Η αρχή της δεκαετίας των 00s βρήκε τις δισκογραφικές να έχουν απομυζήσει και εκμεταλλευτεί με οποιοδήποτε τρόπο οτιδήποτε έχει σχέση με τον grunge / alternative rock ήχο των 90ς. Δουλειές όπως αυτές των Creed, Puddle Of Mudd, The Calling, Staind, Alien Ant Farm βρίσκουν ανταπόκριση σε αναπάντεχα μεγάλο κοινό. Ο πάτος ή η εμπορική κορυφή, όπως το βλέπει κανείς, του τελευταίου φαινομένου ήταν η κυκλοφορία των Nickelback, με το κομμάτι "How You Remind Me" να γίνεται μια από τις μεγαλύτερες σούπες όλων των εποχών και να φτάνει ακόμα και στα μέρη μας και να αποκτά διασκευή από την Πρωτοψάλτη (αν και αυτό έγινε λίγα χρόνια μετά)!

Σε αυτό ήρθε να προστεθεί και το nu-metal που συνεχίζει με τεράστια εμπορική δυναμική. Όπως συχνά λέγονταν και γράφονταν εκείνη την εποχή, κάθε nu metal μπάντα που σέβονταν τον εαυτό της έπρεπε να έχει ένα καραφλό μέλος και ένα με ράστα (και εννοείται όλοι με αλυσίδες στο πορτοφόλι). Αυτό ήταν ένα χιουμοριστικό σχόλιο για να δείξει πόσο τυποποιημένο είχε γίνει το είδος. Φυσικά υπήρχαν γενικά εκπρόσωποι του ήχου, όπως οι Korn, με αξιόλογες κυκλοφορίες, ενώ για κάθε POD, hed PE, Limp Bizkit υπήρχαν οι System Of A Down (το 2001 με το κορυφαίο άλμπουμ της καριέρας τους), Deftones, Slipknot που παρουσίασαν δουλειές που άντεξαν στο χρόνο και ξέφυγαν από περιοριστικές ταμπέλες. Πιο συγκεκριμένα οι Slipknot με το "Iowa" κατάφεραν να αποτινάξουν μια και καλή τη nu metal ρετσινιά και να ανοίξουν τις πόρτες σε πολύ πιο metal ακροατήρια. Αν και καμία σχέση με το nu metal, στο ίδιο κοινό πραγματοποίησαν ακόμα μεγαλύτερο άνοιγμα και οι Tool με το "Lateralus". Αλλά και η punk-pop/rock μόδα καλά κρατεί με κυκλοφορίες όπως αυτές των Blink-182, Jimmy Eat World, Weezer, Sum 41, Thursday, No Doubt, Alkaline Trio και Rise Against να λαμβάνουν αρκετή προσοχή.

Πλέον όμως το όλο σκηνικό είχε γίνει τόσο mainstream, που όπως έγινε και με το grunge ή το punk παλιότερα, ήταν αναγκαία μια μουσική αντίδραση. Αυτή μας ήρθε από την Νέα Υόρκη με βασικούς εκφραστές τους The Strokes. To "Is This It" αποτέλεσε παγκόσμια επιτυχία και κατέφερε να στρέψει τη προσοχή του κοινού πάνω τους και από τη μια στιγμή στην άλλη να τους μετατρέψει σε μουσικά αλλά ακόμα και σε στυλιστικά είδωλα. Οι The Strokes φυσικά ήρθαν να προστεθούν στην αναβίωση του garage rock ήχου που είχε ξεκινήσει πριν από λίγα χρόνια από το Ντιτρόιτ με τους The White Stripes, οι οποίοι το 2001 κυκλοφορούν το φανταστικό "White Blood Cells". Την ίδια χρονιά στην Νέα Υόρκη εμφανίζονται και οι Yeah Yeah Yeahs με την μοναδική Karen O, στο Οχάιο οι The National (λίγο πριν ξεκινήσει η αναβιωτική post-punk τρέλα με τους Interpol) και στο Σαν Φρανσίσκο οι Black Rebel Motorcycle Club που στηριζόμενοι σε έναν garage ήχο όμως με Jesus and Mary Chain και Sonic Youth βάσεις, κυκλοφορούν ένα καταπληκτικό ντεμπούτο, το οποίο δεν αναγνωρίστηκε τότε όσο περίμενα. 

