Ο ένατος προσωπικός δίσκος του Peter Murphy, με τίτλο “Ninth”, μπορεί να έρχεται 7 χρόνια μετά από το μέτριο “Unshattered” του 2004, αλλά άξιζε την αναμονή. Παρόλο που οι solo δουλειές του, με εξαίρεση 2-3 την δεκαετία του 80, με άφηναν λίγο αδιάφορο, το “Ninth” με εξέπληξε ευχάριστα. Ο “Godfather of Goth”, όπως είναι γνωστός, συνεχίζει στο άλμπουμ αυτό, με κεκτημένη ταχύτητα από το “Go Away White” των Bauhaus (διατηρώντας τις δυνατές κιθάρες) και παραδίδει έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του. Αδύνατες στιγμές μέσα στο άλμπουμ δυσκολεύομαι να βρω, μιας και ακούγεται από την αρχή ως το τέλος δίχως να κουράσει πουθενά. Από τις πρώτες νότες του δυναμικού “Velocity Bird” (που φέρνει στο μυαλό Iggy Pop), το “See Saw Sway” που θυμίζει Bauhaus, το πιασάρικο single “I Spit Roses”, το post-punk δυναμίτη “Memory Go”, το “The Prince & Old Lady Shade” που μοιάζει σαν μίξη Bowie με Sisters, μέχρι και το τελευταίο μαγευτικό και ονειρικό “Crème de la Crème”, το “Ninth” σε καθηλώνει. Ο δίσκος αυτός εκπληρώνει τις προσδοκίες που μπορούν να έχουν οι φίλοι του goth θρύλου και τραγουδιστή των Bauhaus, Peter Murphy και ακόμα περισσότερο, φανερώνοντας διάθεση, νεύρο και φαντασία.