Το post-punk συγκρότημα των ACTORS από το Βανκούβερ του Καναδά κυκλοφόρησε το νέο του single με τίτλο "CTRL" στις 13 Φεβρουαρίου. Το τραγούδι είναι διαθέσιμο σε όλες τις βασικές ψηφιακές πλατφόρμες streaming της Artoffact Records, αν και αποτελεί μια ανεξάρτητη κυκλοφορία πριν από τη δισκογραφική δραστηριότητα της χρονιάς. Το κομμάτι γράφτηκε και μιξαρίστηκε από τα ίδια τα μέλη των ACTORS στο στούντιο Jacknife Sound στο Βανκούβερ, με τον frontman του σχήματος να έχει αναλάβει την παραγωγή.
Live Review: Death Disco Open Air Festival - Day 2 @ Τεχνόπολη, 23.07.2023
Absolute Body Control Ιουλίου 27, 2023Tο πρώτο Death Disco Open Air Festival έχει πλέον περάσει στην ελληνική συναυλιακή ιστορία. Πριν αναφερθώ όμως στη δεύτερη ημέρα του φεστιβάλ, στην οποία παρευρέθηκα, θα ήθελα να πω δυο λόγια για την διοργάνωση. Μπορεί το darkwave κοινό στην Ελλάδα να μην κατέχει πολύ μεγάλο ποσοστό, αλλά πάντα πίστευα ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει. Ανάλογες προσπάθειες είχαν πραγματοποιηθεί πριν από πάρα πολλά χρόνια, αλλά πάντα σε κλειστούς χώρους και ποτέ σε ανοιχτό. Ο Λεωνίδας Σκιάδας, μετά από το Death Disco που έχει συμπληρώσει δέκα χρόνια λειτουργίας στη σκοτεινή ζωή της Αθήνας και συνεχίζει, είχε το όραμα και τη θέληση για κάτι τέτοιο και κατάφερε να μας προσφέρει μια σχεδόν άψογη διοργάνωση και γι' αυτό του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!
Σε μια από τις πιο ζεστές μέρες του χρόνου, η πρώτη μπάντα που παρακολούθησα ήταν οι Actors. Οι Καναδοί εμφανίστηκαν ευδιάθετοι και παρά τις αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες δεν σταμάτησαν να χορεύουν πάνω στη σκηνή. Χορό είχαμε όμως και από κάτω αφού το σχήμα κατάφερε να "κουνήσει" το κοινό με τα ρυθμικά indie/ post-punk κομμάτια του. Εμφανίστηκαν πολύ ευδιάθετοι, γεμάτοι ενέργεια και κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κόσμου σε όλη την εμφάνισή τους. Το σετ τους το χάρηκα αρκετά, το οποίο αποτελούνταν από κομμάτια των δυο δίσκων τους που δεν έλειπαν από τις αντίστοιχες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς για το POEt'S SOOUND.
Η συνέχεια είχε κατεύθυνση προς τη μικρή - κλειστή σκηνή του φεστιβάλ για την εμφάνιση των Ολλανδών Mecano Un-Ltd. Με τον Dirk Polak να εμφανίζεται με ένα πουκάμισο που έγραφε χαρμολύπη, το ίδιο που είχε φορέσει στο Rockwave του 2006!, το σχήμα έδωσε μια πολύ δυναμική εμφάνιση. Άλλωστε πρόκειται για μια ιστορική post-punk μπάντα με πολλά αγαπημένα κομμάτια. Ένα από αυτά, το "Still Life", αποτέλεσε και την καλύτερη στιγμή της εμφάνισή τους, όχι ότι το υπόλοιπο σετ τους υστέρησε και η ανταπόκριση από τον κόσμο ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Είχε έρθει η ώρα όμως για τους She Past Away...
Οι επόμενοι στην κεντρική σκηνή ήταν ένα από τα κορυφαία ονόματα της σύγχρονης σκοτεινής μουσικής. Οι She Past Away έχουν φανατικούς φίλους και στη χώρα μας με πολύ κόσμο να έχει βρεθεί για να παρακολουθήσει κυρίως αυτούς. Ήταν η δεύτερη φορά που τους βλέπω και πλέον μπορώ να πω ότι το λάιβ τους λειτουργεί το ίδιο καλά σε ανοιχτό χώρο όπως και στον κλειστό. Με σύμμαχο έναν πολύ καλό ήχο παρουσίασαν ένα σετ με κομμάτια, που μπορεί να είναι στα τούρκικα, αλλά πλέον είναι τόσο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα από τους φίλους του ήχου.
Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία κατάφεραν να ξεσηκώσουν το κοινό, το οποίο μέχρι και καπνογόνο άνοιξε. Ναι οι Τούρκοι πατάνε ηχητικά σε αρκετούς μεγάλους παλαιούς, αλλά έχουν καταφέρει να έχουν ένα τόσο ξεχωριστό ήχο που είναι πολύ δύσκολο να μην σε κερδίσουν. Επίσης τα "Kasvetli Kutlama" και "Katarsis" θεωρούνται σύγχρονα κλασσικά του συγκεκριμένου ήχου, ενώ και τα υπόλοιπα κομμάτια τους βρίσκονται σε παρόμοιο επίπεδο. Καταφέρνουν κάθε φορά να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που τους συνοδεύουν και αυτό λέει πολλά για το σχήμα.
Επιστροφή στη κλειστή σκηνή για των Absolute Body Control. Το βελγικό ντουέτο των Dirk Ivens και Eric Van Wonterghem που ξεκίνησε το 1979 θεωρείται από τους πιο παλιούς και σημαντικούς εκπροσώπους του EBM χώρου. Δεν έχω παρακολουθήσει δισκογραφικά το σχήμα αλλά για όση ώρα παρακολούθησα την εμφάνισή τους, το κέφι ήταν διάχυτο από κοινό και συγκρότημα και σίγουρα κέρδισαν τις εντυπώσεις με το παθιασμένο σετ τους. Παρόλο που ο χώρος ήταν κλιματιζόμενος, λίγο η ακραία ζέστη εκείνης της ημέρας και λίγο ότι ξεκινούσαν οι Sisters, με έκαναν να κατευθυνθώ ξανά στην κεντρική σκηνή.
Πολλά γράφονται για τις εμφανίσεις των The Sisters Of Mercy και τα περισσότερα αρνητικά ιδίως από κάποιους που δεν ξέρουν τι να περιμένουν. Περισσότερο εστιάζουν τις περισσότερες φορές στα προηχογραφημένα μέρη, στον κακό ήχο ή στην απόδοση του Andrew Eldritch και όχι άδικα. Εδώ πρέπει να πω ότι είχαν μάλλον τον καλύτερο ήχο από όσες φορές τους έχω παρακολουθήσει. Ναι υπάρχουν προηχογραφημένα μέρη και ο Eldritch δεν ακούγεται όπως παλιότερα. Με πείραξε τίποτα από τα παραπάνω; Καθόλου! Ο θρυλικός ηγέτης των Sisters έχει πλέον πολλή περισσότερη βραχνάδα στη φωνή του, που προφανώς του ταιριάζει καλύτερα με την πιο ροκ απόδοση των κομματιών του. Όμως οι στιγμές που διακρίνεις τη χαρακτηριστική χροιά του είναι μαγικές και θα άξιζε το λάιβ τους και μόνο για αυτές.
Πέρα όμως από την ιστορικότητα του σχήματος δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις σε κομμάτια όπως το "Dominion / Mother Russia" 'η το "Giving Ground", που ήταν και οι αγαπημένες μου στιγμές της συναυλίας. Επίσης το σετ τους δεν με χάλασε στο ελάχιστο, μιας και τα καινούρια κομμάτια ακούγονται πολύ καλά με κορυφαίο το "But Genevieve" (αν και όπως έχω ξαναπεί θα προτιμούσα να υπήρχε οποιοδήποτε άλλο κομμάτι από αυτή την εκτέλεση, κυριολεκτικά και μεταφορικά, του "Temple of Love"). Το κλείσιμο ήταν δεδομένο ότι θα ικανοποιούσε άπαντες βασιζόμενο στο τρίο "Lucretia My Reflection", "Temple of Love" και "This Corrosion". Αντικειμενικός δεν είμαι με τους Sisters μιας και κάθε φορά που ανακοινώνονται είμαι απλώς...take my money.
Έτσι ολοκληρώθηκε ιδανικά το πρώτο Death Disco Open Air Festival. Μια εξαιρετική διοργάνωση σε όλες τις πτυχές. Υποδειγματικός ήχος για εξωτερικό χώρο, μικρές ουρές, φανταστικό line-up και γενικότερα δεν υπήρχε κάτι που υστερούσε στη διοργάνωση. Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε για μια συναυλιακή προσπάθεια ότι είναι καλή ίσως για τα μέρη μας, αλλά δεν συγκρίνεται με τις αντίστοιχες σε άλλες χώρες. Ε, το συγκεκριμένο φεστιβάλ δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα τα αντίστοιχα του εξωτερικού. Χάρηκα ιδιαίτερα και με τον κόσμο που αγκάλιασε αυτό το εγχείρημα και ευελπιστώ να είναι το πρώτο από τα πολλά Death Disco Open Air Festival που θα ακολουθήσουν.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δαλακλής
Από τις αρχές των 00s και την αναβιωτική τάση που ξεκίνησε με τους Interpol, το post-punk δεν έχει φύγει ποτέ από την "μόδα". Κάθε χρόνο αναρίθμητα συγκροτήματα παρουσιάζουν τις προτάσεις τους, αλλά πολύ λίγα από αυτά καταφέρνουν να ξεχωρίσουν, είτε εισάγοντας στοιχεία από άλλα μουσικά είδη, είτε πιάνοντας ιδανικά την 80s αισθητική και εκμορντερίζοντάς την με φρέσκους ήχους και μελωδίες. Ακόμα και στην πιο dark/goth σκηνή έχουμε μια ιδιαίτερη έκρηξη από πολύ καλές κυκλοφορίες τα τελευταία χρόνια, αν και τα πράγματα στη συγκεκριμένη μουσική έκφανση είναι αρκετά πιο τυποποιημένα. Οι δουλειές στην παρακάτω δεκάδα είναι πραγματικά εξαιρετικές και θα μπορούσαν να βρεθούν και πολύ πιο ψηλά, κάνοντας την φετινή λίστα μου σε μεγάλο βαθμό πιο απογραφική παρά βαθμονομική.
No.30 Veil of Light – Landslide (Avant! Records): Οι Ελβετοί έφτασαν στον πέμπτο δίσκο της καριέρας τους και πλέον αποτελούν ένα από τα πιο αξιόπιστα ονόματα της coldwave σκηνής. Η αγάπη τους για τους New Order παραμένει, όπως άλλωστε και η ικανότητά τους να γράφουν εξαιρετικά dark/synth pop κομμάτια.
Ακούστε: "The Prayer Wheel"
No.29 Black Country, New Road - For The First Time (Ninja Tune): Οι Black Country, New Road είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ονόματα του 2021. Το να τους χαρακτηρίσεις post-punk τους αδικεί. Το σχήμα πειραματίζεται συνεχώς με ήχους και είδη που ποικίλουν από post-rock μέχρι jazz και αυτό του βγαίνει σε μεγάλο ποσοστό. Από τη μπάντα, που αναμένεται ο δεύτερος δίσκος της στις 4 Φεβρουαρίου, αποχώρησε ο τραγουδιστής Isaac Wood, οπότε το μέλλον απέκτησε και νέο ενδιαφέρον.
Ακούστε: "Athens, France"
No.28 Whispering Sons - Several Others (PIAS): To "Image" μου δημιούργησε υψηλές προσδοκίες για το Βέλγικο post-punk σχήμα. Μπορεί να μου λείπουν οι εξάρσεις του ντεμπούτο τους, πρόκειται όμως για μια δουλειά που δεν προσπερνάς κάποιο κομμάτι και σε "ρουφάει" ολοκληρωτικά στο σκοτεινό κόσμο που δημιουργεί το γκρουπ, πάντα με σημαία τα μοναδικά φωνητικά της Fenne Kuppens.
No.27 Vampyrëan - The Hunger (s/r): Από μόνο του το όνομα του Vlad Janicek (ιδρυτικό μέλος του goth σχήματος των Nosferatu) αποτελεί εγγύηση στο χώρο. Αν το ντεμπούτο τους ως Vampyrean, που περιέχει συμμετοχές από τον Aaron Stainthorpe των My Dying Bride, τον Chris Pohl των Blutengel και φυσικά τον Sven Friedrich (σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια του "The Hunger"), είχε και πολύ καλύτερη παραγωγή θα μιλούσαμε για ένα σύγχρονο gothic rock διαμάντι.
Ακούστε: "Watch Me Bleed (feat. Sven Friedrich)"
Νο.26 Voices - Breaking The Trauma Bond (Church Road Records): Οι Voices δεν αποτελούν μια απλή προέκταση των Akercocke. Φτάνοντας αισίως στο τέταρτο άλμπουμ τους έχουν βρει την ιδανική ισορροπία μεταξύ των black metal και gothic metal στοιχείων τους και το "Breaking The Trauma Bond" φαντάζει σαν η τέλεια απόδοση των τριών προηγούμενων δουλειών τους.
Ακούστε: "Methods of Madness"
No.25 ACTORS - Acts of Worship (Artoffact): Ο δεύτερος δίσκος των ACTORS έχει καθαρά έναν 80s new wave προσανατολισμό σε σχέση με τον πιο post-punk του ντεμπούτο τους. Αν και προτιμώ το πιο κιθαριστικό "It Will Come to You" και εδώ το σχήμα τα καταφέρνει εξαιρετικά, γράφοντας εθιστικά κομμάτια που αναμφίβολα θα χορευτούν στα σκοτεινά dancefloors.
Ακούστε: "Cold Eyes", "Love U More"
No.24 Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (Nuclear Blast): Είναι μεγάλη η εξέλιξη για το gothic metal σχήμα των Tribulation. Εδώ τους πετυχαίνουμε στην, μάλλον, καλύτερη στιγμή τους και αν και το δεύτερο μισό του δίσκου ήταν αντίστοιχο του πρώτου, το "Where The Gloom Becomes Sound" θα βρισκόταν πολύ πιο ψηλά στη λίστα μου. Επίσης περιέχει και το "Hour of the Wolf" που αποτελεί το πιο πιασάρικο κομμάτι που έχουν γράψει μέχρι σήμερα.
Ακούστε: "Hour Of The Wolf"
No.23 Harakiri For The Sky - Mære (AOP): Επειδή το blackgaze χαρακτηρισμό δεν τον πολυκαταλαβαίνω, το σχήμα προσφέρει εδώ και καιρό μια φανταστική μίξη post rock και black metal ήχων. Το αποτέλεσμα θεωρώ μπορούν να το απολαύσουν οι φίλοι και των δυο ειδών (ιδίως αν οι πρώτοι μπορούν να αντέξουν πιο ακραία φωνητικά), μιας και το "Mære" είναι ο πιο άμεσος δίσκος των Αυστριακών, ενώ περιέχει και μια φανταστική διασκευή στο "Song to Say Goodbye" των Placebo.
Ακούστε: "Us Against December Skies"
No.22 Viagra Boys - Welfare Jazz (YEAR0001): To σχήμα έχει τραβήξει αρκετή προσοχή και όχι αδικαιολόγητα. Μπορεί να ηρεμούν λίγο σε σχέση με το ντεμπούτο τους αλλά φαίνεται ότι εξελίσσονται και ότι έχουν δουλέψει περισσότερο στις συνθέσεις τους, οι οποίες ακούγονται πιο ολοκληρωμένες και ανώτερες του "Street Worms". Μακάρι να πραγματοποιηθεί η συναυλία τους στα μέρη μας και να τους δούμε και ζωντανά.
Ακούστε: "Creatures"
No.21 Unto Others - Strength (Roadrunner): Σίγουρα οι Unto Others δεν είναι το τυποποιημένο gothic metal συγκρότημα. Παρόλο που έχουν Paradise Lost ή και Type O Negative αναφορές, αντλούν τις επιρροές τους από μεγάλο φάσμα του heavy metal ήχου για αυτό και έχουν βρει μεγάλη απήχηση στα metal ακροατήρια. Τα τελευταία σίγουρα θα προτιμήσουν το πρώτο πιο δυνατό μισό του άλμπουμ, αλλά είναι το δεύτερο μισό, που είναι αρκετά πιο μελωδικό, που το "Strength" φανερώνει τη δύναμή του.
Ακούστε: "Little Bird"
Η περσινή χρονιά δεν είχε κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίσει και να αρέσει σε όλους, όπως το προπέρσινο πλέον "Blinding Lights" του The Weeknd. Είχαμε όμως πάρα πολλές αξιόλογες δισκογραφικές δουλειές γεμάτες με καλές στιγμές. Ζούμε άλλωστε στην εποχή των κομματιών/ singles χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε πάρα πολύ καλά άλμπουμ που θα παρουσιάσω σε μελλοντική ανάρτηση. Κάνοντας όμως την ανασκόπησή μου βρήκα πάρα πολλά κομμάτια από πολλά διαφορετικά είδη. Παρακάτω παραθέτω κάποια από τα κομμάτια που κόλλησα μέσα στο 2021, με τη κατάταξη να έχει μικρή σημασία, και φυσικά κάποιες μεγάλες αδυναμίες.
Μετά από μια σειρά από εξαιρετικά singles οι ACTORS είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν αύριο, από την Artoffact Records, τον δεύτερο δίσκο της καριέρας τους με τίτλο "Acts of Worship". Το πιο πρόσφατο από τα singles που θα περιλαμβάνονται στο νέο άλμπουμ είναι το "Cold Eyes", για το οποίο το post-punk σχήμα από το Βανκούβερ παρουσίασε ένα νέο βίντεο πριν από λίγες ημέρες. To "Acts of Worship" έρχεται τρία χρόνια μετά το πολύ αξιόλογο ντεμπούτο του "It Will Come To You".
Οι ACTORS έχουν ήδη ανακοινώσει ότι το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους, με τίτλο "Acts of Worship", θα κυκλοφορήσει το 2021 από την Artoffact Records. Το ντεμπούτο τους, το "It Will Come To You", αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2018 για αυτό το blog. Για την ώρα δημοσιοποίησαν το νέο τους single με τίτλο "Love U More", το οποίο συνοδεύεται από το ακόλουθο επίσημο βίντεο.
To 2018 αποτέλεσε άλλη μια γεμάτη δισκογραφική χρονιά, με αξιόλογους δίσκους να κυκλοφορούν μέχρι και το τέλος της που θα ήθελα να τους ακούσω πολύ περισσότερο πριν τους συμπεριλάβω σε τέτοιες λίστες. Την πρώτη δεκάδα την είχα σχεδόν σχηματισμένη στο μυαλό μου από νωρίς. Η συγκεκριμένη όμως με ζόρισε αρκετά περισσότερο...
No.20 Ceremony – East Coast (Candy Booking): Οι Ceremony, η μπάντα του John Fedowitz των Skywave (να μην μπερδεύεται με το post-punk σχήμα των Ceremony από την Καλιφόρνια), μας έχουν συνηθίσει σε εξαιρετικές noise rock / shoegaze κυκλοφορίες. Πέντε χρόνια μετά το πολύ καλό "Distance", ο Fedowitz δείχνει να εξελίσσεται σε κάθε δουλειά και το φετινό "East Coast" αποτελεί το κορυφαίο άλμπουμ που έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα.
No.19 Chastity - Death Lust (Captured Tracks): Μετά το εξαιρετικό περσινό EP με τίτλο "Chains", οι Chastity επέστρεψαν φέτος με το ντεμπούτο άλμπουμ τους. To "Death Lust" διατηρεί όλα τα γνωστά shoegaze, noise rock και hardcore στοιχεία του σχήματος του Brandon Williams, με μια σαφώς πιο ποπ προσέγγιση που βοηθάει με πιο άμεση σύνδεση με τον θυμό και τα άγχη του δημιουργού του.
Ακούστε: "Children", "Heaven Hell Anywhere Else"
No.18 The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records): Οι The Joy Formidable έκλεισαν πέρσι μια δεκαετίας ζωής και έχοντας κυκλοφορήσει τρεις δίσκους μέχρι τώρα, θεωρώ ότι είναι μια αρκετά υποτιμημένη που "παγιδεύτηκε" από την indie rock ταμπέλα. Ο τέταρτος δίσκος τους με τίτλο "Aaarth" φανερώνει όλη τη γκάμα των Ουαλών, με goth, psych μέχρι και ανατολίτικες αναφορές, ο οποίος συναγωνίζεται άξια το εντυπωσιακό ντεμπούτο τους του 2011 - "The Big Roar".
Ακούστε: "Y Bluen Eira", "Cicada Land On Your Back"
No.17 Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (Vagrant Records): Τα πέντε χρόνια που πέρασαν από το "Specter At The Feast", είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ δυο κυκλοφοριών των Black Rebel Motorcycle Club. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Wrong Creatures", εδώ.
Ακούστε: "Little Thing Gone Wild", "Haunt"
No.16 Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions): Οι Spiritual Front ξεκίνησαν την δισκογραφική τους πορεία το 1999 και με τα χρόνια το προσωπικό σχήμα του Simone H. Salvatori ξέφυγε από τους dark / neofolk κύκλους γνωρίζοντας όλο και μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Amour Braque", ενσωματώνοντας ακόμα περισσότερες επιλογές, αποτελεί την ίσως πιο άμεση δουλειά τους, το οποίο περιλαμβάνει συμμετοχές από τους Matt Howden, King Dude, Client και πολλούς ακόμα.
Ακούστε: "Tenderness Through Violence", "Children of the Black Light"
No.15 Preoccupations - New Material (Jagjaguwar): Δυο χρόνια μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους ως Preoccupations, οι Καναδοί επέστρεψαν φέτος με το "New Material", το οποίο είναι σαφώς ανώτερο από το προηγούμενο, ενώ ανταγωνίζεται και τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ τους ως Viet Cong. Μάλιστα τρία χρόνια μετά την εμφάνισή τους στο Six dogs, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και πάλι ζωντανά την μπάντα στην Αθήνα, το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019.
No.14 Iceage - Beyondless (Matador Records): Το αν το "Beyondless" είναι η καλύτερη δουλειά των Iceage θα το δείξει ο χρόνος. Το σίγουρο όμως είναι ότι οι Δανοί δεν σταματούν να είναι ανήσυχα πνεύματα και να εξελίσσουν συνεχώς τον ήχο τους. Το τέταρτο άλμπουμ τους αποτελεί την πιο πολυδιάστατη προσπάθειά τους, που τους φέρνει να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τις punk ρίζες τους, με πιο έντονες τις shoegaze και dark americana αναφορές τους.
Ακούστε: "Catch It", "Pain Killer"
No.13 ACTORS - It Will Come To You (Artoffact Records): Στην πολύ ενδιαφέρουσα post-punk περίπτωση των ACTORS, είχα αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτηση μέσα στη χρονιά. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "It Will Come To You" προσφέρεται τόσο για προσωπικές απανωτές ακροάσεις, όσο και για τα darkwave dancefloors. Οι 80s αναφορές τους είναι αρκετά φανερές και εξαιρετικά ενσωματωμένες στον ήχο των Καναδών, ο οποίος έχει σαφώς μια πιο ποπ αμεσότητα που θα μπορούσε να βρει απήχηση σε ένα αρκετά μεγαλύτερο κοινό από αυτό της συγκεκριμένης σκηνής.
Ακούστε: "Slaves", "L'appel Du Vide"
No.12 Shiny Darkly - Bronze (Crunchy Frog Recordings): Πριν από τέσσερα χρόνια οι Shiny Darkly με είχαν εντυπωσιάσει με το ντεμπούτο τους, το οποίο είχε αποτελέσει ένα από τα κορυφαία του 2014. Το "Little Earth" ήταν ένας κλασσικός post-punk δίσκος με μερικές φανταστικές μελωδίες. Για τον δεύτερο δίσκο τους οι Δανοί δεν πέφτουν στην παγίδα στο να επαναλάβουν την ίδια συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο με νέους ήχους και σε σημεία το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
No.11 Anna Calvi - Hunter (Domino): Για το τρίτο της άλμπουμ, η Anna Calvi εμφανίζεται πιο απελευθερωμένη στιχουργικά, ενώ και η μουσική της φανερώνει μια πιο "χαλαρή" διάθεση. Συνολικά φανερώνει ότι αποτελεί ένα ανήσυχο πνέυμα που θα συνεχίσει να μας απασχολεί με την κάθε της κυκλοφορία. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Hunter", εδώ.
Διαβάστε επίσης:
Στην πολύ ενδιαφέρουσα post-punk περίπτωση των ACTORS, είχα αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτηση μέσα στη χρονιά. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "It Will Come To You" προσφέρεται τόσο για προσωπικές απανωτές ακροάσεις, όσο και για τα darkwave dancefloors. Οι 80s αναφορές τους είναι αρκετά φανερές και εξαιρετικά ενσωματωμένες στον ήχο των Καναδών, ο οποίος έχει σαφώς μια πιο ποπ αμεσότητα που θα μπορούσε να βρει απήχηση σε ένα αρκετά μεγαλύτερο κοινό από αυτό της συγκεκριμένης σκηνής.
Ακούστε: "Slaves", "L'appel Du Vide"
Οι ACTORS είναι μια post-punk, darkwave μπάντα από τον Καναδά, που από το 2012 μέχρι και φέτος είχε κυκλοφορήσει αρκετά singles και EPs. Στις 9 Μαρτίου ήρθε επιτέλους η ώρα να παρουσιάσουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο "It Will Come To You", που κυκλοφόρησε από τη Artoffact Records, το οποίο έχει αποσπάσει μερικές εξαιρετικές κριτικές και έχει ήδη ξεχωρίσει ως μια από τις κορυφαίες σκοτεινές δουλειές της χρονιάς που διανύουμε. Συνίσταται ανεπιφύλακτα στους φίλους του ήχου των Cold Cave. Το τελευταίο βίντεο που έκανε γνωστό η μπάντα είναι για το "Slaves", κομμάτι που αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές του νέου άλμπουμ των ACTORS.






