Όσο όμως αυτά συμβαίνουν στην Αμερική, η Αγγλία παρακολουθεί από απόσταση. Μπορεί να μην έχει να προτείνει ακόμα κάποια αντίστοιχη σκηνή με τη brit-pop των 90s, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαμε πολλές και αξιόλογες δουλειές από διαφορετικά είδη με πιο εξέχουσες αυτές των Muse (στη κορυφαία τους στιγμή), Depeche Mode, James, Radiohead, Gorillaz, Super Furry Animals, Mogwai, Manic Street Preachers, Pulp, The Charlatans, Electrelane, Ladytron, The Cult, The Chameleons, και Echo & The Bunnymen. Μπορεί οι καλύτερες μέρες τους να θεωρούνται ότι ήταν στα 80s, αλλά το "Get Ready" είναι μια από τις αγαπημένες μου δουλειές των New Order και αναμφίβολα ο τελευταίος μεγάλος δίσκος τους. Πάντως το "Crystal" ήταν το κομμάτι της χρονιάς (από το βίντεο του οποίου πήραν το όνομά τους οι The Killers). Λίγο πιο κάτω γεωγραφικά, οι Daft Punk, το γαλλικό δίδυμο των Guy-Manuel de Homem-Christo και  Thomas Bangalter, με το άλμπουμ "Discovery" εδραιώνουν τη θέση τους ως ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα της σύγχρονης χορευτικής μουσικής.

Τέλος τα αγαπημένα μου πιο σκοτεινά μονοπάτια εκπροσωπήθηκαν με εξαιρετικές κυκλοφορίες από τον ατμοσφαιρικό metal χώρο με πιο χαρακτηριστικές αυτές των Katatonia, Lacrimosa, Lacuna Coil, Anathema, My Dying Bride, After Forever, Tristania, ενώ οι Rammstein με το "Mutter" προσφέρουν την κορυφαία στιγμή της καριέρας τους μέχρι και σήμερα.

Το Firenze Rocks είναι ένα μουσικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται εδώ και τρία χρόνια στην Φλωρεντία. Ήδη έχει καθιερωθεί ως ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στην Ιταλία, μιας και έχει φιλοξενήσει ονόματα όπως οι Aerosmith, Placebo, Eddie Vedder, System of A Down, Iron Maiden, Ozzy Osbourne, Judas Priest, Foo Fighters και Guns N’ Roses. Για την πρώτη ημέρα της τρίτης του χρονιάς επέλεξε τους Tool και τους The Smashing Pumpkins, ενώ τις επόμενες ημέρες θα εμφανιστούν οι Ed Sheeran, Eddie Vedder (ξανά), The Cure και πολλοί ακόμα. Tην αδυναμία μου στο συγκρότημα του Billy Corgan την έχω εκδηλώσει πολλές φορές μέσα από αυτό το blog. Ήταν επίσης το μοναδικό από τα πολύ αγαπημένα μου εν ενεργεία γκρουπ που δεν είχα δει ζωντανά και το μεγαλύτερο συναυλιακό μου απωθημένο, μιας και δεν τους είχα παρακολουθήσει το 1997 στον Λυκαβηττό. Είκοσι δυο χρόνια μετά και με αυτό το ταίριασμα με τους Tool, δεν θα έχανα την ευκαιρία...


Σύμφωνα με το πρόγραμμα του φεστιβάλ, οι Pumpkins εμφανίστηκαν στη σκηνή του Firenze Rocks ακριβώς στις επτάμισι με το "Siva" και τι καλύτερη αρχή με ένα από τα κορυφαία κομμάτια από το ντεμπούτο τους. Προσπάθησαν να ζεστάνουν από νωρίς το κοινό με το "Zero", πριν συνεχίσουν με τα "Solara" (η καλύτερη στιγμή του "Shiny And Oh So Bright") και "Knights of Malta", που ήταν τα μοναδικά κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο. Μην έχοντας δει το σετλιστ νωρίτερα, δεν περίμενα να ακούσω το "Eye", ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους, και να ακούγετε και τόσο φανταστικά ζωντανά. Το "Bullet With Butterfly Wings" είχε την αναμενόμενη ζεστή ανταπόκριση, με τον κόσμο να τραγουδάει το ρεφρέν, ενώ το "Disarm" δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο.


