Οι Iceage βρίσκονται σε καραντίνα λόγω κορονοϊού και βρήκαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το νέο τους κομμάτι εμπνευσμένο από την κατάσταση όπως την ζουν. Το κομμάτι ονομάζεται "Lockdown Blues" και διατίθεται μέσω της επίσημης bandcamp ιστοσελίδα τους, με όλα τα έσοδα από αυτό να πηγαίνουν στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Το τελευταίο άλμπουμ των Δανών ήταν το πολύ καλό "Beyondless", που κυκλοφόρησε το 2018.

Οι Iceage κυκλοφόρησαν πριν από ένα χρόνο περίπου, το πολύ αξιόλογο άλμπουμ "Beyondless", μια από τις καλύτερες δουλειές του 2018. Στο "Pain Killer", κομμάτι που περιέχεται στον δίσκο, συμμετέχει η Sky Ferreira. Το συγκρότημα μαζί με τη Ferreira γύρισε ένα βίντεο σε VHS για το νέο single σε συνεργασία με τη Lili Hayes.

To 2018 αποτέλεσε άλλη μια γεμάτη δισκογραφική χρονιά, με αξιόλογους δίσκους να κυκλοφορούν μέχρι και το τέλος της που θα ήθελα να τους ακούσω πολύ περισσότερο πριν τους συμπεριλάβω σε τέτοιες λίστες. Την πρώτη δεκάδα την είχα σχεδόν σχηματισμένη στο μυαλό μου από νωρίς. Η συγκεκριμένη όμως με ζόρισε αρκετά περισσότερο...

No.20 Ceremony ‎– East Coast (Candy Booking): Οι Ceremony, η μπάντα του John Fedowitz των Skywave (να μην μπερδεύεται με το post-punk σχήμα των Ceremony από την Καλιφόρνια), μας έχουν συνηθίσει σε εξαιρετικές noise rock / shoegaze κυκλοφορίες. Πέντε χρόνια μετά το πολύ καλό "Distance", ο Fedowitz δείχνει να εξελίσσεται σε κάθε δουλειά και το φετινό "East Coast" αποτελεί το κορυφαίο άλμπουμ που έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα.

Ακούστε: "Closer", "Blue"

No.19 Chastity - Death Lust (Captured Tracks): Μετά το εξαιρετικό περσινό EP με τίτλο "Chains", οι Chastity επέστρεψαν φέτος με το ντεμπούτο άλμπουμ τους. To "Death Lust" διατηρεί όλα τα γνωστά shoegaze, noise rock και hardcore στοιχεία του σχήματος του Brandon Williams, με μια σαφώς πιο ποπ προσέγγιση που βοηθάει με πιο άμεση σύνδεση με τον θυμό και τα άγχη του δημιουργού του. 

Ακούστε: "Children", "Heaven Hell Anywhere Else"

No.18 The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records): Οι The Joy Formidable έκλεισαν πέρσι μια δεκαετίας ζωής και έχοντας κυκλοφορήσει τρεις δίσκους μέχρι τώρα, θεωρώ ότι είναι μια αρκετά υποτιμημένη που "παγιδεύτηκε" από την indie rock ταμπέλα. Ο τέταρτος δίσκος τους με τίτλο "Aaarth" φανερώνει όλη τη γκάμα των Ουαλών, με goth, psych μέχρι και ανατολίτικες αναφορές, ο οποίος συναγωνίζεται άξια το εντυπωσιακό ντεμπούτο τους του 2011 - "The Big Roar".

Ακούστε: "Y Bluen Eira", "Cicada Land On Your Back"

No.16 Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions): Οι Spiritual Front ξεκίνησαν την δισκογραφική τους πορεία το 1999 και με τα χρόνια το προσωπικό σχήμα του Simone H. Salvatori ξέφυγε από τους dark / neofolk κύκλους γνωρίζοντας όλο και μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Amour Braque", ενσωματώνοντας ακόμα περισσότερες επιλογές, αποτελεί την ίσως πιο άμεση δουλειά τους, το οποίο περιλαμβάνει συμμετοχές από τους Matt Howden, King Dude, Client και πολλούς ακόμα.

