήσεις του spotify, το τρίτο είδος μουσικής που άκουσα περισσότερο ήταν η metalcore και  αυτό οφείλεται στο μεγαλύτερο ποσοστό στους Currents. Μετά το καταπληκτικό "The Way It Ends" του 2020, το νέο τους άλμπουμ τους τοποθετεί σε μια από τις κορυφαίες μπάντες του είδους. Το "The Death We Seek" είναι ο πιο άμεσος δίσκος τους, μπορεί  να μην είναι ο καλύτερος τους (ο χρόνος θα το δείξει), όμως σίγουρα θα τους φέρει περισσότερο κοινό.

Ακούστε: "Remember Me"

No.08 Cerulean Veins - Black (Cold Transmission Music): Το "Black" αποτελεί το τέταρτο άλμπουμ των Cerulean Veins μέσα σε επτά χρόνια και το καλύτερο τους μέχρι στιγμής. Η post-punk πρόταση του σχήματος των Dustin Frelich και Amanda Toombs έχει pop ψυχή και ακούγεται σας μια μίξη Interpοl με The Killers του πρώτου άλμπουμ. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι και το πιο πρωτότυπο που θα ακούσετε φέτος, αλλά το δίδυμο ξέρει να γράφει κομμάτια που σου κολλάνε για πολύ καιρό στο μυαλό.

Ακούστε: "Love Won't Save Us Now"

No.07 IST IST - Protagonists (Kind Violence Records): O post-punk ήχος είναι συνυφασμένος  σε μεγάλο βαθμό με το Μάντσεστερ και τους Joy Division. Οι IST IST είναι μια μπάντα που φέρει περηφάνια τόσο για την πόλη τους, όσο και για τις Joy Division επιρροές τους και πολύ καλά κάνουν. Το ντεμπούτο τους του 2020 με τίτλο "Architecture" με εντυπωσίασε, η δισκογραφική του συνέχεια όχι τόσο, αλλά τώρα επέστρεψαν με ένα άλμπουμ, το "Protagonists", που περιέχει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις τους. 

Ακούστε: "Emily"

No.06 Årabrot - Of Darkness & Light (Pelagic Records): Οι Årabrot έχουν αρκετή ιστορία πίσω τους, μιας και φέτος έφτασαν στον δέκατο δίσκο της καριέρας τους. Το "Of Darkness & Light" είναι ίσως ο καλύτερος του διδύμου των Kjetil Nernes και Karin Park (αν και το προηγούμενο "Norwegian Gothic" είναι πολύ κοντά), αφού αποτελείται από κομμάτια που θα μπορούσαν να γίνουν όλα "χιτάκια". Το ιδιόμορφο rock, post-punk, psych, heavy, synth, noise στυλ τους, με τα ιδιαίτερα φωνητικά του Nernes, μας χαρίζει έναν από τους πιο περίεργους και αξιομνημόνευτους δίσκους για το 2023.

Ακούστε: "We Want Blood"

No.05 Liv Kristine - River Of Diamonds (Metalville Records): Όλοι έχουν μάθει την Liv Kristine από τους καταπληκτικούς δίσκους που μας πρόσφερε με τους Theatre Of Tragedy. Στην προσωπική της καριέρα έχει όμως ακολουθήσει πολύ πιο ποπ δρόμους. Τι αποτέλεσμα έχουμε όταν συνδυαστεί μια από τις κορυφαίες metal γυναικείες φωνές με τον gothic rock guru Tommy Olson (γνωστό πέρα από το το "Aégis" των Theatre of Tragedy και για τους Elusive, The River Knows, Long Night); Μα φυσικά ένα gothic pop κομψοτέχνημα όπως το άλμπουμ "River Of Diamonds". Αν σας έπεισαν τα παραπάνω ονόματα πρόκειται για μια κυκλοφορία που δεν πρέπει να χάσετε.