Από την πρόσφατη περίοδό τους έπαιξαν μόνο το "Tiberius" από το "Monuments Τo Αn Elegy" (αν δεν θα παραπονιόμουν αν άκουγα κάτι από το καταπληκτικό "Oceania"), ενώ σίγουρα αποτέλεσε έκπληξη ότι παρουσίασαν τα σινγκλάκια του 2008 "G.L.O.W." και "Superchrist". Ακολούθησαν πέντε κλασσικά κομμάτια τους, "The Everlasting Gaze", "Ava Adore", "1979", "Cherub Rock" και "To Sheila", πριν το κλείσιμό τους που περιελάμβανε μια διασκευή στο "Wish You Were Here" των Pink Floyd, με ολόκληρο το στάδιο να τραγουδάει τους στίχους, και το "The Aeroplane Flies High (Turns Left, Looks Right)" από το ομώνυμο boxset. Ο Billy Corgan εμφανίστηκε ιδιαίτερα κεφάτος και κινητικός, έκανε και τα χορευτικά του στο "Ava Adore", ενώ προσπαθούσε συνέχεια να ξεσηκώσει το χλιαρό, σε γενικές γραμμές, ιταλικό κοινό, έχοντας συνεχή επικοινωνία με αυτό όπως και με τον James Iha που πρόσφατα επέστρεψε στο σχήμα. Συνολικά οι Smashing Pumpkins ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω στις προσδοκίες μου, σε μια εμφάνιση που θα κάνω πολύ καιρό να ξεχάσω...


Έχοντας χάσει τους Tool τις δυο φορές που βρέθηκαν στην Ελλάδα και έχοντας ακούσει αρκετά αρνητικά σχόλια ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Το ρολόι έδειχνε δέκα παρά τέταρτο και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα έσβησαν τα φώτα. Αυτό που βγήκε από τα ηχεία ήταν τερατώδες και από μόνο του μια εμπειρία. Από τις πρώτες νότες του "Ænema", αλλά και σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, ο ήχος ήταν απλά α σ ύ λ λ η π τ ο ς . Με τα "The Pot" και "Parabola", αρχίζει επιτέλους το ιταλικό κοινό να κουνιέται λίγο περισσότερο. Τα δυο νέα κομμάτια, "Descending" και "Invincible", ακούγονται εξαιρετικά και μεγαλώνουν την προσδοκία των φίλων τους για το νέο άλμπουμ.


Τα "Schism", "Jambi" και "Forty Six & 2" προκαλούν τον ανάλογο χαμό, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το "Sweat" από το "Opiate" (από το "Undertow" δεν έπαιξαν κανένα κομμάτι). Το "Vicarious" ήταν το κομμάτι που ήθελα περισσότερο να ακούσω από το "10,000 Days" και αποτέλεσε άλλη μια απίθανη στιγμή του σετ τους, ενώ έκλεισαν πολύ φυσιολογικά με το κορυφαίο "Stinkfist". Ο Maynard James Keenan είχε εξαιρετική απόδοση, εμφανίστηκε με μοικάνα, αλλά βρισκόταν σε όλη τη διάρκεια του live των Tool πίσω από τα ντραμς. Εννοείται το οπτικό μέρος ήταν φανταστικό και συνολικά ήταν μια υπέροχη παράσταση και μια αξέχαστη συναυλία αφήνοντας όλο τον κόσμο (που όπως μας είχε ενημερώσει νωρίτερα ο Corgan κόπηκαν πάνω από 65.000 εισιτήρια) εκστασιασμένο.


Το Firenze Rocks θα έλεγα ότι αποτελεί μια εξαιρετική διοργάνωση, δεδομένου κυρίως του μεγάλου όγκου του κόσμου που φιλοξενεί. Πραγματοποιείται σε έναν πολύ όμορφο χώρο, τον ιππόδρομο της Φλωρεντίας που βρίσκεται μέσα σε πάρκο, με προσιτά εισιτήρια (λίγο πάνω από 60 ευρώ, ενώ τα αρχικά στάδια προπώλησης είχαν χαμηλότερες τιμές), έχει εξαιρετικό ήχο και κάθε λογής άλλες υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα τέτοιο event. Σίγουρα υπήρξαν κάποια προβλήματα (όχι δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο), όπως οι μεγάλες ουρές αναμονής λόγω των πολλών σημείων ελέγχου ή οι ακριβές τιμές μέσα στο χώρο (8 ευρώ η μπύρα), αλλά η συνολική εικόνα που μου άφησε ήταν κάτι παραπάνω από θετική. Σε όποιον θα έχει την ευκαιρία να το επισκεφτεί, θα πρότεινα το συγκεκριμένο φεστιβάλ ανεπιφύλακτα...

Οι Tool έδωσαν την μοναδική τους συναυλία για το 2015 στο Monster Mash Music Festival, που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες στην Αριζόνα. Το συγκρότημα άνοιξε το σετ του με μια διασκευή στο "No Quarter" των Led Zeppelin. Για αυτό το λόγο και ο Maynard James Keenan προσπάθησε να ντυθεί σαν τον Robert Plant, ποστάροντας και την παραπάνω φωτογραφία, όπως έπραξε ανάλογα και το υπόλοιπο γκρουπ. Δείτε το σχετικό live βίντεο: