Για τη φετινή Record Store Day οι Editors κυκλοφόρησαν το "The Blanck Mass Sessions", το οποίο περιελάμβανε διαφορετικές εκδοχές κομματιών από το εξαιρετικό περσινό δίσκο "Violence", αλλά και το ακυκλοφόρητο κομμάτι "Barricades". Στις 14 Ιουνίου επέστρεψαν με ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Frankenstein", για το οποίο ο frontman του σχήματος, Tom Smith, δήλωσε ότι πρόκειται για ένα τραγούδι χαράς και απόδρασης, ένα καρτουνίστικο τραγούδι για τα φρικιά, το διαφορετικό και για το βράδυ. Το νέο αυτό single αναμένεται να συμπεριλαμβάνεται στη best-of συλλογή που θα κυκλοφορήσουν οι Editors μέσα στη χρονιά.
Οι Dune Messiah κυκλοφόρησαν την 1η Μαΐου το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Moments Of Bliss" από τη Third Coming Records και τη aufnahme + wiedergabe. Αυτό έρχεται δυο χρόνια μετά το "The Iron Oak", ένα άλμπουμ που αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία του 2017 για αυτό το blog. Μπορεί το πρώτο single, "Silence and Surrender", να άφησε στην άκρη τον κλασσικό neo-folk, dark american ήχο του για χάρη ενός πιο new wave, το δεύτερο όμως, με τίτλο "Black Seaweed", κινείται σε πιο γνωστά μονοπάτια με την πολύ όμορφη φωνή του Magnus Westergaard να μαγεύει σε πρώτο πλάνο.
Οι Mech_nimal έχουν κυκλοφορήσει τρεις απολαυστικές δισκογραφικές δουλειές, με τελευταία το "ΔΠΔ" του 2016. Ένα χρόνο μετά παρουσίασαν το διπλό single "Sawdust/ Ferrum" στο πλαίσια της σειράς κυκλοφοριών του "A Distant Victory Singles Club" για τα 10 χρόνια της Inner Ear Records. Τώρα οι Γιάννη Παπαϊωάννου (ΙΟΝ) και Freddie Faulkenberry επιστρέφουν με ένα νέο 7ιντσο single με τίτλο "White Flag" και όπως δηλώνουν και οι ίδιοι "η λευκή σημαία δεν σημαίνει παράδοση". Αυτό περιλαμβάνει δυο εξαιρετικά κομμάτια, τα "Easy Dead" και "Red Mirror" (με το δεύτερο να αποτελεί ήδη κόλλημα), τα οποία μπορείτε να τα απολαύσετε στα βίντεο που ακολουθούν.
Πριν από δέκα χρόνια οι White Lies κυκλοφόρησαν το αριστουργηματικό ντεμπούτο τους "To Lose My Life...". Αυτό ήταν με διαφορά το κορυφαίο άλμπουμ του 2009 για το POEt'S SOUND. Από τότε το σχήμα έχει διανύσει ένα διαφορετικό μουσικό δρόμο. Το "Ritual" που ακολούθησε φανέρωσε τις πιο new wave/ pop ευαισθησίες των μελών του, κάτι που τελειοποίησαν δυο χρόνια μετά με το φανταστικό "Big TV". Ο τελευταίος δίσκος τους με τίτλο "Friends", παρόλο που είχε αρκετές καλές στιγμές, παραμένει η λιγότερο ενδιαφέρον δουλειά τους. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη δισκοκριτική του, εδώ. Για την νέα τους προσπάθεια οι White Lies φαίνονται σαν να προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλους τους φίλους τους, με ένα μουσικό ταξίδι που συνδυάζει αρκετά επιτυχημένα το "To Lose My Life" με το "Friends". Για αυτό μάλλον συνεργάστηκαν ξανά και με τον παραγωγό Ed Buller, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις αρχικές δουλειές τους.