Ακούστε: "River Of Diamonds"

No.04 Grave Pleasures - Plagueboys (Century Media): Είναι δύσκολο να γράψεις για τους Grave Pleasures και να μην αναφερθείς στους Beastmilk και στον καταπληκτικό δίσκο τους, μιας και είναι δύσκολο να αποτινάξουν τη σκιά του από πάνω τους. Την καλύτερη προσπάθειά τους όμως έκαναν φέτος με τον τρίτο δίσκο τους, ο οποίος σε μεγάλο μέρος του χρωστάει τα μέγιστα σε μπάντες όπως οι Interpol. Το "Plagueboys" ακούγεται ακόμα καλύτερα ζωντανά, όπως είχαμε την χαρά να διαπιστώσουμε στην Αθήνα τον Οκτώβριο που μας πέρασε.

Ακούστε: "Society Of Spectres"

No.03 Sleep Token - Take Me Back To Eden (Spinefarm): Η δισκογραφική αρχή για τους Sleep Token έγινε το 2019 για να ακολουθήσει δυο χρόνια το φανταστικό "This Place Will Become Your Tomb". Για κάποιο λόγο όμως (timing, marketing;), φέτος τους έμαθαν οι πάντες με το "Take Me Back To Eden", έναν εξίσου καταπληκτικό δίσκο που συνεχίζει το μουσικό τους ταξίδι με όλα τα γνωστά στοιχεία του σχήματος που το καθιστούν δύσκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Για όποιο λόγο πάντως και αν έγινε αυτό το αξίζουν και δικαίως θεωρούνται ένα από τα πιο "καυτά" ονόματα παγκοσμίως. Worship

Ακούστε: "DYWTYLM"

No.02 Host – IX (Nuclear Blast Records): Η αρχή έγινε το 1999 με το άλμπουμ "Host" των Paradise Lost. Φέτος οι Nick Holmes και Gregor Mackintosh επανήλθαν ως Host, που αυτή τη φορά είναι το όνομα του project τους. To "IX" ακούγεται από τη μια, σαν συνέχεια του παλιού δίσκου των Lost αλλά την ίδια ώρα έχει και μια πιο σύγχρονη προσέγγιση. Το σίγουρο όμως είναι ότι είναι γεμάτο από synth pop διαμαντάκια, που λίγοι σαν τον Mackintosh ξέρουν να συνθέτουν, ενώ για άλλη μια φορά η φωνή του Holmes μαγεύει και δείχνει πόσο του πάει το συγκεκριμένο μουσικό στυλ.

Έχουν συμπληρωθεί εννιά χρόνια από εκείνη την αξέχαστη συναυλία των Beastmilk στην Αθήνα και το An Club. Από τότε πολλά άλλαξαν και κάποια παρέμειναν σχετικά ίδια. Οι Mat "Kvohst" McNerney και Valtteri Arino μετά τη φυγή των Johan Snell και Dimitri Paile, συνέχισαν ως Grave Pleasures και εξακολούθησαν να μας απασχολούν με το ιδιαίτερο post-punk ύφος τους. Μπορεί σαν Beastmilk να κυκλοφόρησαν μόλις ένα άλμπουμ, το καταπληκτικό "Climax" του 2013, αλλά ως Grave Pleasures έφτασαν φέτος στο τρίτο τους άλμπουμ. Το "Plagueboys" συνεχίζει την πορεία του συγκροτήματος σε πιο σύγχρονους, μελωδικούς post-punk ήχους, φέρνοντάς τους πιο κοντά σε μπάντες όπως οι Interpol. Αυτός ήταν και ένας παραπάνω λόγος που ήθελα να δω τη μπάντα, μιας και ήθελα να τσεκάρω πώς θα αποδωθούν τα νέα κομμάτια ζωντανά.

Η αρχή έγινε με το ελληνικό post-punk συγκρότημα των Anima Triste. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω ολόκληρη την εμφάνισή τους, αλλά στα κομμάτια που παρακολούθησα ήταν ιδιαίτερα καλοί, τιμώντας τον παραδοσιακό 80s post-punk ήχο. Ακούστηκαν και κομμάτια από το "Alone", το άλμπουμ που παρουσίασαν στην αρχή της φετινής χρονιάς, το οποίο και προτείνω να το ακούσετε, όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, μιας και πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη κυκλοφορία στο χώρο. Οπότε μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε: εναρκτήρια μπάντα τσεκ.

