Ο περσινός δίσκος των AFI με τίτλο "Silver Bleeds the Black Sun…" είδε το συγκρότημα να κάνει μια τρομερή και άκρως επιτυχημένη post-punk στροφή και να καταλαμβάνει επίσης την κορυφαία θέση με τα καλύτερα άλμπουμ του 2025 για το POEt'S SOUND. Το σχήμα συνεχίζει την προώθηση του δίσκου (και καλά κάνει) με ένα ακόμα βίντεο - το τέταρτο από την περσινή του δουλειά - για το κομμάτι "Nooneunderground", μετά από αυτά για τα κομμάτια "Behind The Clock", "Holy Visions", "Ash Speck in a Green Eye" και "Voidward, I Bend Back".
Φτάνοντας στην τελική δεκάδα των θέσεων 1 έως 10, το αφιέρωμα στα καλύτερα άλμπουμ του 2025 ολοκληρώνεται εκεί όπου η έννοια της κατάταξης αποκτά πλέον ουσιαστικό περιεχόμενο. Πρόκειται για τους δίσκους που ξεχώρισαν περισσότερο από κάθε άλλον μέσα στη χρονιά, όχι μόνο χάρη στην ποιότητα, αλλά επειδή κατάφεραν να εναρμονιστούν σε μεγάλο βαθμό με το προσωπικό μου γούστο και να αντέξουν στον χρόνο και στις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις (τα λέει και το spotify wrapped άλλωστε).
Η δεκάδα αυτή συγκεντρώνει άλμπουμ που είτε συμπυκνώνουν ιδανικά τον ήχο και το πνεύμα της εποχής τους είτε τόλμησαν να ανοίξουν νέους δρόμους, ισορροπώντας ανάμεσα στη δημιουργική ωριμότητα και τη φρέσκια έμπνευση. Η πρώτη όμως θέση ανήκει σε μια μπάντα που δεν περίμενα να με απασχολήσει τόσο εν έτη 2025, αλλά διαλέγοντας μια απρόσμενη, ανανεωτική διαδρομή κατάφερε να με κερδίσει στο απόλυτο.
No.10 Scorpion Milk – Slime Of The Times (Peaceville Records): Αναμειγνύοντας απρόβλεπτη post-punk ορμή με goth-ενέσεις, το "Slime Of The Times" παρουσιάζει τον Mat McNerney να εξελίσσει τον ήχο του σε μια ωμή, άμεση και σκοτεινή καταγραφή του σύγχρονου apocalyptic rock και να τον φέρνει πολύ πιο κοντά στους Beastmilk σε σχέση με τους Grave Pleasures.
Ακούστε: She-Wolf Of London
No.09 The Murder Capital - Blindness (Human Seasons): Οι The Murder Capital έχουν καταφέρει να "παίζουν" με τις post-punk δυναμικές εξαιρετικά έχοντας παράλληλα και κοινωνικό/συναισθηματικό βάθος, Στην πιο ώριμη δουλειά τους μέχρι σήμερα, οι στιβαρές ενορχηστρώσεις και οι εστιασμένες ερμηνείες συμβάλλουν σε έναν δίσκο με σαφή κατεύθυνση και ενιαίο χαρακτήρα.
Ακούστε: Words Lost Meaning
No.08 Turnstile - Never Enough (Roadrunner Records): Συνδυάζοντας υψηλής ενέργειας punk/ hardcore ήχους με πιο pop και πιο πειραματικές στιγμές, το "Never Enough" προσφέρει έναν μελετημένο δίσκο με τρομερή παραγωγή, όπου η τόλμη στην εκτέλεση και οι μελωδικές πινελιές αναδεικνύουν την ικανότητα των Turnstile να επεκτείνουν τα όρια του είδους τους χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους.
Ακούστε: Never Enough
No.07 Lord Of The Lost - Opus Noir Vol.II (Napalm Records): Καλό το πρώτο μέρος του "Opus Noir" αλλά το δεύτερο είναι καλύτερο. Και αυτό όχι επειδή έχει περισσότερη ποικιλία (άλλωστε ποτέ δεν έλειψε αυτό από το σχήμα), αλλά επειδή έχει καλύτερες συνθέσεις κρατώντας ζεστό το ενδιαφέρον για το τρίτο μέρος της σειράς που κυκλοφορεί τον Απρίλιο καθώς και το επερχόμενο λάιβ τους τον Μάρτιο.
Ακούστε: Would You Walk With Me Through Hell?
No.06 Peter Murphy - Silver Shade (Metropolis Records): Εδώ έχουμε άλλη μια ώριμη, με τρομερή συνοχή δουλειά από τον νονό της goth. Το Silver Shade ισορροπεί ανάμεσα σε ανανεωμένες δυναμικές και γνώριμες goth/post-punk αναφορές, προσφέροντας έναν δίσκο που αντανακλά την εξέλιξη του Murphy χωρίς να χάνει την προσωπική του σφραγίδα.
Ακούστε: Soothsayer
No.05 Paradise Lost - Ascension (Nuclear Blast): Πέντε χρόνια μετά το φανταστικό "Obsidian", οι Paradise Lost επέστρεψαν με μια πιο δυνατή, βαριά, doom δουλειά που (αν και όχι καλύτερη από την προηγούμενη) συνεχίζει την κυκλοφορία απολαυστικών δίσκων, τιμώντας στο έπακρο την πλούσια κληρονομιά τους.
Ακούστε: Tyrants Serenade
No.04 Sleep Token - Even In Arcadia (RCA): To "Even in Arcadia" είναι το σημείο που το υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα συναντά την μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ενσωματώνοντας pop, R&B και metal στοιχεία, ποντάρει στην ατμόσφαιρα και τη μελωδία, με το αποτέλεσμα να είναι τολμηρό, εκφραστικό αλλά και άμεσο και αρκετά εθιστικό.
Ακούστε: Caramel
No.03 John Maus - Later Than You Think (Young): Η αδυναμία μου στον John Maus είναι γνωστή. Αυτή η αδυναμία γίνεται ακόμα πιο δυνατή και έντονη με κυκλοφορίες σαν τον περσινό του δίσκο, που θα μπορούσε να είναι Νο.1 σε αρκετές από τις αντίστοιχες λίστες μου των τελευταίων 15 χρόνων. Σε όποιον αρέσει θα τον λατρέψει εδώ και όποιον δεν τον γνωρίζει το "Later Than You Think" αποτελεί μια καλή εισαγωγή στον πειραματικό, lo-fi, σκοτεινό κόσμο του.
Ακούστε: Came & Got
No.02 Creeper - Sanguivore II: Mistress of Death (Spinefarm Music Group): Το πρώτο "Sanguivore" αποτέλεσε το κορυφαίο άλμπουμ του 2023 για το POEt'S SOUND. Το δεύτερο μέρος παραλίγο να το επαναλάβει. Το "Mistress of Death" συνεχίζει τη θεατρική, δυναμική προσέγγιση με τις έντονες 80s επιρροές, εστιάζοντας λίγο πιο πολύ στο goth/glam στοιχείο. Α έχει και το κομμάτι της χρονιάς για το 2025.
Ακούστε: Headstones
No.01 AFI - Silver Bleeds the Black Sun… (Run For Cover Records): Η αγαπημένη μου δουλειά των AFI ήταν το "Sing The Sorrow" του 2003 και αυτό βρέθηκε στην 2η θέση στην αντίστοιχη λίστα εκείνης της χρονιάς. Σίγουρα δεν περίμενα μετά από 22 χρόνια να ασχοληθώ τόσο πολύ με το σχήμα. Δεν ξέρω τι holy visions είχαν αλλά πρόκειται για μια από τις πιο επιτυχημένες μουσικές μεταλλάξεις που έχω βιώσει, προσφέροντας τον ίσως καλύτερο post-punk δίσκο από μια μη post-punk μπάντα.
Ακούστε: Holy Visions
Η μεγαλύτερη ηχητική έκπληξη της χρονιάς ήρθε από τους AFI. Η μετάλλαξη σε μια post-punk μπάντα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία με το άλμπουμ "Silver Bleeds the Black Sun…", που κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου από την Run For Cover Records. Η 80s αισθητική τους συμπληρώθηκε και από τα πολύ ταιριαστά βίντεο για τα κομμάτια "Behind The Clock", "Holy Visions" και "Ash Speck in a Green Eye". Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το νέο τους βίντεο για το κομμάτι "Voidward, I Bend Back", το οποίο μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω.
Ίσως το επερχόμενο άλμπουμ των AFI να είναι αυτό που αναμένω περισσότερο φέτος (αφού άκουσα το πρώτο δείγμα φυσικά). Αυτό δεν συμβαίνει μόνο λόγω της μεγάλης ηχητικής αλλαγής που επέλεξαν, αλλά και γιατί την έκαναν τόσο καλά. Τα πρώτα δυο κομμάτια που δημοσιοποίησαν, τα "Behind The Clock" και "Holy Visions" είναι ΤΡΟΜΕΡΑ. Ευτυχώς δεν έμεινε πολύ καιρός ακόμα μιας και την Παρασκευή θα ακούσουμε ολόκληρη την νέα τους κυκλοφορία. Μέχρι τότε όμως, μπορούμε να χορεύουμε στους ρυθμούς του νέου τους single, "Ash Speck in a Green Eye", το οποίο είναι 80s goth κομμάτι. Πολλά συγκροτήματα, κυρίως από τον dark χώρο, προσπαθούν κάτι αντίστοιχο, ελάχιστα όμως μπορούν να υπερηφανεύονται ότι το κάνουν τόσο επιτυχημένα.
Αν αναρωτιόσασταν αν είναι η καινούρια μουσική κατεύθυνση που φανέρωσαν οι AFI με το νέο τους single "Behind The Clock" θα ήταν για ένα μόνο κομμάτι ή θα χαρακτήριζε όλο το επερχόμενο άλμπουμ τους, τότε μάλλον η απάντηση ήρθε με το δεύτερο single. Ναι το συγκρότημα συνεχίζει σε 80s post-punk μουσικούς δρόμους αλλά σε πιο up tempo ρυθμούς και (αν είναι δυνατόν) το δεύτερο single τους με τίτλο "Holy Visions" είναι ακόμα καλύτερο από το πρώτο. Μάλλον πάμε για μια πολύ δυνατή κυκλοφορία - "Silver Bleeds the Black Sun…" - η οποία αναμένεται στις 3 Οκτωβρίου από την Run For Cover Records. Δείτε παρακάτω το βίντεο του "Holy Visions".
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το τελευταίο άλμπουμ των AFI με τίτλο "Bodies" και οι πανκ βετεράνοι επέστρεψαν με νέο υλικό. Αυτό έγινε με το single "Behind The Clock", το οποίο φανέρωσε μια μεγάλη ηχητική αλλαγή για την μπάντα. Ξεχάστε ότι θυμάστε από το σχήμα το νέο κομμάτι είναι ένα 80s post-punk, gothic διαμάντι με επιρροές από Sisters Of Mercy μέχρι Echo and the Bunnymen. Αυτό θα συμπεριλαμβάνεται στο νέο τους άλμπουμ, το οποίο τιτλοφορείται "Silver Bleeds the Black Sun…" και θα είναι διαθέσιμο στις 3 Οκτωβρίου από την Run For Cover Records. Δείτε παρακάτω το artwork, tracklist του επερχόμενου δίσκου αλλά και το βίντεο του "Behind The Clock".
Silver Bleeds the Black Sun… Tracklist:
01. The Bird of Prey
02. Behind the Clock
03. Holy Visions
04. Blasphemy & Excess
05. Spear of Truth
06. Ash Speck in a Green Eye
07. VOIDWARD, I BEND BACK
08. Marguerite
09. A World Unmade
10. Noneunderground
Το 2003 ήταν μια φανταστική δισκογραφική χρονιά και λίγες φορές έχω δυσκολευτεί περισσότερο από το να καταρτίσω τη τελική δεκάδα. Αυτή άλλαξε άπειρες φορές και χρειάστηκε να την ξαναγράψω άλλες τόσες. Όμως επειδή σε αυτό το μπλογκ πάντα έχω προτιμήσει να γράφω για αυτά που "μίλησαν" περισσότερο για τον οποιοδήποτε λόγο χωρίς να υπολογίζω αυτά που "πρέπει" να αναφερθούν, ανεξάρτητα αν κάποια άλλα άλμπουμ και ο ίδιος θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικά, επιδραστικά και άφησαν το στίγμα τους στη μουσική που ακούμε, κατέληξα στην παρακάτω. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να μείνουν έξω από μια τέτοια λίστα, δουλειές όπως αυτές των The Strokes, Muse, Killing Joke, Black Rebel Motorcycle Club, Deftones ή των Yeah Yeah Yeahs; Βασικά και Top 40 να έγραφα πάλι θα δυσκολευόμουν αφάνταστα.
Μόνο και μόνο από την Αμερική είχαμε φανταστικές δουλειές από μπάντες όπως οι Wovenhand, The Dandy Warhols (με τον τελευταίο τους καλό δίσκο), Electric Six, The Dresden Dolls, Stellastarr*, The Mars Volta, Brand New, Kings Of Leon, The Rapture, The Black Keys, The National, The Kills, Avenged Sevenfold, Jane's Addiction, TV On The Radio, Rise Against, Alkaline Trio, Lagwagon, Tomahawk, Iggy Pop, The Offspring, και πολλές ακόμα που σίγουρα ξεχνάω. Αν βάλω και αυτές από τον Καναδά, όπως των Arcade Fire (με το εξαιρετικό πρώτο EP), Billy Talent, Metric και Three Days Grace χάνεται εντελώς η μπάλα. Μιας και είμαστε σε αυτά τα εδάφη, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στη συλλογή "Lost Dogs" των Pearl Jam, η οποία επιτέλους συγκεντρώνει "διαμάντια" όπως τα "Sad", "Yellow Ledbetter", "Footsteps" και πολλά ακόμα.
Πέρα όμως από τους Muse και τους Killing Joke και από Αγγλία έχουμε αξιοπρόσεκτες δουλειές (αν και λιγότερες), όπως αυτές των David Bowie, Blur, Belle And Sebastian, Amy Winehouse, British Sea Power, Mogwai, Travis, Radiohead, Funeral For A Friend, The Cooper Temple Clause, Sons And Daughters, Skin και Anathema, αν και αυτή που θα ξεχώριζα περισσότερο είναι το προσωπικό άλμπουμ του Dave Gahan. Επειδή μοιραία με την Αγγλία σκέφτομαι και την Αυστραλία, οι δίσκοι των The Church, Jet και Powderfinger είναι κάτι παραπάνω από άξιοι αναφοράς. Και στην Σουηδία όμως γίνονται πραγματάκια με το φανταστικό "Viva Emptiness" των Katatonia να αποτελεί τη κορυφαία τους στιγμή αλλά και το "Damnation" των Opeth, ενώ στην διπλανή Φινλανδία ο Ville Laihiala μετά τους Sentenced σχηματίζει τους Poisonblack και κυκλοφορεί το ντεμπούτο "Escapexstacy".
Αν όμως πρέπει να ορίσουμε το απόλυτο μουσικό θέμα συζήτησης το 2023, αυτό ήταν η κυκλοφορία του "St. Anger". Οι Metallica κυκλοφορούν μετά από χρόνια έναν δίσκο με τόσο περίεργη (ή κακή για πολλούς) παραγωγή, επιτηδευμένη ή μη, και στρέφουν αλλού την προσοχή από τις όποιες καλές ιδέες είχε το άλμπουμ. Παγκόσμια αίσθηση έκαναν και οι Evanescence με το υπερμέγιστο χιτ "Bring Me To Life", που ξεπήδησε μέσα από το soundtrack της ταινίας "Daredevil", ενώ στα εμπορικά nu metal μονοπάτια και οι Linkin Park κυκλοφορούν το εξαιρετικό "Meteora".
10. Marilyn Manson - The Golden Age Of Grotesque (Interscope)
09. Linkin Park - Meteora (Warner Records)
08. Zeraphine - Traumaworld (E-Wave Records)
07. Zwan - Mary Star Of The Sea (Martha’s Music)
06. Placebo - Sleeping With Ghosts (Virgin Records)
05. The White Stripes - Elephant (XL Recordings)
04. A Perfect Circle - Thirteenth Step (Virgin Records)
03. Korn - Take A Look In The Mirror (Epic)
02. AFI - Sing The Sorrow (Nitro Records)
01. Type O Negative - Life Is Killing Me (Roadrunner)
Στις αρχές της χρονιάς οι AFI έκαναν γνωστά τα κομμάτια "Twisted Tongues" και "Escape From Los Angeles" που θα κυκλοφορήσουν και σε 7" single. Τώρα ανακοίνωσαν το νέο τους άλμπουμ, το οποίο θα ονομάζεται "Bodies" και θα κυκλοφορήσει στις 11 Ιουνίου από την Rise Records. Επίσης δημοσιοποίησαν και άλλα δυο κομμάτια, τα "Begging for Trouble" και "Looking Tragic", με το δεύτερο να αποτελεί με διαφορά το καλύτερο από το μέχρι τώρα νέο υλικό (αν και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ακούσει κάτι που να συγκρίνεται με το πολύ καλό προηγούμενο "The Blood Album" του 2017).
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το προηγούμενο άλμπουμ των AFI, τον πολύ καλό ομώνυμο δίσκο, και μάλλον φέτος θα ακούσουμε τη νέα τους προσπάθεια. Για την ώρα όμως παρουσίασαν δυο νέα κομμάτια, τα "Twisted Tongues" και "Escape From Los Angeles", τα οποία θα τα κυκλοφορήσουν ως διπλό 7" single στις 19 Μαρτίου. Φυσικά οι Davey Havok και Jade Puget δεν έχουν κάτσει και τόσο καιρό άπραγοι, μιας και πέρσι κυκλοφόρησαν ως Blaqk Audio, το electro pop side project τους, το άλμπουμ "Beneath the Black Palms" και ένα χρόνο νωρίτερα το "Only Things We Love".
Μετά από την μουσική αναδρομή για τα κορυφαία άλμπουμ τριάντα και είκοσι χρόνων πριν, τα φετινά "πισωγυρίσματα" ολοκληρώνονται με τους δίσκους που έπαιζαν περισσότερο στα ακουστικά μου το 2006. Ότι γίνεται τα τελευταία χρόνια με την ψυχεδέλεια, γινόταν εκείνη την εποχή με την αναβίωση του post-punk ήχου, που ξεκίνησε από τους Interpol, από την μια και του garage rock των The Strokes και των The White Stripes από την άλλη.
Επίσης στην Αγγλία μια δεκαετία περίπου από τον θάνατο της brit-pop σκηνής θα ξεκινήσει ένα νέο μεγάλο κύμα indie rock συγκροτημάτων με αφορμή φυσικά την επιτυχία που γνώρισε το ντεμπούτο των Arctic Monkeys. Την χρονιά εκείνη μάλλον ήταν η κορυφή του emo φαινομένου, με τις εταιρείες των eyeliner να κάνουν πάρτι και τα κοριτσάκια να τρέχουν πίσω από τους My Chemical Romance.
Συνολικά όμως υπήρξε μια γεμάτη χρονιά από πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες, με αποτέλεσμα να αφήσω από την παρακάτω λίστα εκτός εξαιρετικά άλμπουμ όπως αυτά των Morrissey, Yeah Yeah Yeahs, Jarvis Cocker, Gossip, Red Hot Chili Peppers, Gallows, Mogwai, Secret Machines, The Raconteurs, Amy Winehouse, TV On The Radio, Belle & Sebastian και πολλών ακόμα.
10. Kasabian - Empire (Columbia)
09. Muse - Black Holes And Revelations (Warner)
08. The Killers - Sam's Town (Island)
06. AFI - Decemberunderground (Interscope Records)
05. Placebo - Meds (Virgin)
04. Tool - 10,000 Days (Volcano)
03. John Maus - Songs (Upset the Rhythm)
02. Pearl Jam - Pearl Jam (J Records)
01. She Wants Revenge - She Wants Revenge (Geffen)
Διαβάστε επίσης:
Οι Καλιφορνέζοι A Fire Inside έχουν διανύσει μια αρκετά μεγάλη μουσική πορεία, από τις πιο hardcore punk μέρες της αρχές της δεκαετίας του 90 στο mainstream rock/ pop των τελευταίων τους δισκογραφικών δουλειών. Το νέο τους single "I Hope You Suffer", το οποίο μπορείτε να ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης, τους βρίσκει ηχητικά κάπου ανάμεσα σε Linkin Park και Nine Inch Nails (ξέρω τεράστια απόσταση και μπορείτε να φανταστείτε προς τα που κλίνει), σε καλύτερη συνθετική διάθεση από τους πρώτους αλλά εννοείται χωρίς το βάθος των δεύτερων. Το κομμάτι αποτελεί τον προπομπό του νέου του άλμπουμ "Burials" που αναμένεται να είναι διαθέσιμο στις 22 Οκτωβρίου.



















