Διαβάστε επίσης:

Οι The Love Coffin κυκλοφόρησαν πριν από λίγο καιρό το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Second Skin". Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του, εδώ. Όπως ανέφερα και στην ανάρτηση για τον δίσκο, το εναρκτήριο κομμάτι του, έχει αρκετές The Cure επιρροές, φέρνοντας στο μυαλό τον ρυθμό του "Lullaby" των τελευταίων. Οι Δανοί παρουσίασαν ένα νέο βίντεο για το "Stripped Down", το οποίο μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω:

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη για το 2018 ήρθε από την Δανία και το ντεμπούτο "Cloudlands" των The Love Coffin. Το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει πολύ επιτυχημένα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου 90s alternative rock και 80s post-punk στοιχεία, κάνοντάς τα δικά του, καταφέρνοντας παράλληλα να βγάλει έναν αρκετά ξεχωριστό χαρακτήρα. Έτσι πολύ φυσιολογικά το συγκεκριμένο άλμπουμ βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα της χρονιάς. Μάλιστα ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Jonatan K. Magnussen, μου παραχώρησε μια συνέντευξη την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Συνήθως δεν γράφω την άποψή μου για έναν δίσκο τόσο κοντά στην ημερομηνία κυκλοφορίας του, αλλά είχα την τύχη να μου τον έχει παραχωρήσει η Bad Afro Records εδώ και κάποιο καιρό, οπότε μπορώ να πω ότι έχω αφομοιώσει τον δίσκο αρκετά καλά.

Στο δεύτερο άλμπουμ τους οι The Love Coffin δείχνουν σαν μια μπάντα που έχει βρει τον ήχο της και ενώ στηρίζονται στον ήχο των μουσικών σκηνών που ανέφερα παραπάνω, μπορούν να διαφοροποιούν τα σημεία αναφοράς τους. Εδώ η μεγαλύτερη διαφορά εντοπίζεται στη συνεργασία τους με τον παραγωγό Guy Fixen, που έχει συνεργαστεί με μπάντες όπως οι Pixies, Stereolab, Breeders, και βοηθάει ώστε να έχει η μπάντα έναν πιο πλούσιο ήχο. 

Αυτό το καταλαβαίνεις από το εξαιρετικό ξεκίνημα του "Second Skin" με το "Stripped Down" στο οποίο είναι πολύ έντονες οι The Cure επιρροές (βασικά είναι σαν να έχουν δανειστεί τον ρυθμό του "Lullaby" για να παρουσιάσουν την δική τους εκδοχή), όπως και στο δεύτερο single "Mortalized", το οποίο αν είχε πιο industrial κιθάρες θα μπορούσε να είναι ένα Manson κομμάτι (παίζει τον ίδιο ρόλο με το "See Me When I Crawl" από το ντεμπούτο τους). Από την άλλη το "Caught In A Fire" θα μπορούσα να το φανταστώ σε ένα Primal Scream, Mary Chain άλμπουμ. To πρώτο single "Nothing At All" είναι ένα από τα πιο πιασάρικα κομμάτια της φετινής δουλειάς των Δανών. Είτε μιλάμε για το επιθετικό "Fall" είτε για το μελωδικό "A Shrinking Thing", το σχήμα ξέρει να γράφει μελωδίες που σου μένουν. Στις καλύτερες στιγμές του "Second Skin" είναι φυσικά και το εκρηκτικό "Seasick", όπως και τα δυο πολύ σκοτεινά και ατμοσφαιρικά κομμάτια που κλείνουν το άλμπουμ (ιδίως το "Void" ακούγεται σαν πιο ποπ εκδοχή κάποιου Sopor Aeternus κομματιού).

Αν έλεγα κάτι αρνητικό για των δεύτερο δίσκο των The Love Coffin θα ήταν ότι μου έλειψαν εκείνες οι απρόσμενες αλλαγές που είχαν αρκετά κομμάτια του "Cloudlands". Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που προσφέρεται για πολλαπλές ακροάσεις. Άλλωστε το ντεμπούτο τους είναι από τους δίσκους που έχω ακούσει και συνεχίζω να ακούω όσο λίγα τα τελευταία δυο χρόνια και είμαι σίγουρος ότι και το "Second Skin" θα μου κάνει παρέα για αρκετό καιρό ακόμα.

Βαθμολογία: 8 / 10

Όπως είναι φυσιολογικό ένας ακόμα από τους τομείς που έχει επηρεαστεί τα μέγιστα την περίοδο αυτή, λόγω της πανδημίας του covid-19, είναι και η μουσική βιομηχανία με μαζικές ακυρώσεις συναυλιών και σχεδόν όλων, μέχρι τώρα, των μεγάλων περιοδειών και φεστιβάλ. Από την άλλη οι περισσότερες κυκλοφορίες προχωρούν κανονικά έστω και με κάποια καθυστέρηση. Πολλά συγκροτήματα επέλεξαν να αναβάλλουν την ημερομηνία κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, γιατί ίσως και με τα εμπορικά καταστήματα ανοιχτά να είχαν περισσότερα μέσα να προωθήσουν τη δουλειά τους, ενώ άλλα προχώρησαν ανεπηρέαστα με τις κυκλοφορίες τους. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες δουλειές που έρχονται μέσα στο επόμενο τρίμηνο. Οι δέκα που έχω ξεχωρίσει είναι (κατάταξη βάση ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. The Love Coffin - Second Skin (24 Απριλίου, Bad Afro Records)

02. Car Seat Headrest - Making A Door Less Open (1 Μαΐου, Matador Records)

03. Houses of Heaven - Silent Places (1 Μαΐου, Felte Records)

04. Choir Boy - Gathering Swans (8 Μαΐου, Dais Records)

05. Paradise Lost - Obsidian (15 Μαΐου, Nuclear Blast Records)

06. Einstürzende Neubauten - Alles In Allem (15 Μαΐου, Potomak)

07. Protomartyr - Ultimate Success Today (29 Μαΐου, Domino Records)

08. The Killers - Imploding the Magic (29 Μαΐου, Island Records)

09. Muzz - Muzz (5 Ιουνίου, Matador Records)

10. Jehnny Beth - To Love Is To Live (12 Ιουνίου, 20L07)

Το "Cloudlands" των The Love Coffin αποτέλεσε το κορυφαίο άλμπουμ του 2018 για το POEt'S SOUND. Δυο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, οι Δανοί ανακοίνωσαν ότι ο δεύτερος δίσκος της καριέρας τους ονομάζεται "Second Skin" και θα κυκλοφορήσει στις 24 Απριλίου από τη Bad Afro Records. Αφού ακούσαμε το "Nothing At All", το σχήμα έκανε γνωστό το δεύτερο κομμάτι με τίτλο "Mortalized" από το επερχόμενο άλμπουμ του, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

Διαβάστε επίσης:

Συνέντευξη με τους The Love Coffin

Μπορεί να κυκλοφόρησαν μόλις πέρσι τον πρώτο δίσκο της καριέρας τους, αλλά οι The Love Coffin ήδη δουλεύουν πάνω στο νέο τους άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά για το καταπληκτικό ντεμπούτο τους - το "Cloudlands" - εδώ. Οι Δανοί αναμένεται να κυκλοφορήσουν, και πάλι από τη Bad Afro Records και Third Coming Records, τον δεύτερο δίσκο τους την άνοιξη του 2020, αλλά για την ώρα δημοσιοποίησαν το πρώτο single από αυτόν με τίτλο "Nothing At All". Να θυμίσω ότι οι The Love Coffin παραχώρησαν μια συνέντευξη στο POEt'S SOUND, την οποία μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ.

Συχνά ο χρόνος που περνάει μεταξύ της κατάρτισης μιας λίστας και της στιγμής που θα μετανοιώσεις για κάποιες επιλογές, είναι τόσο μικρός που δεν είναι καν μετρήσιμος. Φέτος δεν θα έλεγα ότι θα ήθελα να κάνω κάποια αλλαγή στη λίστα μου. Ιδίως τα πρώτα δέκα αυτής, τα είχα ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα και μόνο για τις τρεις πρώτες θέσεις αμφιταλαντεύτηκα λίγο. Όμως ήταν το ντεμπούτο των The Love Coffin που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση και για αυτό θα ακολουθήσει και μια συνέντευξη με το συγκρότημα σε λίγο καιρό. Φυσικά η κατάταξη σε αυτή τη λίστα μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι ότι το 2018 βρήκα δέκα άλμπουμ που άκουσα μανιωδώς και η πραγματική τους θέση θα φανεί με τον καιρό.