Είχε έρθει η σειρά των Grave Pleasures και όσοι βρίσκονταν την προηγούμενη Παρασκευή στο Temple φαινόντουσαν ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν. Τα εννιά χρόνια από την εμφάνιση των Beastmilk αποδείχτηκαν πολλά. Η αλήθεια είναι ότι η προσέλευση ήταν αρκετά μικρότερη από αυτή που περίμενα, αλλά αυτό που αποδείχτηκε κατά την εμφάνισή τους είναι ότι το κοινό τους είναι φανατικό. Άλλωστε δεν μπορείς να μην παρασυρθείς από την ενέργεια του Kvohst. Αυτό που τον κάνει τόσο καλό frontman δεν στηρίζεται στις κινήσεις του, στα ευχαριστώ ή στις κλασσικές δηλώσεις ότι νοιώθει καλά εδώ, αλλά στο ότι φαίνεται ότι το ζει πραγματικά και έχει την ικανότητα να στο μεταδίδει. Αυτό δεν σημαίνει ότι υστέρησε η υπόλοιπη μπάντα, που ήταν όσο ενεργητική μπορούσε στη μικρή σκηνή του Temple. Μπορεί ο ήχος να μην ήταν ο μεγαλύτερος σύμμαχός τους, αλλά η ατμόσφαιρα, διάθεση, ενέργεια ήταν όλα εκεί, οπότε προσωπικά δεν μου στέρησε κάτι από τη συνολική εμπειρία. 

Προφανώς και η μπάντα θα στήριζε το σετ της στο πρόσφατο άλμπουμ "Plagueboys" και πολύ καλά έκαναν μιας και μάλλον αποτελεί το κορυφαίο της. Στα πρώτα οκτώ κομμάτια τα πέντε ήταν από το τελευταίο τους πόνημα, με το "Lead Balloons" να έρχεται λίγο πιο μετά. Από αυτά θα ξεχώριζα περισσότερο το "Disintegration Girl" που αποτέλεσε τέλειο εναρκτήριο κομμάτι, αλλά και το "Society of Spectres" που είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει. Στην αρχή της παραγράφου έγραψα μάλλον για το φετινό δίσκο ως κορυφαίο, γιατί το "Motherblood" είναι πολύ κοντά, από το οποίο μάλιστα έπαιξαν και ένα περισσότερο κομμάτι σε σχέση με το "Plagueboys" (σύνολο επτά). Ο αναμενόμενος χαμός έγινε σε κομμάτια όπως το "Infatuation Overkill" και "Be My Hiroshima", αλλά δεν συγκρίνεται με αυτόν στο "Death Reflects Us". Άλλωστε το "Climax των Beastmilk" είναι και θα είναι ένας πολύ αγαπημένος δίσκος για τους λάτρεις του συγκεκριμένου ήχου. 

Στο ντεμπούτο τους με τίτλο "Dreamcrash" οι Grave Pleasures έβρισκαν ακόμα τα πατήματά τους, για αυτό και το άλμπουμ εκπροσωπήθηκε μόνο από το "New Hip Moon", το οποίο αποτελεί μία από τις λίγες καλές στιγμές του δίσκου. Έκλεισαν την εμφάνισή τους με άλλα δυο κομμάτια από το "Motherblood", τα "Deadenders" και "Joy Through Death". Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα encore, αλλά ο Kvohst και η παρέα του ξαναεμφανίστηκαν για να μας αποτελειώσουν με τα "Love in a Cold World" και "The Wind Blows Through Their Skulls" των Beastmilk. Ελπίζω μόνο να μην χρειαστεί να περάσουν άλλα εννιά χρόνια για να τους δούμε. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση αλλιώς, πέρα από το ότι όλοι φύγαμε high on annihilation…