To "FIVE" ανοίγει με το επτάλεπτο, new wave-άδικο, "Time To Give", μια αρκετά περίεργη και θαρραλέα επιλογή για πρώτο single, που καταφέρνει όμως να μην κουράσει, ενώ η κορύφωση στα τελευταία λεπτά κλείνει το κομμάτι ιδανικά. Το "Never Alone" από την άλλη θα μπορούσε να βρίσκεται στον πρώτο δίσκο του γκρουπ και αυτό δεν μπορεί παρά να σου προκαλέσει νοσταλγία. Το επόμενο είναι ένα κομμάτι που το "πίστευε" πολύ το σχήμα. Το "Finish Line" θα ήταν όμως το πιο αδιάφορο του άλμπουμ αν δεν ήταν αυτή η εξαιρετική γέφυρα μετά το τρίτο λεπτό που ανεβάζει όλο το τραγούδι. Οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά με το "Kick Me", αλλά δεν γίνεται να μην σε παρασύρει η ταξιδιάρικη μελωδία του. Αν ήταν ένα κομμάτι να θυμούνται όλοι από τον δίσκο, αυτό θα ήταν το "Tokyo". Αποτελεί με διαφορά το κορυφαίο ποπ κομμάτι της χρονιάς μέχρι τώρα και ένα από τα καλύτερα τους γενικότερα. Μετά από ένα από τα πιο ενεργητικά κομμάτια του γκρουπ, το "Jo?", ακολουθεί άλλη μια κορυφαία στιγμή του "FIVE" με το 80s glam rock του "Denial". Το άλλο single με τίτλο "Believe It" αποτελεί ένα τυπικό White Lies κομμάτι που σίγουρα θα βρει μεγάλη ανταπόκριση στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Η εντύπωση που σου προκαλούν κομμάτια όπως το "Tokyo" είναι λίγο πολύ αναμενόμενη, μιας και το σχήμα έχει αποδείξει ότι ξέρει να γράφει εξαιρετικές ποπ μελωδίες. Όμως το κιθαριστικό κλείσιμο του "Fire And Wings", ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια που έχουν παρουσιάσει, είναι αυτό που σου προκαλεί την μεγαλύτερη, ευχάριστη, έκπληξη.
Συμπερασματικά, οι White Lies με το "FIVE" παραδίδουν έναν δίσκο σαφώς ανώτερο από τον προηγούμενο. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις το ντεμπούτο άλμπουμ ενός σχήματος έχει αποδειχτεί αξεπέραστο. Όμως. όπως πολύ επιτυχημένα το θέτει ο μπασίστας του σχήματος, Charles Cave: 'Το "To Lose My Life..." ήταν το καλύτερο άλμπουμ που θα μπορούσαμε να έχουμε παρουσιάσει στην ηλικία των 19 και το "FIVE" αναμφίβολα ότι καλύτερο στην ηλικία των 30.'
Βαθμολογία: 8 / 10
Live Review: New Order, Johnny Marr, Morcheeba, Fontaines D.C @ Release Athens, 16.06.19
Fontaines D.C. Ιουνίου 24, 2019
Η τέταρτη ημέρα του Release Athens Festival περιελάμβανε ίσως το πιο γεμάτο line-up από μεριάς ξένων ονομάτων. Η βρετανική απόβαση περιελάμβανε δυο ιστορικά σχήματα όπως οι New Order και ο Johnny Marr και πολύ φυσιολογικά συγκέντρωσε αρκετό κόσμο (ιδίως αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος των συναυλιακών επιλογών μέσα στο μήνα).
Η αρχή έγινε με το νεανικό συγκρότημα των Fontaines D.C., λίγους μήνες μετά την πρώτη τους επίσκεψη στην χώρα μας. Αν και τους θεωρώ ελαφρά υπερτιμημένους, αποτελούν σαφώς μια πολύ αξιόλογη νέα μουσική πρόταση. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "Dogrel" έχει καταφέρει να συγκεντρώσει από καλές μέχρι διθυραμβικές κριτικές. Σε αυτό άλλωστε στήριξαν και το σετ τους και πράγματι κομμάτια όπως το "Big", αλλά και τα δυο που έκλεισαν την εμφάνισή τους, "Liberty Belle" και "Boys in the Better Land", βρήκαν ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση. Μετρημένα ενεργητικοί απέδωσαν συνολικά τα κομμάτια τους κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά, αλλά σε σύγκριση με τους Shame (ένα γκρουπ του ίδιου ύφους που είχαμε την ευκαιρία να δούμε τη δεύτερη μέρα του Release Athens Festival), οι δεύτεροι ήταν σαφώς πιο εντυπωσιακοί ζωντανά.
Οι Morcheeba από την άλλοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην χώρα μας και αποτέλεσαν μια ευχάριστη προσθήκη στο συγκεκριμένο line-up. Αν είναι ένα σαφώς πιο υποτονικοί, το live τους ταίριαξε ιδανικά με την ώρα που εμφανίστηκαν. Η γοητευτική τραγουδίστρια του σχήματος, Skye Edwards, εμφανίστηκε ευδιάθετη, μονίμως χαμογελαστή και ιδιαίτερα επικοινωνιακή, κάνοντας τα πάντα για να ξεσηκώσει το κοινό. Οι περισσότεροι που τους παρακολούθησαν χάρηκαν όλα τα κλασσικά κομμάτια τους, όπως τα "Blindfold" και "Let Me See", ενώ το "Rome Wasn’t Built In A Day" έκλεισε πολύ χορευτικά και ευφορικά το σετ τους. Στα συν και η πολύ επιτυχημένη διασκευή στο "Let's Dance" του David Bowie!
Σίγουρα μπορεί να μην μιλάμε για τους The Smiths, αλλά μόνο και μόνο η εμφάνιση του κιθαρίστα του σχήματος δημιούργησε αρκετά μεγάλη προσμονή. Ο Johnny Marr εμφανίστηκε ακριβώς την προκαθορισμένη ώρα με το "The Tracers" από τον πολύ αξιόλογο περσινό δίσκο του "Call The Comet". Όλοι περίμεναν να ακούσουν κομμάτια από Smiths και η αρχή έγινε με το "Bigmouth Strikes Again". Συνολικά έπαιξε πέντε κομμάτια, αλλά αν εξαιρέσεις τα αναμενόμενα "How Soon Is Now?" και "There Is a Light That Never Goes Out", ήταν το "Stop Me If You Think You've Heard This One Before" που αποτέλεσε μεγαλύτερη έκπληξη για μένα και μάλλον μαζί με το δεύτερο ίσως ήταν οι καλύτερες στιγμές του live του.
Ο Marr δεν είναι τραγουδιστής, και πολλοί μπορεί να φαντάζονταν τι ωραία θα ήταν με τον Morrissey στα φωνητικά, αλλά μόνο και μόνο να ακούς την κιθάρα του σε αυτά τα ιστορικά κομμάτια, σου προκαλεί ανατριχίλα. Από το προσωπικό του υλικό ξεχώρισε το χορευτικό "Easy Money" που ξεσήκωσε όλο τον κόσμο. Στις καλύτερες στιγμές επίσης, και τα δυο Electronic κομμάτια, με τον Bernard Sumner να εμφανίζεται στη σκηνή για να τραγουδήσει το "Get the Message". Τη διασκευή του στο "I Feel You" των Depeche Mode, παρά την καλή απόδοση, την βρήκα λίγο αχρείαστη. Συνολικά όμως ο Johnny Marr με μια άκρως δυναμική εμφάνιση, έκλεψε την παράσταση το βράδυ της Κυριακής.
Λίγο μετά τις έντεκα μια από τις αγαπημένες μου μπάντες, που το live τους ψιθυρίζονταν εδώ και αρκετό καιρό, ανεβαίνει στη σκηνή του Release Athens Festival. Οι New Order έχουν μια τεράστια ποικιλία από κομμάτια που θα μπορούσαν άνετα να παρουσιάζουν ένα αρκετά διαφορετικό σετλιστ σε κάθε τους live και πάλι να αφήνουν τους περισσότερους ευχαριστημένους. Το σετ περιελάμβανε όλες τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους αλλά και τρία κομμάτια από το "Music Complete" του 2015, τα "Plastic", "Restless" και "Singularity". Μόνο και μόνο ότι έπαιξαν το κομμάτι έπος και αγαπημένο μου "The Perfect Kiss" θα ήμουν όπως και να έχει χαρούμενος. Φυσικά στο κομμάτι αυτό είναι που σου λείπει η παρουσία του Peter Hook περισσότερο.
Όπως ήταν αναμενόμενο τα "True Faith" (αν και η διαφορετική ζωντανή εκδοχή που παρουσιάζουν "αφαιρεί" πολύ από το κομμάτι), "Temptation" και φυσικά "Blue Monday" έκαναν τους πάντες να χορέψουν. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από τότε που τους είχα δει και είναι εμφανές ότι ο Bernard Sumner έχει πέσει αισθητά. Παρόλα αυτά παρουσιάζουν ένα πολύ άρτιο σόου, με τα βίντεο να είναι πραγματικά εξαιρετικά. Επίσης φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την κυκλοφορία του μνημειώδους "Unknown Pleasures" των Joy Division, οπότε αποφάσισαν να το τιμήσουν παίζοντας πέντε κομμάτια από το προηγούμενο συγκρότημά τους. Προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω πέντε New Order κομμάτια περισσότερο από αυτό, μιας και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η προσέγγιση - απόδοσή τους. Τουλάχιστον ο Hook βγάζει ένα πολύ μεγαλύτερο πάθος, που πλησιάζει λίγο παραπάνω το αυθεντικό. Όμως το "Love Will Tear Us Apart" δεν άφησε ούτε ένα παρευρισκόμενο ασυγκίνητο και έκλεισε ιδανικά άλλη μια πολύ όμορφη βραδιά για το Release Athens Festival.
Ο Marr δεν είναι τραγουδιστής, και πολλοί μπορεί να φαντάζονταν τι ωραία θα ήταν με τον Morrissey στα φωνητικά, αλλά μόνο και μόνο να ακούς την κιθάρα του σε αυτά τα ιστορικά κομμάτια, σου προκαλεί ανατριχίλα. Από το προσωπικό του υλικό ξεχώρισε το χορευτικό "Easy Money" που ξεσήκωσε όλο τον κόσμο. Στις καλύτερες στιγμές επίσης, και τα δυο Electronic κομμάτια, με τον Bernard Sumner να εμφανίζεται στη σκηνή για να τραγουδήσει το "Get the Message". Τη διασκευή του στο "I Feel You" των Depeche Mode, παρά την καλή απόδοση, την βρήκα λίγο αχρείαστη. Συνολικά όμως ο Johnny Marr με μια άκρως δυναμική εμφάνιση, έκλεψε την παράσταση το βράδυ της Κυριακής.
Λίγο μετά τις έντεκα μια από τις αγαπημένες μου μπάντες, που το live τους ψιθυρίζονταν εδώ και αρκετό καιρό, ανεβαίνει στη σκηνή του Release Athens Festival. Οι New Order έχουν μια τεράστια ποικιλία από κομμάτια που θα μπορούσαν άνετα να παρουσιάζουν ένα αρκετά διαφορετικό σετλιστ σε κάθε τους live και πάλι να αφήνουν τους περισσότερους ευχαριστημένους. Το σετ περιελάμβανε όλες τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους αλλά και τρία κομμάτια από το "Music Complete" του 2015, τα "Plastic", "Restless" και "Singularity". Μόνο και μόνο ότι έπαιξαν το κομμάτι έπος και αγαπημένο μου "The Perfect Kiss" θα ήμουν όπως και να έχει χαρούμενος. Φυσικά στο κομμάτι αυτό είναι που σου λείπει η παρουσία του Peter Hook περισσότερο.
Όπως ήταν αναμενόμενο τα "True Faith" (αν και η διαφορετική ζωντανή εκδοχή που παρουσιάζουν "αφαιρεί" πολύ από το κομμάτι), "Temptation" και φυσικά "Blue Monday" έκαναν τους πάντες να χορέψουν. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από τότε που τους είχα δει και είναι εμφανές ότι ο Bernard Sumner έχει πέσει αισθητά. Παρόλα αυτά παρουσιάζουν ένα πολύ άρτιο σόου, με τα βίντεο να είναι πραγματικά εξαιρετικά. Επίσης φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την κυκλοφορία του μνημειώδους "Unknown Pleasures" των Joy Division, οπότε αποφάσισαν να το τιμήσουν παίζοντας πέντε κομμάτια από το προηγούμενο συγκρότημά τους. Προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω πέντε New Order κομμάτια περισσότερο από αυτό, μιας και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η προσέγγιση - απόδοσή τους. Τουλάχιστον ο Hook βγάζει ένα πολύ μεγαλύτερο πάθος, που πλησιάζει λίγο παραπάνω το αυθεντικό. Όμως το "Love Will Tear Us Apart" δεν άφησε ούτε ένα παρευρισκόμενο ασυγκίνητο και έκλεισε ιδανικά άλλη μια πολύ όμορφη βραδιά για το Release Athens Festival.
Το προηγούμενο άλμπουμ της Chelsea Wolfe, το "Hiss Spun", συμπεριλήφθηκε στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα του 2017. Δυο χρόνια μετά η Wolfe ανακοίνωσε τη νέα της δουλειά, η οποία ονομάζεται "Birth of Violence" και θα κυκλοφορήσει στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 και πάλι από τη Sargent House. Το "The Mother Road" αποτελεί το πρώτο single από το νέο άλμπουμ της Chelsea Wolfe, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.
Birth of Violence - Tracklist:
01. The Mother Road
02. American Darkness
03. Birth of Violence
04. Deranged for Rock & Roll
05. Be All Things
06. Erde
07. When Anger Turns to Honey
08. Dirt Universe
09. Little Grave
10. Preface to a Dream Play
11. Highway
Το 2012 οι Light Asylum είχαν κυκλοφορήσει το φανταστικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, το οποίο βρέθηκε μέσα στα τρία κορυφαία μου άλμπουμ της χρονιάς εκείνης. Μάλιστα το 2013 έκαναν μια στάση και στην Αθήνα, για μια καταπληκτική εμφάνιση στο Death Disco. Αυτό το Σάββατο 22 Ιουνίου, το δίδυμο επιστρέφει στον ίδιο χώρο για άλλο ένα από τα ξεσηκωτικά live τους.
Δυο χρόνια μετά το "As You Were", ο Liam Gallagher επιστρέφει με το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ. Αυτό θα ονομάζεται "Why Me? Why Not." και θα είναι διαθέσιμο στις 20 Σεπτεμβρίου από τη Warner. Στον επερχόμενο δίσκο συνεργάζεται με τους Andrew Wyatt και Greg Kurstin, με τους οποίους είχε δουλέψει και στο ντεμπούτο του. Στο παρακάτω επίσημο βίντεο μπορείτε να ακούσετε το πρώτο single, από το "Why Me? Why Not.", με τίτλο "Shockwave".