No.10 A Place To Bury Strangers - Pinned (Dead Oceans): Το "Pinned" είναι μια πιο ολοκληρωμένη και ανανεωμένη πρόταση από το "Transfixiation", που αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για αυτό το μοναδικό noise rock σχήμα, ενώ παράλληλα προσφέρει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Pinned", εδώ.

Ακούστε: "Never Coming Back", "There’s Only One Of Us"

No.09 John Maus - Addendum (Ribbon Music): Αν το "Addendum" ήταν το δεύτερο μέρος του "Screen Memories", θα μιλούσαμε για έναν φανταστικό διπλό δίσκο. Αλλά και ως ξεχωριστή κυκλοφορία στέκεται εξαιρετικά, απλώς ίσως όχι στον βαθμό αυτών που διαδέχτηκε.  Άλλωστε ο John Maus αποτελεί μια κατηγορία μόνος του και είναι πάντα συναρπαστική κάθε είσοδος στον ξεχωριστό κόσμο του. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Addendum", εδώ.

Ακούστε: "Episode", "Running Man"

No.08 Shame - Songs Of Praise (Dead Oceans): Αν και μόνο η αναφορά του ονόματος των The Fall είναι ικανή για να σας πείσει να τσεκάρετε ένα άλμπουμ, τότε το "Songs Of Praise" είναι για εσάς, ενώ προσφέρει πολλά παραπάνω. Σίγουρα το ωμό post-punk θέμα τους δεν είναι κάτι πρωτότυπο, ούτε μουσικά αλλά ούτε θεματικά, αλλά για την ώρα το ντεμπούτο των Shame αποτελεί μια εξαιρετική δισκογραφική αρχή. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Songs Of Praise", εδώ. 

Ακούστε: "One Rizla", "Concrete"

No.07 Editors - Violence (Play It Again Sam): Το "Violence" μπορεί να μην φέρνει τόσα νέα στοιχεία και να ακούγεται σαν μια συνέχεια του "In Dream", αλλά αν το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό, όπως είναι αυτό στο μεγαλύτερο μέρος του, με αφήνει κάτι παραπάνω από ικανοποιημένο. Θα περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη δουλειά τους για να διαπιστώσω, αν οι Editors με το άλμπουμ αυτό έκλεισαν έναν κύκλο ή έκαναν απλώς ένα ακόμα βήμα προς τη νέα τους μουσική κατεύθυνση. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Violence", εδώ.

Ακούστε: "Hallelujah (So Low)", "Cold"

No.06 Interpol - Marauder (Matador Records): Αντί να τους πιάσει νοσταλγία από την επετειακή περιοδεία τους για το "Turn On The Bright Lights" ή από το βιβλίο "Meet Me In The Bathroom" της Lizzy Goldman, το σχήμα συνεχίζει να κοιτάει μπροστά και καταφέρνει να είναι από τα λίγα που έχουν επιβιώσει από τη μουσική σκηνή της πόλης στις αρχές των 00s και πάντα να παραμένει επίκαιρο με ένα άλμπουμ που σε προκαλεί για περισσότερες ακροάσεις. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Marauder", εδώ.

Ακούστε: "The Rover", "If You Really Love Nothing"

No.05 IDLES – Joy As An Act Of Resistance (Partisan Records): Από το ωμό "Colossus" και το σαρκαστικό "Never Fight A Man With A Perm", μέχρι το λυτρωτικό κλείσιμο του "Rottweiler", το συγκρότημα καταφέρνει να έχει τον ακροατή καθηλωμένο για τα 40 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος και λειτουργεί ακριβώς όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, αποδεικνύοντας γιατί η εποχή μας χρειάζεται μπάντες σαν τους IDLES. Διαβάστε περισσότερα για το "Joy As An Act Of Resistance", εδώ.