Ακούστε: "Tenderness Through Violence", "Children of the Black Light"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.31 - 40

Το αν το "Beyondless" είναι η καλύτερη δουλειά των Iceage θα το δείξει ο χρόνος. Το σίγουρο όμως είναι ότι οι Δανοί δεν σταματούν να είναι ανήσυχα πνεύματα και να εξελίσσουν συνεχώς τον ήχο τους. Το τέταρτο άλμπουμ τους αποτελεί την πιο πολυδιάστατη προσπάθειά τους, που τους φέρνει να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τις punk ρίζες τους, με πιο έντονες τις shoegaze και dark americana αναφορές τους.

Ακούστε: "Catch It", "Pain Killer"

No.15: Preoccupations - New Material (Jagjaguwar)

No.16: Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions)

No.17: Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (Vagrant Records)

No.18: The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records)

No.19: Chastity - Death Lust (Captured Tracks)

No.20: Ceremony ‎– East Coast (Candy Booking)

Με τη μισή χρονιά να έχει ήδη συμπληρωθεί, αναμφίβολα μπορεί να πει κανείς ότι το 2018 μας έχει προσφέρει αρκετές σημαντικές κυκλοφορίες, αλλά και μεγάλη ποικιλία. Ιδίως για τους φίλους τους πιο θορυβώδες ήχου πρόκειται για ένα εξαιρετικό μισό, με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες από τους Nine Inch Nails, The Soft Moon, A Place To Bury Strangers αλλά και από τους Ceremony που επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από πέντε χρόνια. Σίγουρα είναι συναρπαστικό να βλέπεις πως διαμορφώνεται μουσικά μια χρονιά. Είχαμε κυκλοφορίες που δίχασαν, όπως το νέο άλμπουμ των Arctic Monkeys (που μου φάνηκε τουλάχιστον μέτριο), αλλά και πολλούς αξιόλογους πρώτους δίσκους. Δέκα από τις δουλειές που ξεχώρισα μέχρι τώρα είναι (με σειρά ανάλογα με την ημερομηνία κυκλοφορίας): 

01. Shame - Songs Of Praise (12 Ιανουαρίου, Dead Oceans)

02. Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (12 Ιανουαρίου, Vagrant Records)

03. The Soft Moon - Criminal (2 Φεβρουαρίου, Sacred Bones)

04. Chiller - Chiller (2 Φεβρουαρίου, Rockstar Records)

05. Editors - Violence (9 Μαρτίου, PIAS)

06. A Place To Bury Strangers - Pinned (13 Απριλίου, Dead Oceans)

07. Iceage - Beyondless (4 Μαΐου, Matador Records)

08. Ceremony - East Coast (19 Μαΐου, self released)

09. Johnny Marr - Call The Comet (15 Ιουνίου, New Voodoo Records)

10. Chastity - Death Lust (13 Ιουλίου, Captured Tracks)

Τέσσερα χρόνια μετά το "Plowing Into Τhe Field Οf Love", οι Iceage επιστρέφουν με νέα δισκογραφική δουλειά. Αυτή ονομάζεται "Beyondless" και θα κυκλοφορήσει στις 4 Μαΐου από την Matador Records. Οι Δανοί έκαναν επίσης γνωστό το νέο τους single με τίτλο "Pain Killer", στο οποίο συμμετέχει η Sky Ferreira. Στο επερχόμενο δίσκο θα περιέχεται και το "Catch It", κομμάτι που είχαν κάνει διαθέσιμο οι Iceage πριν από ένα μήνα περίπου.

Beyondless track list:

01. Hurrah

02. Pain Killer

03. Under the sun

04. The day the music dies

05. Plead the fifth

06. Catch it

07. Thieves like us

08. Take it all

09. Showtime

10. Beyondless

Αφού τελείωσε τη ενασχόλησή του, για την ώρα τουλάχιστον, με το προσωπικό του σχήμα, τους Marching Church, ο Elias Bender Rønnenfelt επιστρέφει στους Iceage. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το τελευταίο άλμπουμ των Δανών post-punkers, το "Plowing Into Τhe Field Οf Love", μια δουλειά που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες του 2014 για αυτό το blog. To "Catch It" είναι το νέο single των Iceage, που συνοδεύεται από ένα βίντεο στο οποίο συμμετέχει ο David Dastmalchian (Twin Peaks, The Dark Knight, Blade Runner 2049).

Οι Marching Church ξεκίνησαν ως το προσωπικό project του Elias Bender Rønnenfelt, που είναι γνωστός από το post-punk συγκρότημα των Iceage, αλλά πλέον είναι ένα ολοκληρωμένο γκρουπ μετά και την προσθήκη των Johan S. Weith (Iceage), Bo Høyer Hansen (Hand Of Dust), Jakob Emil Lamdahl. Kristian Emdal και Anton Rothstein, μέλη και οι δυο των Lower. Το σχήμα κυκλοφόρησε πέρσι τον Μάρτιο το ντεμπούτο του ("This World Is Not Enough") και φέτος θα παρουσιάσει το δεύτερο άλμπουμ του και πάλι από την Sacred Bones Records. Το "Heart Of Life" αποτελεί το πρώτο κομμάτι από το "Telling It Like It Is", που θα είναι διαθέσιμο στις 28 Οκτωβρίου, το βίντεο του οποίου μπορείτε να δείτε παρακάτω ενώ μπορείτε και να κατεβάσετε δωρεάν το κομμάτι εδώ.

Telling It Like It Is - Tracklist:

01. Let It Come Down

02. Up for Days

03. Heart of Life

04. Inner City Pigeon

05. Lion's Den

06. Florida Breeze

07. 2016

08. Achilles Heel

09. Information

10. Calenture

Η ψηφοφορία για την καλύτερη μπάντα επηρεασμένη από τους Joy Division που εμφανίστηκε μετά το 2000 ολοκληρώθηκε, με τους Editors να συγκεντρώνουν την πλειοψηφία των προτιμήσεων σας. Η βρετανική μπάντα που υπάρχει δισκογραφικά εδώ και μια δεκαετία έχει καταφέρει, κυρίως με τους τρεις πρώτους δίσκους της, να αποκτήσει φανατικό κοινό - εννοείται και στην Ελλάδα που αναμένονται στις αρχές Δεκεμβρίου - βασιζόμενη στους post-punk ρυθμούς της,  που άλλοτε λοξοκοιτάνε σε πιο ηλεκτρονικούς δρόμους και αρκετά πιο συχνά σε πιο ποπ. Μάλιστα το συγκρότημα κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα το πέμπτο του άλμπουμ με τίτλο "In Dream", το οποίο σηματοδοτεί άλλη μια επιτυχημένη αλλαγή στην πορεία του. Στη ψηφοφορία αυτή λοιπόν, οι Editors κατέλαβαν άνετα την πρώτη θέση συγκεντρώνοντας 38 ψήφους. Ακολούθησε με 28 ψήφους το γυναικείο συγκρότημα των Savages που με ένα δίσκο στο ενεργητικό του (ο δεύτερος με τίτλο "Adore Life" θα είναι διαθέσιμος στις 22 Ιανουαρίου 2016) κατάφεραν να δώσουν νέα πνοή στον κλασσικό Joy Division ήχο, αλλά και οι Interpol με 25 ψήφους, που ξεκίνησαν αυτή την αναβιωτική τάση με το "Turn Οn Τhe Bright Lights" το 2002 και συνεχίζουν να κυκλοφορούν εξαιρετικούς δίσκους ("El Pintor"). Από εκεί και πέρα, οι White Lies συγκέντρωσαν 16 ψήφους, οι The Twilight Sad οκτώ, έξι οι The National, από πέντε She Wants Revenge και The Soft Moon, δυο ο John Maus και από μια ψήφο πήραν οι Iceage, Grey Miller, New Order, The Underground Youth και Motorama. Αναλυτικά τα αποτελέσματα:

Μετά την πολύ πετυχημένη περσινή διοργάνωση, το Plisskën Festival επέστρεψε φέτος με ένα αρκετά πιο μεγάλο και γεμάτο line-up, αλλά και μερικά πολύ δυνατά ονόματα, κάτι ήταν ίσως το μοναδικό που έλειπε από πέρσι. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Η κατανομή των ονομάτων ανάμεσα στις δυο μέρες ήταν κάπως ανομοιόμορφη, τουλάχιστον για τα συγκροτήματα που ήθελα να παρακολουθήσω, καθιστώντας την Παρασκευή μια αρκετά γεμάτη μέρα. Αν και ήθελα αρκετά να δω τους Metz, δυστυχώς έφτασα στον χώρο του Ελληνικού Κόσμου λίγο πριν ξεκινήσουν οι The Twilight Sad, οπότε δεν υπήρχε θέμα επιλογής. Οι Σκωτσέζοι κυκλοφόρησαν πέρσι το εξαιρετικό "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave" (album review εδώ), και πολύ σωστά βάσισαν το σετ τους σε αυτό. Έχοντας δει το γκρουπ και πριν δυο χρόνια στο Kookoo, γνώριζα για την πολύ καλή σκηνική τους παρουσία - ιδίως του τραγουδιστή James Graham, και πραγματικά δεν με απογοήτευσαν. Μπορεί μια εξωτερική σκηνή να μην είναι η ιδανική για την μουσική των The Twilight Sad, αλλά η μπάντα κατάφερε να ξεχωρίσει και να μας χαρίσει μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ.

Σειρά στο πρόγραμμα για μένα είχαν οι Iceage, που εμφανίστηκαν στην ίδια σκηνή με τους The Twilight Sad. Η μπάντα είναι δεμένη και πραγματοποίησε μια αξιοπρεπή εμφάνιση, αλλά λείπει το πάθος που περιμένεις ιδίως από ένα punk σχήμα. Το σόου τους ήταν περισσότερο αποστειρωμένο και από χειρουργική αίθουσα, ενώ ο Elias Bender Rønnenfelt πολύ θα ήθελε να ήταν στους Birthday Party. Μπορεί να μην κατάφεραν να έχουν την ίδια θετική αποδοχή με το "Plowing Into The Field Of Love", το οποίο βρέθηκε στις προτιμήσεις μου για το 2014, αλλά ήταν τα κομμάτια από αυτό που ξεχώρισαν στο live τους.

Και πάλι στη Republic σκηνή πάλι για ένα από τα βασικά ονόματα που ήθελα να δω στο φετινό event, τους Austra. Το 2011 είχα κολλήσει άσχημα με το "Feel It Break", ενώ δυο χρόνια αργότερα το "Olympia" εκπλήρωσε την ανάγκη για νέο υλικό. Μπορεί η εμφάνιση της Katie Stelmanis να έφερνε περισσότερο σε Lady Gaga παρά σε τραγουδίστρια κάποιου dark electro σχήματος, αλλά με τα καταπληκτικά και παθιασμένα φωνητικά της κατάφερε να κερδίσει το κοινό. Στα συν και η πολύ ωραία διαφορετική εκδοχή στο "Lose It".

Στη κεντρική σκηνή οι Mudhoney πάλι αποδείκνυαν γιατί έχουν τόσο καλή συναυλιακή φήμη. Με απίστευτη ενέργεια και τον Mark Arm σε μεγάλη φόρμα, φωνητικά και σκηνικά, και παρότι δεν είχαν και ιδιαίτερα καλό ήχο, κατάφεραν να παρασύρουν το κοινό σε ένα grunge πάρτι με κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος. Η μεγάλη στιγμή της πρώτης ημέρας, και μάλλον όλου του διημέρου, ήταν αναμφίβολα η εμφάνιση των Savages. To post-punk σχήμα, που κυκλοφόρησε μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2013 - το ντεμπούτο τους με τίτλο "Silence Yourself", το περίμεναν αρκετοί, και θεωρώ ότι ήταν μια από τις μεγάλες επιτυχίες της διοργάνωσης που κατάφερε να φέρει τις κοπέλες. Η Jehnny Beth, τραγουδίστρια του γκρουπ, είναι μια χαρισματική frontwoman, καταφέρνοντας να περάσει το πάθος και την ορμή που είχε στον κόσμο. Έκανε ακόμα και stagediving, ενώ στο "Husbands" της κρατούσε τα πόδια το κοινό. Παρουσίασαν επίσης και μερικά νέα κομμάτια, τα οποία φαίνεται ότι θα συνεχίσουν τον δικαιολογημένο ντόρο γύρω από το όνομά τους. Απλά εκπληκτικές...

Το μεγάλο όνομα της πρώτης μέρας του Plisskën ήταν φυσικά οι The Horrors, που όμως αποτέλεσαν και τη μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Ξεκίνησαν με κάκιστο ήχο, που στην πορεία βελτιώθηκε, με τον Faris Badwan να έχει νεύρα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Το χειρότερο είναι αυτό το πέρασε στον κόσμο, καταφέρνοντας να χάσουν μέσα σε τέσσερα - πέντε κομμάτια το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που τους παρακολουθούσε. Το σχήμα παρουσίασε live το "Who Can Say" και ήταν σαν να το έπαιζαν οι Foster The People ή κάποιο αντίστοιχα άθλιο γκρουπ. Μόνο στα δυο τελευταία κομμάτια βελτιώθηκε ελάχιστα η κατάσταση, στο "I See You" από το τελευταίο τους άλμπουμ "Luminous" και στο "Moving Further Away" από το "Skying", αλλά ήταν πλέον αργά. Κοινώς, απίστευτη φόλα. Αυτό αποτέλεσε και το κλείσιμο για μένα σε μια από τις πιο γεμάτες μέρες που έχει παρουσιάσει το φεστιβάλ.

Με χαρά μου βλέπω τα τελευταία χρόνια να ξεπετάγονται όλο και περισσότερες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες με ωραία αισθητική, πολύ όρεξη και ιδιαίτερο γούστο. Στέκομαι στο τελευταίο γιατί πλέον η, και καλά indie, σκηνή είναι αχανής με την λέξη να έχει χάσει κάθε νόημα και να χρησιμοποιείται από τον κάθε άσχετο. Το χειρότερο είναι ότι με τον εκφυλισμό αυτόν, έχει γίνει μέρος της mainstream pop κουλτούρας, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα στο οποίο θα αναφερθώ εκτενέστερα κάποια άλλη στιγμή. Για την ώρα τα άλμπουμ για τις θέσεις 21 μέχρι 30 είναι:

No.30 Esben And The Witch - A New Nature (Nostromo Records): Μετά από ένα μάλλον ουδέτερο διάλειμμα με το "Wash Τhe Sins Not Only Τhe Face", οι Esben And The Witch επανέρχονται με τον τρίτο δίσκο τους, "A New Nature", χαρίζοντάς μας ένα απόλυτα μαγευτικό post ταξίδι.

Ακούστε: "Dig Your Fingers In", "Blood Teachings"

No.29 Merchandise - After The End (4AD): Χωρίς να έχουν αλλάξει δεκαετία οι αναφορές των Merchandise , απλά το σχήμα αντάλλαξε την πιο σκοτεινή πλευρά των 80s για το indie pop και το new wave της ίδιας περιόδου. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "After The End" εδώ.

Ακούστε: "Green Lady", "Little Killer"

No.28 Empires – Orphan (Chop Shop Records): Όσοι δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι τον επόμενο δίσκο από τους The Killers, το "Orphan" θα καλύψει επάξια αυτό το κενό (και με μια γερή δόση από The National), μιας και αποτελεί μια από τις καλύτερες ποπ απολαύσεις του 2014. Για τους Empires είχα αναφερθεί και πριν από λίγους μήνες εδώ.

Ακούστε: "Silverfire", "How Good Does It Feel"

Νο.27 Royal Blood - Royal Blood (Warner): Το δίδυμο των Mike Kerr και Ben Thatcher πρέπει να είναι από τις λίγες σύγχρονες που κατάφεραν να έχουν ένα Νο.1 άλμπουμ στην Αγγλία πριν ανακηρυχτούν οι επόμενοι σωτήρες από τα βρετανικά μουσικά μέσα. Βασιζόμενοι σε μπάντες όπως οι Queens Of The Stone Age και οι Death From Above 1979 παρέδωσαν έναν απίστευτα διασκεδαστικό rock δίσκο, και δίκαια έλαβαν τόση προσοχή.

Ακούστε: "Out of the Black", "Little Monster"

No.26 Simple Minds - Big Music (Sony): Αναμφίβολα οι Simple Minds είναι ένα σχήμα με μεγάλη ιστορία, έχοντας επηρεάσει πολλά γκρουπ - που βρίσκονται ακόμα και σε αυτή την λίστα - και μια απίστευτα καλή live μπάντα, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω τον Ιούνιο, αλλά σίγουρα δεν περίμενα να μου άρεσε τόσο πολύ το "Big Music", το οποίο είναι γεμάτο κομματάρες στο γνωστό ύφος του γκρουπ.

Ακούστε: "Blindfolded", "Big Music"

No.25 White Hex - Gold Nights (Felte): Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο των Αυστραλών, το δίδυμο των Jimi Kritzler και Tara Green επιστρέφει με το "Gold Nights", το οποίο περιέχει οκτώ κολλητικά darkwave, synthpop κομμάτια βασιζόμενα στα πολύ όμορφα φωνητικά της τελευταίας.

Ακούστε: "Paradise", "Sisters"

No.24 Iceage - Plowing Into the Field of Love (Matador): Μπορεί στα δυο πρώτα άλμπουμ των Δανών να ξεχώρισε η δύναμη των φωνητικών του Elias Bender Rønnenfelt, αλλά εδώ το σχήμα εξελίσσεται μουσικά (άλλωστε πολύ ντόρος έγινε για τις country αναφορές), βάζοντας τις βάσεις για κάτι πολύ μεγαλύτερο στο μέλλον.

Ακούστε: "The Lord's Favorite", "How Many"

Νο.23 Wovenhand - Refractory Obdurate (Deathwish Inc): Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο που το έβδομο άλμπουμ των Wovenhand είναι αρκετά πιο επιθετικό (ή ότι κυκλοφόρησε από την hardcorάδικη Deathwish), αλλά σίγουρα είναι αυτό που "μίλησε" περισσότερο και ξεχώρισα κατευθείαν από όλες τις προηγούμενες δουλειές του David Eugene Edwards με αυτό το σχήμα.

Ακούστε: "Hiss", "Corsicana Clip"

Νο.22 The Horrors - Luminous (XL Recordings): Το τέταρτο άλμπουμ των The Horrors βρίσκεται όσο πιο κοντά έχει βρεθεί ηχητικά μια δουλειά της μπάντας με την προηγούμενή της αν και διακρίνεται μια πιο φωτεινή, ίσως πιο μεγαλεπήβολη διάθεση. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την άποψή μου για το "Luminous" εδώ.

Ακούστε: "I See You", "So Now You Know"

No.21 All Your Sisters - Modern Failures (Beläten): Οι Αμερικανοί All Your Sisters μπλέκουν Cure μελωδίες και Sisters ατμόσφαιρες  σε ένα industrial ντύσιμο, με αναφορές από NIN μέχρι The Soft Moon, που σε κερδίζει από το πρώτο άκουσμα.