Ακούστε: "Danny Nedelko", "Samaritans"

No.04 The Soft Moon - Criminal (Sacred Bones): Ο νέος δίσκος των αγαπημένων μου The Soft Moon μπορεί να λειτουργήσει ιδανικά ως εισαγωγή για κάποιον που δεν είναι γνώριμος με τον μαγικό κόσμο του σχήματος και μπορεί να μην φανερώνει αντίστοιχα σημάδια εξέλιξης όπως οι προηγούμενες δουλειές τους, όμως οι καλές στιγμές του είναι απλά κορυφαίες. Διαβάστε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Criminal", εδώ.

Ακούστε: "The Pain", "Like A Father"

No.03 Holy Esque - Television/Sweet (Beyond the Frequency): Διατηρώντας αρκετά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία τους, όπως τα ιδιαίτερα φωνητικά, οι Holy Esque μας παραδίδουν ένα αρκετά πιο σκοτεινό αποτέλεσμα με πολύ έντονη θεατρικότητα. Ανεξάρτητα πάντως αν μιλάμε για έναν σκοτεινό indie rock δίσκο ή έναν darkwave δίσκο για indie ακροατήρια, το "Television/Sweet" αποτελεί μια καταπληκτική δεύτερη δουλειά. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Television/Sweet", εδώ.

Ακούστε: "I Am The Truth", "Modern Tones"

No.02 Whispering Sons - Image (Play It Again Sam): Οι Whispering Sons είχαν αφήσει πολλές υποσχέσεις με μια σειρά από εξαιρετικά singles. Το ντεμπούτο τους φέρνει στο μυαλό κλασσικά σχήματα όπως οι Sad Lovers & Giants και οι Joy Division, με μια μοντέρνα άποψη που το αποτρέπει από το να ακούγεται σαν άλλη μια 80s κόπια. Το "Image" είναι ένα απολαυστικό άκουσμα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και αναμφίβολα αποτελεί τον κορυφαίο darkwave δίσκο της χρονιάς.

Ακούστε: "Alone", "Waste"

No.01 The Love Coffin - Cloudlands (Bad Afro Records): Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90, αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μετά από συνεχόμενες ακροάσεις από τα τέλη Σεπτεμβρίου που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Cloudlands", εδώ.

Ακούστε: "Pure", "Take Good Care Of Me"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.31 - 40

Από το 2008 που υπάρχει αυτό το blog, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα διαλέξει για τη συγκεκριμένη ενότητα δεύτερο κομμάτι από το ίδιο άλμπουμ του ίδιου καλλιτέχνη μέσα στην ίδια χρονιά. Το ντεμπούτο όμως των The Love Coffin, τη δισκοκριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι μια καταπληκτική δουλειά που αναμφίβολα αξίζει να ακουστεί περισσότερο. Έτσι μετά το "Pure", το "Save It All" δεν είναι μόνο η κορυφαία στιγμή του "Cloudlands", αλλά και μια από τις καλύτερες της χρονιάς.

Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90, αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μετά από συνεχόμενες ακροάσεις από τα τέλη Σεπτεμβρίου που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Cloudlands", εδώ.

Ακούστε: "Pure", "Take Good Care Of Me"

No.02: Whispering Sons - Image (Play It Again Sam)

No.03: Holy Esque - Television/Sweet (Beyond the Frequency)

No.04: The Soft Moon - Criminal (Sacred Bones)

No.05: IDLES – Joy As An Act Of Resistance (Partisan Records)

No.06: Interpol - Marauder (Matador Records)

No.07: Editors - Violence (Play It Again Sam)

No.08: Shame - Songs Of Praise (Dead Oceans)

No.09: John Maus - Addendum (Ribbon Music)

No.10: A Place To Bury Strangers - Pinned (Dead Oceans)

No.11: Anna Calvi - Hunter (Domino)

No.12: Shiny Darkly - Bronze (Crunchy Frog Recordings)

No.13: ACTORS - It Will Come To You (Artoffact Records)

No.14: Iceage - Beyondless (Matador Records)

No.15: Preoccupations - New Material (Jagjaguwar)

No.16: Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions)

No.17: Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (Vagrant Records)

No.18: The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records)

No.19: Chastity - Death Lust (Captured Tracks)

No.20: Ceremony ‎– East Coast (Candy Booking)