Ακούστε: "Whites", "Tension"

Διαβάστε επίσης:

Διεθνή Άλμπουμ No.01-10

Διεθνή Άλμπουμ No.11-20

Διεθνή Άλμπουμ No.31-40

Την ίδια ημέρα με το "Taiga" της Zola Jesus (μπορείτε να το ακούσετε εδώ), κυκλοφορεί και το "Plowing Into Τhe Field Οf Love" των Iceage (Matador Records, 6 Οκτωβρίου). Οι Δανοί που έχουν κάνει γνωστά τέσσερα κομμάτια από τον νέο, τρίτο της καριέρας τους δίσκο, με τελευταίο το "Glassy Eyed, Dormant Αnd Veiled", αποφάσισαν να τον διαθέσουν ολόκληρο προς ακρόαση. Τσεκάρετέ τον παρακάτω:

Μπορεί να μένουν εννιά ημέρες για την επίσημη κυκλοφορία του "Plowing Into Τhe Field Οf Love", αλλά ήδη έχουμε ακούσει το μισό σχεδόν νέο άλμπουμ των Iceage. Το "Glassy Eyed, Dormant Αnd Veiled" είναι το τέταρτο κομμάτι που κάνει γνωστό το συγκρότημα, μετά τα "The Lord's Favorite", "Forever" και "How Many", το οποίο, αν και έντονο, επιβεβαιώνει τη διαφορετική, πιο μελωδική, προσέγγιση που ακολούθησαν οι Δανοί για τον τρίτο τους δίσκο. 

Τρίτη δισκογραφική δουλειά ετοιμάζουν και οι Heretics που φιλοδοξούν να είναι διαθέσιμη τον Νοέμβριο. Μετά τα "Cells" και "Mirrors & Lenses", το "Save Our Souls" είναι το τρίτο νέο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ των Άγγλων, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Μετά τα "The Lord's Favorite" και "Forever", οι Iceage αποκάλυψαν άλλο ένα νέο κομμάτι από τον τρίτο τους δίσκο, "Plowing Into Τhe Field Οf Love", που κυκλοφορεί στις 6 Οκτωβρίου από την Matador Records. Το "How Many" περιέχονταν αρχικά στη συλλογή "Dokument #1", στην οποία είχαν δανείσει κομμάτια οι Lust for Youth, Lower, Sexdrome, Vår και πολλές ακόμα μπάντες από την Κοπενγχάγη. Τελικά το κομμάτι θα συμπεριλαμβάνεται στο νέο δίσκο των Iceage, και μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Στις 6 Οκτωβρίου θα ακούσουμε τον τρίτο δίσκο των Iceage, με τίτλο "Plowing Into Τhe Field Οf Love", που θα κυκλοφορήσει από την Matador Records. Οι Δανοί έκαναν γνωστό επίσης και ένα βίντεο για το κομμάτι "Forever", που είναι το δεύτερο νέο τραγούδι από το επερχόμενο άλμπουμ μετά το "The Lord's Favorite".

Το "The Lord's Favorite" αποτελεί το πρώτο νέο κομμάτι των Iceage μετά από το περσινό "You're Nothing", ενώ από ότι έχει αφήσει να εννοηθεί η μπάντα, υπάρχει και άλλο υλικό το οποίο προορίζεται για το τρίτο άλμπουμ των Δανών. Το κομμάτι, που συνοδεύεται από επίσημο βίντεο σε σκηνοθεσία του Cali DeWitt, ακούγεται σαν μια πιο rockabil-άδικη εκδοχή του post-punk τους και σίγουρα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουν παρουσιάσει οι Iceage μέχρι τώρα.

To ομώνυμο ντεμπούτο των αδερφών Thurlow, ή αλλιώς 2:54, συγκέντρωσε κάποιες εντυπωσιακές κριτικές, ενώ βρήκε την θέση του και στη δικιά μου λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012. Αφού πρόσφατα υπέγραψαν στη Bella Union, το σχήμα είναι έτοιμο να παρουσιάσει το δεύτερο άλμπουμ του συνεχίζοντας στο γνωστό του σκοτεινό στυλάκι. Το "Orion" αποτελεί το πρώτο single, το οποίο μπορείτε να ακούσετε παρακάτω: